• İki maç kaybedildi diye ne Montella biter, ne de Türk futbolunun son yıllarda yetiştirdiği en değerli jenerasyon yok olur.

• Asıl tehlike sahadaki yenilgiler değil, her mağlubiyetten sonra başlayan linç kültürü ve vefasızlıktır.

• Daha düne kadar alkışlanan futbolcuların bugün hedef tahtasına konulması, futbol bilgisinden çok karakter meselesidir.

• Hollanda’da benzer saldırılarla karşılaşan birçok futbolcu milli takımı bırakmayı düşünürdü. Bizim çocuklarımız ise susarak yükü omuzlamaya devam ediyor.

• Futbol yenilgiyi affeder. Taraftar da affeder. Ama futbolcuların unutamadığı şey, kendi insanlarından duydukları haksız sözlerdir.

(Yazının Hollandacası en altta.
De Nederlandse versie staat onderaan)

İlhan KARAÇAY araştırdı ve yazdı:

Dün sabah Paraguay yenilgisinin ardından yayınladığım, “Talihsizliği yenilgiyle karıştırmayalım” başlıklı yorumuma, gün boyunca yüzlerce tepki geldi. Büyük çoğunluğu destek mesajlarıydı. Okurların önemli bir bölümü, Türk Milli Takımı’nın iki maçla harcanmaması gerektiğini, bu genç futbolcuların korunmasının şart olduğunu ifade etti.
Ancak aynı saatlerde televizyon ekranlarında, spor programlarında ve sosyal medyada bambaşka bir tablo vardı. Bazı yorumcular ve bazı sözde futbol otoriteleri, sanki ortada sıradan bir mağlubiyet değil de millî bir felaket yaşanmış gibi konuşuyordu. Futbolcular hedef gösteriliyor, teknik direktör yerden yere vuruluyor, ağır sözler havada uçuşuyordu.

Gün boyu bunları izledim.
Dinledim.
Okudum.
Ve sonunda şu sonuca vardım: Sahadaki mağlubiyetler beni üzmedi ama bazı insanların gösterdiği acımasızlık gerçekten utandırdı. İşte bu yüzden aşağıdaki satırları yazma ihtiyacı duydum.

Bazen insan ekrana bakarken utanıyor.
Hayır, sahadaki futbolculardan değil.
Televizyon ekranlarında, sosyal medyada ve bazı spor programlarında konuşanlardan utanıyor.
Daha birkaç hafta önce göklere çıkardıkları futbolcuları bugün yerin dibine sokanlardan utanıyor.
Daha düne kadar “Altın jenerasyon” dedikleri çocuklara bugün hakaret edenlerden utanıyor.
Daha düne kadar Montella’yı alkışlayanların bugün onun kellesini istemesinden utanıyor.
İşte bu yüzden onlara tek bir kelimeyle seslenmek istiyorum: REZİLLER!

Çünkü gerçek rezalet Avustralya’ya veya Paraguay’a yenilmek değildir.
Gerçek rezalet, kendi evlatlarına bu kadar acımasız davranmaktır.
Gerçek rezalet, milli formayı taşıyan gençleri iki maç sonunda hedef tahtasına koymaktır.
Gerçek rezalet, futbolu hiç anlamadan konuşmaktır.
Ben yaklaşık altmış yıllık gazetecilik hayatım boyunca yedi Dünya Şampiyonası ve yedi Avrupa Şampiyonası izledim.
Dünya futbolunun en büyük yıldızlarını gördüm.
Dünya şampiyonlarının ağladığını gördüm.
Kupaların son dakikada kaybedildiğini gördüm.
Favorilerin ilk turda elendiğini gördüm.
Ama kendi insanına bu kadar acımasız davranan bir spor yorumculuğu anlayışına çok az rastladım.

Şimdi ekranlara çıkan bazı yorumcuları dinliyorum.
Sanki sahada amatör bir takım varmış gibi konuşuyorlar.
Sanki bu futbolcular Avrupa’nın en büyük kulüplerinde oynamıyormuş gibi konuşuyorlar.
Sanki birkaç ay önce aynı isimleri alkışlayan kendileri değilmiş gibi konuşuyorlar.

Bir insanın biraz utanması gerekir.
Bir insanın biraz hafızası olması gerekir.
Çünkü bugün yaşanan tartışma futbol tartışması olmaktan çıkmış, vicdan tartışmasına dönüşmüştür.

ASIL YENİLGİ SAHADA DEĞİL, VİCDANLARDA YAŞANIYOR

Bu çocuklar dün de aynı çocuklardı.
Montella dün de aynı teknik direktördü.
Eğer iki mağlubiyet onları değersiz hâle getiriyorsa, o zaman birkaç galibiyet onları neden dünyanın en iyisi yapmıştı?

Asıl sorun sahadaki yenilgi değildir.
Asıl sorun bizim karakter testini yine kaybetmemizdir.
Kazanınca sahip çıkıyoruz.
Kaybedince terk ediyoruz.
Kazanınca omuzlara alıyoruz.
Kaybedince taşlıyoruz.

İşte bu yüzden Avrupa’nın büyük futbol ülkeleri ile aramızdaki fark yalnızca futbol değildir.
Onlar zor günlerde takımlarının yanında duruyor.
Biz ise ilk fırtınada gemiyi terk ediyoruz.

HOLLANDA’DA OLSA BİRÇOĞU MİLLİ TAKIMI BIRAKIRDI

Size samimi bir gerçeği söyleyeyim mi?

Bugün bizim bazı çok bilmiş yorumcuların milli futbolcularımıza yönelttiği bu ağır ve vefasız eleştirilerin benzeri Hollanda’da yaşansaydı, birçok futbolcu çoktan milli takımı bırakmayı düşünürdü.

Bunun geçmişte sayısız örneğini gördük.
Hollanda’da futbolcular, kendilerine sürekli hakaret edildiğini, haksız yere hedef gösterildiklerini veya saygı görmediklerini düşündüklerinde milli takım kapısını kapatabilmişlerdir.
Çünkü onlar önce insan olduklarını hatırlatırlar.

Bizim çocuklarımız ise farklıdır.
Onlar çoğu zaman içlerinden kırılıp dökülseler bile seslerini çıkarmazlar.
Çünkü bilirler ki, böyle bir karar aldıkları anda bazı çevreler tarafından “vatan haini”, “milli formadan kaçtı” ya da “ülkesini yarı yolda bıraktı” suçlamalarıyla karşı karşıya kalacaklardır.

Belki de bu yüzden susuyorlar.
Belki de bu yüzden bütün kırgınlıklarını içlerine gömüyorlar.
Ama hiç kimse şunu unutmasın:
Milli formayı taşıyan futbolcuların da bir gururu vardır.
Onların da bir ailesi vardır.
Onların da bir kalbi vardır.
Ve bazen rakip takımın attığı goller değil, kendi insanlarından gelen acımasız sözler daha derin yaralar açar.

BU ÇOCUKLARIN HAKARETE DEĞİL, DESTEĞE İHTİYACI VAR

Şimdi ABD maçı öncesindeyiz.
Bu çocukların morale ihtiyacı var.
Desteğe ihtiyacı var.
İnanca ihtiyacı var.
Ama bazıları hâlâ hakaret etmeye devam ediyor.
Sonra da Türk futbolunun neden ilerlemediğini soruyorlar.

Çünkü siz her yenilgiden sonra yeni bir suçlu arıyorsunuz.
Çünkü siz sabretmeyi bilmiyorsunuz.
Çünkü siz başarının emek istediğini unutuyorsunuz.

FUTBOL YENİLGİYİ KALDIRIR, NANKÖRLÜĞÜ KALDIRMAZ

Bugün futbolculara ve teknik heyete saldıranlar şunu iyi bilsin:
ABD’yi yenersek büyük ihtimalle çıkıp övgüler dizmeyecekler. Çünkü iki yenilginin ardından söyledikleri ağır sözleri hemen unutmak işlerine gelmeyecek.
Ama iki yıl sonraki Avrupa Şampiyonası’nda başarı gelirse, yine en önde onlar yürüyecekler.
Yine övgüler düzecekler.
Yine kahraman ilan edecekler.
Ama ne bugün söyledikleri sözler unutulacak, ne de bugün gösterdikleri vefasızlık.
Futbol yenilgiyi kaldırır.
Ama nankörlüğü kaldırmaz.

Ve bugün sahadakiler değil, kendi milli takımına saldıranlar sınıfta kalmıştır.

******************

                   SCHANDELIJK!

VAN TWEE NEDERLAGEN GAAN NOCH DE SPELERS TEN ONDER, NOCH DE TRAINER… MAAR SOMMIGE COMMENTATOREN ZAKKEN BIJ ELKE NEDERLAAG OPNIEUW DOOR HET IJS

• Omdat er twee wedstrijden verloren zijn gegaan, zijn noch Montella, noch de meest waardevolle generatie die het Turkse voetbal de afgelopen jaren heeft voortgebracht, ineens afgeschreven.
• Het echte gevaar zijn niet de nederlagen op het veld, maar de cultuur van publieke afrekening en de ondankbaarheid die na elke nederlaag de kop opsteken.
• Dat spelers die tot voor kort nog werden toegejuicht, vandaag tot mikpunt worden gemaakt, zegt meer over karakter dan over voetbalkennis.
• In Nederland zouden veel voetballers bij vergelijkbare aanvallen zelfs overwegen om uit het nationale elftal te stappen. Onze jongens blijven zwijgend hun verantwoordelijkheid dragen.
• Het voetbal vergeeft nederlagen. Supporters vergeven nederlagen ook. Maar wat spelers niet vergeten, zijn de onrechtvaardige woorden van hun eigen mensen.

İlhan KARAÇAY deed onderzoek en schreef:

Na de nederlaag tegen Paraguay publiceerde ik gisterenmorgen mijn commentaar onder de titel: “Laten we pech niet verwarren met een nederlaag.”
Gedurende de hele dag ontving ik honderden reacties. Het overgrote deel daarvan bestond uit steunbetuigingen. Veel lezers waren van mening dat het Turks nationaal elftal niet na slechts twee wedstrijden afgeschreven mag worden en dat deze jonge spelers bescherming verdienen.

Tegelijkertijd zag ik op televisie, in sportprogramma’s en op sociale media een heel ander beeld. Sommige commentatoren en zelfverklaarde voetbalautoriteiten spraken alsof er niet zomaar sprake was van een nederlaag, maar van een nationale ramp. Spelers werden openlijk aangewezen als schuldigen, de bondscoach werd genadeloos neergesabeld en de zwaarste woorden vlogen over tafel.

De hele dag heb ik het gevolgd.
Ik heb geluisterd.
Ik heb gelezen.
En uiteindelijk kwam ik tot één conclusie: de nederlagen op het veld maakten mij niet verdrietig, maar de hardheid van sommige mensen maakte mij werkelijk beschaamd. Daarom voelde ik de behoefte om onderstaande regels te schrijven.

Soms schaamt een mens zich wanneer hij naar het scherm kijkt.
Nee, niet voor de voetballers op het veld.
Maar voor degenen die op televisie, op sociale media en in sommige sportprogramma’s aan het woord zijn.

Voor degenen die dezelfde spelers die zij enkele weken geleden nog de hemel in prezen, vandaag met de grond gelijkmaken.
Voor degenen die de jongeren die zij tot voor kort de “gouden generatie” noemden, nu beledigen.
Voor degenen die Montella gisteren nog toejuichten en vandaag zijn vertrek eisen.
Daarom wil ik hen met één enkel woord aanspreken: SCHANDELIJK!

Want de echte schande is niet verliezen van Australië of Paraguay.
De echte schande is zo meedogenloos omgaan met je eigen jongens.
De echte schande is jonge spelers die het nationale shirt dragen na twee wedstrijden al tot zondebok maken.
De echte schande is praten over voetbal zonder werkelijk te begrijpen waarover men spreekt.
In mijn bijna zestigjarige loopbaan als journalist heb ik zeven Wereldkampioenschappen en zeven Europese Kampioenschappen gevolgd.
Ik heb de grootste sterren van het wereldvoetbal gezien.
Ik heb wereldkampioenen zien huilen.
Ik heb gezien hoe bekers in de laatste minuten verloren gingen.
Ik heb favorieten al in de eerste ronde zien stranden.
Maar een vorm van sportcommentaar die zo hard en genadeloos is voor de eigen mensen, ben ik zelden tegengekomen.

Wanneer ik sommige commentatoren vandaag hoor praten, lijkt het alsof er een amateurploeg op het veld stond.
Alsof deze spelers niet bij de grootste clubs van Europa spelen.
Alsof zijzelf niet dezelfde mensen zijn die deze spelers enkele maanden geleden nog luid toejuichten.
Een mens zou zich een beetje moeten schamen.
Een mens zou ook een beetje geheugen moeten hebben.
Want wat we vandaag meemaken, is geen discussie over voetbal meer.
Het is een discussie geworden over geweten.

DE ECHTE NEDERLAAG WORDT NIET OP HET VELD GELEDEN, MAAR IN HET GEWETEN

Deze jongens waren gisteren dezelfde jongens als vandaag.
Montella was gisteren dezelfde bondscoach als vandaag.
Als twee nederlagen hen ineens waardeloos maken, waarom maakten enkele overwinningen hen dan kort geleden nog tot de besten van de wereld?

Het echte probleem is niet de nederlaag op het veld.
Het echte probleem is dat wij opnieuw gezakt zijn voor onze eigen karaktertest.
Als er gewonnen wordt, omarmen we hen.
Als er verloren wordt, laten we hen vallen.
Bij winst dragen we hen op onze schouders.
Bij verlies gooien we met stenen.

Daarom zit het verschil tussen ons en de grote voetballanden van Europa niet alleen in voetbal.
Zij blijven achter hun ploeg staan in moeilijke tijden.
Wij verlaten het schip zodra de eerste storm opsteekt.

IN NEDERLAND ZOUDEN VELEN HET NATIONALE ELFTAL AL HEBBEN VERLATEN

Mag ik u een eerlijke waarheid vertellen?

Als Nederlandse voetballers vandaag dezelfde harde en ondankbare kritiek zouden krijgen als sommige van onze alwetende commentatoren richten op de Turkse internationals, dan zouden velen al hebben overwogen om uit het nationale elftal te stappen.

Daarvan hebben we in het verleden talloze voorbeelden gezien.
In Nederland hebben spelers zich teruggetrokken uit het nationale team wanneer zij vonden dat zij voortdurend werden beledigd, onterecht als zondebok werden aangewezen of onvoldoende respect kregen.
Omdat zij daarmee eerst en vooral laten zien dat zij ook mens zijn.

Onze jongens zijn anders.
Vaak breken zij van binnen, maar zij zeggen niets.
Omdat zij weten dat zij op het moment dat zij zo’n beslissing nemen, door sommigen onmiddellijk zullen worden beschuldigd van verraad, van het in de steek laten van het nationale shirt of zelfs van het verlaten van hun land.

Misschien zwijgen zij daarom.
Misschien slikken zij daarom al hun teleurstellingen en verdriet in.
Maar niemand mag één ding vergeten:
Ook voetballers die het nationale shirt dragen, hebben hun trots.
Ook zij hebben een familie.
Ook zij hebben een hart.
En soms zijn het niet de doelpunten van de tegenstander die de diepste wonden slaan, maar de meedogenloze woorden van hun eigen mensen.

DEZE JONGENS HEBBEN GEEN BELEDIGINGEN NODIG, MAAR STEUN

We staan nu aan de vooravond van de wedstrijd tegen de Verenigde Staten.
Deze jongens hebben behoefte aan vertrouwen.
Ze hebben behoefte aan steun.
Ze hebben behoefte aan geloof.
Maar sommigen blijven hen nog steeds beledigen.
En vervolgens vragen zij zich af waarom het Turkse voetbal niet vooruitkomt.

Omdat jullie na iedere nederlaag weer een nieuwe schuldige zoeken.
Omdat jullie niet weten wat geduld is.
Omdat jullie vergeten dat succes alleen ontstaat door inzet, arbeid en doorzettingsvermogen.

VOETBAL KAN EEN NEDERLAAG VERWERKEN, MAAR GEEN ONDANKBAARHEID

Laat degenen die vandaag de spelers en de technische staf aanvallen één ding goed beseffen:
Als Turkije van de Verenigde Staten wint, zullen zij waarschijnlijk niet meteen naar voren stappen om lof uit te spreken. Het zou hen immers niet goed uitkomen om de harde woorden die zij na twee nederlagen hebben geuit, zo snel alweer te vergeten.
Maar als er over twee jaar succes komt op het Europees Kampioenschap, zullen juist zij weer vooraan lopen.
Dan zullen zij opnieuw lof uitdelen.
Dan zullen zij dezelfde mensen weer tot helden uitroepen.

Maar noch de woorden die zij vandaag hebben uitgesproken, noch de ondankbaarheid die zij vandaag hebben getoond, zullen worden vergeten.
Voetbal kan een nederlaag verwerken.
Maar ondankbaarheid niet.

En uiteindelijk zijn het vandaag niet de mensen op het veld geweest die gezakt zijn voor de test, maar degenen die hun eigen nationale ploeg hebben aangevallen.