Göçmenler, Türkler ve Müslümanlar üzerinden yıllardır aynı provokasyonu sürdürenlere çanak tutan Hollanda medyasına da yazıklar olsun.

Bir dönem Ayaan Hirsi Ali’yi parlatanlar, sonra Ebru Umar’ı öne sürdüler. Şimdi ise aynı senaryonun yeni vitrini olarak Lale Gül sahaya sürülüyor.

Haftalardır Lale Gül maskaralığını manşetlerden düşürmeyen De Telegraaf, bu kez öldürülen ırkçı siyasetçi Pim Fortuyn’u yeniden piyasaya sürerek eski kutuplaştırıcı dili hortlatmaya çalıştı.

Yıllar önce Faslı gençlerin bedenleri üzerinden müptezel provokasyonlar yapan Pim Fortuyn için Lale Gül’e, “Onun sesini özlüyorum” dedirtilmesi, Hollanda medyasının nasıl bir ideolojik savrulma içine düştüğünü bir kez daha gösterdi.

Fortuyn’u “özgürlük kahramanı” gibi göstermeye çalışanlar, bugün aynı Hollanda’da daha mütevazı bir eşcinsel kimlik sergileyen Başbakan Rob Jetten’in bile nasıl hedefe konulduğunu görmezden geliyor.

Yarın, müptezel provokasyoncu Pim Fortuyn ile, özel yaşamını siyasi şova dönüştürmeyen bugünün eşcinsel Başbakanı Rob Jetten arasındaki çarpıcı farkı okuyacaksınız.

(Haberin Hollandacası en altta.
De Nederlandse versie van het nieuws staat onderaan)

İlhan KARAÇAY yazdı:

Hollanda medyasında yıllardır değişmeyen bir oyun sahneleniyor.

Sadece isimler değişiyor, vitrine çıkarılan yüzler değişiyor ama hedef değişmiyor. Türkiye, Türkler, Müslümanlar ve göçmen kökenli toplumlar üzerinden yürütülen tartışmalar, her dönemde yeni bir “kahraman” ve yeni bir “mağdur” üretilerek canlı tutuluyor.

Bir dönem Pim Fortuyn vardı. Ardından Ayaan Hirsi Ali öne çıkarıldı. Sonra Ebru Umar sahaya sürüldü. Şimdi ise aynı medya düzeni, Lale Gül üzerinden yeni bir kutuplaştırma alanı oluşturmaya çalışıyor.

Üstelik bunu yaparken, geçmişte toplumu germiş, insanları birbirine düşürmüş, açık provokasyonlarla gündeme gelmiş isimler bile bugün “özgürlük savaşçısı” gibi parlatılıyor.

İşin en dikkat çekici ve en ibret verici tarafı ise şudur:
Pim Fortuyn, seçimlerde mutlaka kazanacağına inanıldığı dönemde, televizyonlarda ve çeşitli yayın organlarında Faslı gençlerin “güzel kalçalarından” söz edecek kadar müptezel bir eşcinsellik provokasyonunu siyasetin merkezine taşıyan bir isimdi. Buna rağmen bugün aynı çevreler onu neredeyse ifade özgürlüğünün azizi gibi göstermeye çalışıyor.

Oysa bugünün eşcinsel Başbakanı Rob Jetten, özel yaşamını Fortuyn gibi ucuz cinsel gösterilere dönüştürmeyen, daha kontrollü ve daha mütevazı bir profil çizmesine rağmen, yine de özellikle kimlik tartışmaları üzerinden hedefe konulmaktan kurtulamıyor.

Bu tablo bize çok açık bir gerçeği gösteriyor:
Mesele yalnızca eşcinsellik değildir. Mesele, yıllardır Hollanda’da göçmenler, Müslümanlar ve özellikle Türk toplumu üzerinden sürdürülen siyasi ve medya popülizmidir.

Dün Pim Fortuyn kullanıldı. Bugün Lale Gül kullanılıyor. Yarın başka bir isim bulunacaktır. Ama değişmeyen tek şey, aynı kutuplaştırıcı senaryonun sürekli yeniden piyasaya sürülmesidir.

             LALE GÜL YİNE SAHNEDE

Yine aynı isimler. Yine aynı korku hikâyeleri. Yine aynı mağduriyet dili. Ve bu kez Pim Fortuyn üzerinden topluma verilmek istenen o tanıdık mesaj: “Asıl cesurlar biziz, asıl susturulanlar biziz.”

Hayır.
Bugün Hollanda’da kimsenin susturulduğu yok. Tam tersine, yıllardır aynı çevreler, aynı isimler üzerinden İslam’ı, Türkleri ve göçmen kökenli toplulukları tartışmanın merkezine koyarak kendilerine sürekli yeni bir vitrin oluşturuyorlar.

Lale Gül’ün son yazısı da bunun yeni örneğidir.
Yazının satır aralarına dikkat edilince şunlar görülüyor: Pim Fortuyn sadece anılmıyor. Adım adım yeniden meşrulaştırılıyor.
“Yanlış anlaşılmış adam”, “diyalog insanı”, “gerçeği gören siyasetçi” portresi çiziliyor. Ardından tehditler, korkular, susturulmuşluk hikâyeleri geliyor.
Sonra Theo van Gogh. Ardından Arjen Lubach. Ve sonuçta okuyucunun zihnine şu düşünce yerleştiriliyor: “Demek ki Fortuyn aslında haklıymış.”

Bu artık klasikleşmiş bir yöntemdir.
Önce “ifade özgürlüğü” deniliyor. Sonra milyonlarca Müslümanın inanç dünyası sürekli hedefe konuluyor. Tepki gelince de buna “bakın, bizi susturuyorlar” deniliyor.

Lale Gül’ün yazısındaki en dikkat çekici nokta ise şudur:
Kendisini ve Pim Fortuyn’u neredeyse mutlak ifade özgürlüğünün sembolü gibi sunarken, milyonlarca Müslümanın sürekli zan altında bırakılmasının toplumda nasıl bir kırılma oluşturduğunu tek kelimeyle sorgulamıyor.
Çünkü bu yazılar artık yalnızca fikir yazısı değildir. Bunlar aynı zamanda bir medya stratejisidir.

Hollanda’da yıllardır aynı döngü yaşanıyor. Önce bir isim öne çıkarılıyor. Ayaan Hirsi Ali oldu. Sonra Ebru Umar. Ardından Lale Gül. Şimdi yine aynı eksen yeniden ısıtılıyor. Konu değişiyor gibi görünse de hedef hep aynı yerde duruyor: İslam, göçmenler ve özellikle Türk toplumu.

Üstelik bu yapılırken sürekli “biz çok cesuruz” havası oluşturuluyor.
Oysa gerçek cesaret, milyonların inancını hedef tahtasına koyup alkış almak değildir.
Gerçek cesaret, toplumu birbirine kırdırmadan eleştiri yapabilmektir.

Pim Fortuyn’un kullandığı dil masum değildi. Hollanda’da toplumsal kutuplaşmanın kapısını aralayan isimlerden biri oydu. Bugün hâlâ onun sözlerini romantikleştirmeye çalışmak, geçmişte yaşanan gerilimleri görmezden gelmektir.

Evet, ifade özgürlüğü önemlidir. Ama ifade özgürlüğü ile sürekli aynı toplumu aşağılayan siyasi popülizm arasındaki çizgi de önemlidir.
Ve tam burada ironik bir durum ortaya çıkıyor: Lale Gül, yazısında popülizme karşı çıktığını söylerken, aslında bugün kendisi yeni bir popülizm üretmektedir.

Çünkü korku, mağduriyet ve “yasaklı gerçekleri söyleyen cesur kadın” imajı, Hollanda medyasında artık çok güçlü bir ticari ve siyasi alan oluşturdu. Ne zaman bu tartışmalar alevlense, aynı isimler yeniden manşetlere taşınıyor.

Bu yüzden mesele artık sadece Lale Gül değildir.
Mesele, Hollanda’da yıllardır aynı fay hattının medya üzerinden sürekli canlı tutulmasıdır.
Ve toplumun bir kısmı bundan artık yorulmuştur.

    HABER VE YORUMLARIMI YAYINLAYAN HABER PORTALLARI

****************

     SCHANDE OVER UITVERKOCHTE STEMMEN ZOALS LALE GÜL

En schaamte voor de Nederlandse media die al jarenlang dezelfde provocaties tegen immigranten, Turken en moslims mee helpen aanwakkeren.

Eerst werd Ayaan Hirsi Ali opgehemeld. Daarna werd Ebru Umar naar voren geschoven. Nu wordt Lale Gül gebruikt als het nieuwe gezicht van hetzelfde scenario.

De Telegraaf, dat al wekenlang de Lale Gül-show op de voorpagina’s houdt, probeert nu opnieuw de oude polariserende taal tot leven te wekken door de vermoorde racistische politicus Pim Fortuyn weer op de markt te brengen.

Dat men vandaag via Lale Gül laat verkondigen: “Ik mis zijn stem”, over Pim Fortuyn, die jaren geleden met ordinaire provocaties over de lichamen van Marokkaanse jongeren de aandacht trok, toont opnieuw hoe diep de Nederlandse media ideologisch zijn ontspoord.

Degenen die Fortuyn vandaag als een held van de vrijheid proberen neer te zetten, negeren tegelijkertijd hoe zelfs de huidige premier Rob Jetten, die een veel bescheidener homoseksuele identiteit uitdraagt, nog steeds doelwit wordt gemaakt.

Morgen, leest u het opvallende verschil tussen Pim Fortuyn, die met vulgaire provocaties het publieke debat domineerde, en de huidige homoseksuele premier Rob Jetten, die van zijn privéleven geen politiek spektakel maakt.

İlhan KARAÇAY schreef:

Al jarenlang wordt in de Nederlandse media hetzelfde toneelstuk opgevoerd.
Alleen de namen veranderen. Alleen de gezichten in de etalage veranderen. Maar het doelwit blijft hetzelfde. Discussies over Turkije, Turken, moslims en migrantengemeenschappen worden telkens opnieuw levend gehouden door nieuwe “helden” en nieuwe “slachtoffers” te creëren.

Eerst was er Pim Fortuyn. Daarna werd Ayaan Hirsi Ali naar voren geschoven. Vervolgens kwam Ebru Umar. En nu probeert dezelfde mediastructuur via Lale Gül opnieuw een sfeer van polarisatie te creëren.

En terwijl dit gebeurt, worden zelfs figuren die in het verleden de samenleving tegen elkaar hebben opgezet en met openlijke provocaties het publieke debat hebben vergiftigd, vandaag opgepoetst als zogenaamde “vrijheidsstrijders”.

Het meest opvallende en tegelijkertijd meest onthullende deel van het verhaal is echter dit:

Pim Fortuyn was een politicus die in de periode waarin men ervan overtuigd was dat hij de verkiezingen zou winnen, op televisie en in verschillende media zo ver ging dat hij met uitspraken over de “mooie billen” van Marokkaanse jongeren een vulgaire homoseksuele provocatie midden in de politiek bracht. En toch proberen dezelfde kringen hem vandaag bijna als een heilige van de vrijheid van meningsuiting neer te zetten.

De huidige homoseksuele premier Rob Jetten daarentegen profileert zich veel beheerster en bescheidener en maakt van zijn privéleven geen goedkoop seksueel spektakel zoals Fortuyn destijds deed. Toch ontkomt ook hij er niet aan om voortdurend doelwit te worden van identiteitsdiscussies.

Dit beeld laat een harde werkelijkheid zien:
Het gaat niet alleen over homoseksualiteit. Het gaat over jarenlang gevoerde politieke en mediapopulisme rond immigranten, moslims en vooral de Turkse gemeenschap in Nederland.

Gisteren gebruikte men Pim Fortuyn. Vandaag gebruikt men Lale Gül. Morgen zal men weer iemand anders vinden. Maar wat nooit verandert, is hetzelfde polariserende scenario dat steeds opnieuw op de markt wordt gebracht.

       LALE GÜL WEER OP HET TONEEL

Weer dezelfde namen. Weer dezelfde angstverhalen. Weer dezelfde slachtofferretoriek. En opnieuw die bekende boodschap die via Pim Fortuyn aan de samenleving wordt verkocht: “Wij zijn de echte moedigen. Wij zijn degenen die het zwijgen wordt opgelegd.”

Nee.
Niemand wordt vandaag in Nederland het zwijgen opgelegd. Integendeel. Al jarenlang plaatsen dezelfde kringen via dezelfde namen de islam, Turken en migrantengemeenschappen voortdurend in het middelpunt van het debat om zichzelf telkens een nieuw podium te verschaffen.

Het laatste artikel van Lale Gül is daar opnieuw een voorbeeld van.
Wie goed tussen de regels leest, ziet duidelijk wat er gebeurt: Pim Fortuyn wordt niet alleen herdacht. Hij wordt stap voor stap opnieuw gelegitimeerd.

Er wordt een beeld geschetst van een “misbegrepen man”, een “man van de dialoog”, een “politicus die de waarheid zag”. Daarna volgen verhalen over bedreigingen, angst en zogenaamd monddood gemaakte mensen.

Dan komt Theo van Gogh. Daarna Arjen Lubach. En uiteindelijk wordt bij de lezer bewust de gedachte geplant: “Dus eigenlijk had Fortuyn toch gelijk.”

Dit is inmiddels een klassieke methode geworden.
Eerst roept men “vrijheid van meningsuiting”. Daarna wordt de geloofswereld van miljoenen moslims voortdurend tot doelwit gemaakt. En zodra daar reactie op komt, klinkt onmiddellijk: “Kijk, ze willen ons het zwijgen opleggen.”

Het meest opvallende punt in het artikel van Lale Gül is echter dit:
Terwijl zij zichzelf en Pim Fortuyn bijna neerzet als absolute symbolen van de vrijheid van meningsuiting, stelt zij zich geen seconde de vraag welke maatschappelijke schade ontstaat wanneer miljoenen moslims voortdurend onder verdenking worden geplaatst.

Want deze teksten zijn allang niet meer slechts opiniestukken. Ze zijn tegelijkertijd onderdeel geworden van een mediastrategie.

In Nederland herhaalt zich al jaren hetzelfde patroon. Eerst werd Ayaan Hirsi Ali naar voren geschoven. Daarna Ebru Umar. Vervolgens Lale Gül. Nu wordt opnieuw hetzelfde thema opgewarmd. De namen veranderen misschien, maar het doelwit blijft hetzelfde: islam, immigranten en vooral de Turkse gemeenschap.

En ondertussen wordt voortdurend de indruk gewekt: “Kijk eens hoe moedig wij zijn.”
Maar echte moed is niet het beledigen van het geloof van miljoenen mensen om daar applaus voor te krijgen.

Echte moed is kritiek leveren zonder bevolkingsgroepen tegen elkaar op te zetten.
De taal van Pim Fortuyn was niet onschuldig. Hij was een van de figuren die de deur openzetten naar maatschappelijke polarisatie in Nederland. Zijn woorden vandaag nog romantiseren, betekent de spanningen uit het verleden bewust negeren.

Ja, vrijheid van meningsuiting is belangrijk. Maar ook de grens tussen vrijheid van meningsuiting en politieke populisme dat voortdurend dezelfde gemeenschap kleineert, is belangrijk.
En precies daar ontstaat een ironische situatie:
Terwijl Lale Gül zegt zich tegen populisme te verzetten, produceert zij vandaag zelf een nieuw soort populisme.

Want angst, slachtofferschap en het imago van “de moedige vrouw die verboden waarheden uitspreekt” zijn in de Nederlandse media inmiddels uitgegroeid tot een krachtig commercieel en politiek model. Iedere keer dat deze discussies oplaaien, worden dezelfde namen opnieuw naar de voorpagina’s gebracht.

Daarom gaat het allang niet meer alleen over Lale Gül.
Het gaat over het feit dat dezelfde maatschappelijke breuklijn in Nederland via de media voortdurend levend wordt gehouden.
En een deel van de samenleving begint daar inmiddels genoeg van te krijgen.