Futbol tarihinde dünyanın en büyük takımları bile beklenmedik mağlubiyetler yaşamıştır. İki talihsiz sonuç yüzünden ne teknik direktörün kellesini istemek, ne de milli futbolcuları yerden yere vurmak Türk futboluna fayda sağlar.

Bugün yapılması gereken suçlu aramak değil, bu güçlü kadroyu korumaktır. Çünkü kaybedilen iki maç telafi edilir ama kaybedilen bir neslin yerini doldurmak yıllar alır.

(Yazının Hollandacası en altta.
De Nederlandse versie staat onderaan)

                 İlhan KARAÇAY yazdı:

Türk Milli Takımı’nın Dünya Şampiyonası’ndaki talihsiz sonuçlarının ardından yine tanıdık bir manzara ile karşı karşıyayız.
Daha düne kadar göklere çıkarılan teknik direktör ve futbolcular, bugün bazı çevreler tarafından ağır eleştirilere maruz bırakılıyor.
Oysa futbolu biraz olsun yakından takip edenler bilir ki, bu oyunda her zaman mantık kazanmaz.
Bazen rakamlar, istatistikler ve saha içindeki üstünlük bile sonucu değiştirmeye yetmez.

Yaklaşık altmış yıla yaklaşan gazetecilik hayatım boyunca yedi Dünya Şampiyonası, yedi Avrupa Şampiyonası ve sayısız Avrupa Kulüpler Kupası maçı izledim.
Bu uzun futbol yolculuğunda gördüğüm en önemli gerçeklerden biri şudur:
Futbolun hafızası güçlüdür ama mantığı her zaman güçlü değildir.

Yıllar boyunca Dünya ve Avrupa şampiyonalarında tribünlerde, basın tribünlerinde ve karma alanlarda sayısız futbolcuyla karşılaştım. Büyük yıldızların bir maç sonunda gözyaşı döktüğünü, birkaç gün sonra ise kupayı kaldırdığını gördüm. Futbolun kaderi bazen birkaç santimetreyle değişir. Bir direğe çarpan top, kaçan bir penaltı ya da uzatma dakikalarında gelen tek gol, yıllarca anlatılan hikâyelerin yönünü değiştirebilir.
Futbolun büyüklüğü de zaten burada yatıyor. Hiçbir takımın kazanma garantisi yoktur.

DÜNYA ŞAMPİYONLARI DA BÖYLE YIKILDI

Futbol tarihine baktığımızda bunun sayısız örneğini görüyoruz:

1950 yılında dünya futbolunun en büyük gücü kabul edilen Brezilya, kendi evinde oynanan Dünya Kupası finalinde Uruguay’a yenilerek tarihinin en büyük şoklarından birini yaşadı.
1982 Dünya Kupası’nda son dünya şampiyonu Arjantin, turnuvaya büyük favori olarak geldi ama bekleneni veremedi.
2002 Dünya Kupası’nda son dünya şampiyonu Fransa, tek gol bile atamadan grup aşamasında elendi.
2014 Dünya Kupası’nda son şampiyon İspanya daha ilk turda bavullarını topladı.
2018’de dünya şampiyonu Almanya, grubunda son sırada kalarak elendi.

Yani futbol tarihinde başarısızlık yaşamamış büyük takım yoktur.
Bu nedenle dünyanın en büyük futbol ülkeleri bile zaman zaman beklenmedik sonuçlarla karşılaşmıştır.

Şampiyona başlamadan önce kadro değerlerine bakıldığında Türkiye, turnuvaya katılan 48 ülke arasında yedinci sırada bulunuyordu.
Bu sıralamada Hollanda’nın bile önünde yer alıyorduk (11’inci).
Bu nedenle ben de Milli Takımımızı turnuvanın önemli favorilerinden biri olarak görüyordum.
Ancak futbol sahasında değer tablosu değil, skor tabelası konuşur.

Avustralya karşısında yediğimiz erken gol bütün planları değiştirdi.
Maçın büyük bölümünde oyunu kontrol eden taraf bizdik.
Rakip yarı sahaya yerleştik.
Pozisyonlar bulduk.
Baskı kurduk.
Ancak topu ağlarla buluşturamadık.
Avustralya ise disiplinli savunması, fizik gücü ve mücadeleci futboluyla avantajını korumayı başardı.

Bazen futbolun bütün özeti budur.
Top girmezse hiçbir şey olmaz.
İkinci maçta da benzer bir senaryo yaşandı.
Paraguay karşısında da erken gelen gol bütün dengeleri bozdu.

Sonrasında yine oyunu yönlendiren taraf büyük ölçüde Türkiye oldu.
Ancak rakibin direncini kıracak son dokunuş gelmedi.

Kaybettiğimiz için üzgünüz ama Avustralya ve Paraguay’ın ortaya koyduğu mücadeleyi de küçümsememek gerekir. Dünya Kupaları zaten sürprizlerin ve disiplinli futbolun sahnesidir. Rakibin gücünü görmezden gelerek yapılan değerlendirmeler, mağlubiyetin gerçek nedenlerini anlamamıza yardımcı olmaz. Her iki takım da fırsatları iyi değerlendirdi ve sahaya koydukları mücadeleyle sonuç almayı başardı.

Futbol tarihine bakıldığında bunun yüzlerce örneği vardır.
Defalarca dünya şampiyonu olmuş ülkelerin, çok daha mütevazı rakipler karşısında puan kaybettiğini ya da elendiğini gördük.
Bunun nedeni futbolun sadece kaliteyle değil, bazen şansla, bazen psikolojiyle, bazen de tek bir pozisyonla belirlenmesidir.

İşte bu nedenle iki maç sonunda ortaya çıkan tabloyu yalnızca teknik heyete ya da futbolculara fatura etmek büyük haksızlık olur.
Bugün bazı yorumcuların yaptığı gibi bütün suçu Montella’ya yüklemek kolaydır.
Futbolcuları hedef tahtasına koymak da kolaydır.
Zor olan ise soğukkanlı kalabilmektir.
Asıl ihtiyaç duyduğumuz şey de budur.

Unutulmamalıdır ki bu futbolcular aylar boyunca Avrupa’nın en üst düzey liglerinde mücadele ederek bugünlere geldiler.
Birçoğu dünyanın en güçlü kulüplerinde forma giyiyor.
Daha birkaç ay önce alkışladığımız isimleri bugün değersiz ilan etmek ne adildir ne de akıllıcadır.
Üstelik spor psikolojisinin öneminin her geçen gün arttığı bir dönemde, ağır eleştirilerin futbolcular üzerinde nasıl etkiler bıraktığını da görmek gerekiyor.

Milli formayı taşımak zaten başlı başına büyük bir baskıdır.
Milyonlarca insanın beklentisini omuzlarında hissetmek kolay değildir.
Bu baskının üzerine bir de acımasız eleştiriler eklendiğinde, zarar gören sadece futbolcular değil, Türk futbolunun geleceği olur.

Bir teknik direktörü göndermek mümkündür.
Bir futbolcuyu silmek de mümkündür.
Ama yıllar içinde oluşan bir jenerasyonu yeniden yetiştirmek kolay değildir.
Bu nedenle bugün yapılması gereken şey öfkeyle karar vermek değil, sağduyuyla değerlendirme yapmaktır.

Evet, büyük bir hayal kırıklığı yaşadık.
Evet, beklentilerimiz çok yüksekti.
Evet, belki ABD karşısında kazanılsa bile kader artık büyük ölçüde başka sonuçlara bağlı hâle geldi. Ama bu durum ne Montella’nın kötü bir teknik direktör olduğu anlamına gelir ne de futbolcularımızın yetersiz olduğu anlamına.

Bazen futbol gerçekten de sadece futbolun cilvesidir.
Kabul etmek gerekir ki bu kez şans bizim yanımızda değildi.
Şimdi yapılması gereken geçmişe takılıp kalmak değil, iki yıl sonra oynanacak Avrupa Futbol Şampiyonası’na bakmaktır.
Çünkü bu kadro hâlâ Türk futbolunun son yıllarda yetiştirdiği en değerli kadrolardan biridir.
Bugün onları yıkmaya çalışmak yerine ayağa kaldırmak gerekir.
Gerçek futbolseverlik de zaten tam olarak budur.
Çünkü gerçek taraftarlık, takım kazanırken alkışlamak kadar, zor günlerinde yanında durabilmektir.

TÜRKİYE’NİN EN BÜYÜK BAŞARILARI DA HEP HAYAL KIRIKLIKLARINDAN SONRA GELDİ

Bugün eleştirilen Türk futbolu, geçmişte çok daha ağır günler yaşadı.
1996 Avrupa Şampiyonası’nda puansız ve golsüz döndük.
1998 Dünya Kupası’na katılamadık.
Ama ardından 2000 Avrupa Şampiyonası çeyrek finali geldi.
Sonra 2002 Dünya Kupası üçüncülüğü geldi.
2008 Avrupa Şampiyonası yarı finali geldi.
Demek ki bazen büyük başarıların temeli, önce yaşanan hayal kırıklıklarıyla atılıyor.

ASIL TEHLİKE YENİLGİ DEĞİL, SABIRSIZLIKTIR

Türk futbolunun yıllardır çözemediği sorunlardan biri sabırsızlıktır.
Kazanınca dünyanın en iyisi ilan ediyoruz.
Kaybedince yerin dibine sokuyoruz.
Aynı futbolcu bir hafta önce kahraman oluyor.
Bir hafta sonra hedef tahtasına oturtuluyor.
Oysa Avrupa’nın büyük futbol ülkeleri başarısızlık dönemlerinde bile projelerini yarıda bırakmıyor.

Almanya 2000 yılında büyük bir çöküş yaşadı.
Ama sistemini değiştirdi.
Sonra 2014’te dünya şampiyonu oldu.

İspanya yıllarca başarısız oldu.
Ama aynı teknik anlayışta ısrar etti.
Sonunda Avrupa ve Dünya şampiyonlukları geldi.

Bizim de bugün ihtiyacımız olan şey öfke değil, sabırdır.

Yedi Dünya Şampiyonası ve yedi Avrupa Şampiyonası izleyen bir gazeteci olarak rahatlıkla söyleyebilirim ki, futbol tarihinde iki maç yüzünden dağılan takımlar da gördüm, iki maçtan ders çıkarıp yıllarca başarı kazanan takımlar da gördüm. Ben Türk Milli Takımı’nın bu hayal kırıklığından gerekli dersleri çıkararak önümüzdeki Avrupa Şampiyonası’nda yeniden zirve mücadelesi vereceğine inanıyorum.

                                                                  **********************

VERWAR TALLOZE PECH NIET MET ONVERMOGEN: NA TWEE WEDSTRIJDEN IS NOCH MONTELLA AFGESCHREVEN, NOCH DEZE GENERATIE VERLOREN

Zelfs de grootste ploegen uit de voetbalgeschiedenis hebben onverwachte nederlagen geleden. Door twee ongelukkige resultaten nu het ontslag van de bondscoach eisen of onze internationals met de grond gelijkmaken, helpt het Turkse voetbal geen stap vooruit.

Wat we vandaag moeten doen, is niet op zoek gaan naar schuldigen, maar deze sterke selectie beschermen. Twee verloren wedstrijden kunnen worden goedgemaakt, maar het kost jaren om een verloren generatie te vervangen.

Geschreven door İlhan KARAÇAY

Na de ongelukkige resultaten van het Turks nationaal elftal op het Wereldkampioenschap zien we opnieuw een vertrouwd tafereel.
De bondscoach en de spelers die tot voor kort de hemel in werden geprezen, worden nu door sommigen zwaar bekritiseerd.
Toch weet iedereen die het voetbal een beetje volgt dat in deze sport niet altijd de logica wint.
Soms zijn cijfers, statistieken en zelfs overwicht op het veld niet voldoende om een wedstrijd te beslissen.

In mijn journalistieke loopbaan van bijna zestig jaar heb ik zeven Wereldkampioenschappen, zeven Europese Kampioenschappen en ontelbare wedstrijden in de Europese bekertoernooien gevolgd.
De belangrijkste les die ik uit die lange voetbalreis heb getrokken, is deze: Het geheugen van het voetbal is sterk, maar de logica van het voetbal is niet altijd even sterk.

Door de jaren heen ben ik op Wereld- en Europese Kampioenschappen in stadions, persvakken en mixed zones talloze voetballers tegengekomen. Ik heb grote sterren na een nederlaag zien huilen en enkele dagen later dezelfde spelers een beker zien optillen. Het lot van het voetbal wordt soms door enkele centimeters bepaald. Een bal tegen de paal, een gemiste strafschop of een doelpunt in blessuretijd kan de richting veranderen van verhalen die jarenlang worden verteld.

Juist daarin schuilt de grootsheid van voetbal. Geen enkel team heeft een garantie op winst.

OOK WERELDKAMPIOENEN ZIJN ZO ONDERUITGEGAAN

Wanneer we naar de voetbalgeschiedenis kijken, zien we daar talloze voorbeelden van.
In 1950 beleefde Brazilië, destijds beschouwd als de grootste voetbalmacht ter wereld, één van de grootste schokken uit zijn geschiedenis door in eigen land de WK-finale van Uruguay te verliezen.
Op het Wereldkampioenschap van 1982 kwam titelverdediger Argentinië als grote favoriet naar het toernooi, maar maakte het de verwachtingen niet waar.
In 2002 werd titelhouder Frankrijk al in de groepsfase uitgeschakeld zonder zelfs maar één doelpunt te maken.
In 2014 moest regerend wereldkampioen Spanje al na de eerste ronde zijn koffers pakken.
En in 2018 eindigde wereldkampioen Duitsland als laatste in zijn groep en werd uitgeschakeld.
Met andere woorden: er bestaat geen groot voetballand dat nooit een zware teleurstelling heeft meegemaakt.

Daarom krijgen zelfs de grootste voetballanden af en toe te maken met onverwachte resultaten.
Nog vóór het toernooi begon stond Turkije qua selectiewaarde op de zevende plaats van de 48 deelnemende landen.

Daarmee stonden we zelfs vóór Nederland, dat op de elfde plaats stond.
Om die reden beschouwde ook ik onze nationale ploeg als één van de belangrijke favorieten van dit toernooi.
Maar op een voetbalveld spreken niet de marktwaardes, maar de cijfers op het scorebord.
Het vroege doelpunt tegen Australië veranderde al onze plannen.
Gedurende het grootste deel van de wedstrijd waren wij de ploeg die het spel controleerde.
We drukten de tegenstander terug op eigen helft.
We creëerden kansen.
We zetten druk.

Maar we slaagden er niet in de bal in het net te krijgen.
Australië daarentegen wist dankzij een gedisciplineerde verdediging, fysieke kracht en strijdlust zijn voorsprong vast te houden.
Soms is dat de volledige samenvatting van voetbal.
Als de bal er niet ingaat, gebeurt er niets.

Ook in de tweede wedstrijd zagen we een vergelijkbaar scenario.
Tegen Paraguay zorgde een vroege tegentreffer opnieuw voor een moeilijke uitgangspositie.
Daarna was het opnieuw grotendeels Turkije dat het spel bepaalde.
Maar de beslissende laatste pass of afwerking ontbrak.

We zijn teleurgesteld over de nederlagen, maar we mogen de prestaties van Australië en Paraguay niet onderschatten. Wereldkampioenschappen zijn nu eenmaal het toneel van verrassingen en gedisciplineerd voetbal. Wie de kracht van de tegenstander negeert, begrijpt de echte oorzaken van een nederlaag niet. Beide ploegen maakten optimaal gebruik van hun kansen en behaalden daarmee hun resultaat.

De voetbalgeschiedenis kent honderden soortgelijke voorbeelden.
We hebben vaak gezien hoe landen die meerdere keren wereldkampioen zijn geworden punten verspeelden of zelfs werden uitgeschakeld tegen veel bescheidener tegenstanders.
Dat komt omdat voetbal niet alleen door kwaliteit wordt bepaald, maar soms ook door geluk, psychologie of één enkel beslissend moment.
Juist daarom zou het een grote onrechtvaardigheid zijn om de huidige situatie volledig op het conto van de technische staf of de spelers te schrijven.

Het is gemakkelijk om, zoals sommige commentatoren doen, alle schuld bij Montella neer te leggen.
Het is ook gemakkelijk om de spelers tot mikpunt van kritiek te maken.
Veel moeilijker is het om kalm te blijven.
En dat is precies wat nu nodig is.

We mogen niet vergeten dat deze spelers zich gedurende maanden en jaren op het hoogste Europese niveau hebben bewezen.
Velen van hen spelen bij de sterkste clubs ter wereld.
Dezelfde spelers die enkele maanden geleden nog werden toegejuicht, vandaag waardeloos verklaren, is noch rechtvaardig noch verstandig.
Bovendien leven we in een tijd waarin het belang van sportpsychologie steeds duidelijker wordt.
We moeten ons realiseren welke invloed zware kritiek op spelers kan hebben.
Het dragen van het nationale shirt brengt op zichzelf al enorme druk met zich mee.
Het is niet eenvoudig om de verwachtingen van miljoenen mensen op je schouders te dragen.

Wanneer daar ook nog eens genadeloze kritiek bovenop komt, lijdt niet alleen de speler schade, maar ook de toekomst van het Turkse voetbal.
Een bondscoach vervangen is mogelijk.
Een speler afschrijven is ook mogelijk.
Maar een generatie die in jaren is opgebouwd, opnieuw creëren is veel moeilijker.
Daarom moeten we vandaag niet handelen uit woede, maar uit gezond verstand.

Ja, we hebben een grote teleurstelling beleefd.
Ja, onze verwachtingen waren hoog.
Ja, zelfs een overwinning op de Verenigde Staten zou ons lot grotendeels afhankelijk maken van andere uitslagen.
Maar dat betekent niet dat Montella een slechte bondscoach is of dat onze spelers tekortschieten.

Soms is voetbal simpelweg grillig.
We moeten erkennen dat het geluk deze keer niet aan onze zijde stond.
Wat we nu moeten doen, is niet blijven hangen in het verleden, maar vooruitkijken naar het Europees Kampioenschap over twee jaar.
Want deze selectie behoort nog altijd tot de meest waardevolle generaties die het Turkse voetbal de afgelopen jaren heeft voortgebracht.

We moeten hen vandaag niet afbreken, maar juist weer overeind helpen.
Dat is immers de ware betekenis van voetballiefde.
Want echte supporters staan niet alleen klaar om hun ploeg toe te juichen wanneer zij wint, maar ook om haar te steunen wanneer het tegenzit.

OOK DE GROOTSTE SUCCESVERHALEN VAN TURKIJE WERDEN VOORAFGEGAAN DOOR TELEURSTELLINGEN

Het Turkse voetbal dat vandaag wordt bekritiseerd, heeft in het verleden veel moeilijkere tijden gekend. Op het Europees Kampioenschap van 1996 keerden we zonder punten en zonder doelpunten naar huis terug.
Voor het Wereldkampioenschap van 1998 konden we ons zelfs niet plaatsen.

Maar daarna volgde de kwartfinale van het Europees Kampioenschap van 2000.
Vervolgens kwam de derde plaats op het Wereldkampioenschap van 2002.
Daarna bereikten we de halve finale van het Europees Kampioenschap van 2008.
Dat bewijst dat grote successen soms juist worden opgebouwd op de fundamenten van eerdere teleurstellingen.

HET GROOTSTE GEVAAR IS NIET DE NEDERLAAG, MAAR HET ONGEDULD

Eén van de problemen die het Turkse voetbal al jarenlang niet weet op te lossen, is ongeduld.
Wanneer we winnen, verklaren we onszelf de besten ter wereld.
Wanneer we verliezen, maken we alles en iedereen met de grond gelijk.
Dezelfde speler is de ene week een held.
Een week later wordt hij tot zondebok gemaakt.

Toch zetten de grote voetballanden van Europa hun projecten niet stop na een periode van tegenslag.
Duitsland beleefde rond het jaar 2000 een diepe crisis.
Maar het land hervormde zijn systeem.
Veertien jaar later werd Duitsland wereldkampioen.

Spanje kende jarenlang teleurstellingen.
Maar bleef vasthouden aan dezelfde voetbalvisie.
Uiteindelijk volgden zowel Europese als wereldtitels.
Wat wij vandaag nodig hebben, is geen woede maar geduld.

Als journalist die zeven Wereldkampioenschappen en zeven Europese Kampioenschappen heeft gevolgd, kan ik met overtuiging zeggen dat ik in de voetbalgeschiedenis teams heb gezien die na twee slechte wedstrijden volledig uit elkaar vielen, maar ook teams die uit dezelfde teleurstellingen lessen trokken en vervolgens jarenlang successen boekten.

Ik geloof dat het Turks nationaal elftal de juiste lessen uit deze teleurstelling zal trekken en tijdens het volgende Europees Kampioenschap opnieuw zal meestrijden om de hoogste plaatsen.