Zelfs de grootste ploegen uit de voetbalgeschiedenis hebben onverwachte nederlagen geleden. Door twee ongelukkige resultaten nu het ontslag van de bondscoach eisen of onze internationals met de grond gelijkmaken, helpt het Turkse voetbal geen stap vooruit.

Wat we vandaag moeten doen, is niet op zoek gaan naar schuldigen, maar deze sterke selectie beschermen. Twee verloren wedstrijden kunnen worden goedgemaakt, maar het kost jaren om een verloren generatie te vervangen.

Onderaan staat tweede bericht: SCHANDELIJK! VAN TWEE NEDERLAGEN GAAN NOCH DE SPELERS TEN ONDER, NOCH DE TRAINER… MAAR SOMMIGE COMMENTATOREN ZAKKEN BIJ ELKE NEDERLAAG OPNIEUW DOOR HET IJS

(Turkse versie staat helemaal onderaan)

Geschreven door İlhan KARAÇAY

Na de ongelukkige resultaten van het Turks nationaal elftal op het Wereldkampioenschap zien we opnieuw een vertrouwd tafereel.
De bondscoach en de spelers die tot voor kort de hemel in werden geprezen, worden nu door sommigen zwaar bekritiseerd.
Toch weet iedereen die het voetbal een beetje volgt dat in deze sport niet altijd de logica wint.
Soms zijn cijfers, statistieken en zelfs overwicht op het veld niet voldoende om een wedstrijd te beslissen.

In mijn journalistieke loopbaan van bijna zestig jaar heb ik zeven Wereldkampioenschappen, zeven Europese Kampioenschappen en ontelbare wedstrijden in de Europese bekertoernooien gevolgd.
De belangrijkste les die ik uit die lange voetbalreis heb getrokken, is deze: Het geheugen van het voetbal is sterk, maar de logica van het voetbal is niet altijd even sterk.

Door de jaren heen ben ik op Wereld- en Europese Kampioenschappen in stadions, persvakken en mixed zones talloze voetballers tegengekomen. Ik heb grote sterren na een nederlaag zien huilen en enkele dagen later dezelfde spelers een beker zien optillen. Het lot van het voetbal wordt soms door enkele centimeters bepaald. Een bal tegen de paal, een gemiste strafschop of een doelpunt in blessuretijd kan de richting veranderen van verhalen die jarenlang worden verteld.

Juist daarin schuilt de grootsheid van voetbal. Geen enkel team heeft een garantie op winst.

OOK WERELDKAMPIOENEN ZIJN ZO ONDERUITGEGAAN

Wanneer we naar de voetbalgeschiedenis kijken, zien we daar talloze voorbeelden van.
In 1950 beleefde Brazilië, destijds beschouwd als de grootste voetbalmacht ter wereld, één van de grootste schokken uit zijn geschiedenis door in eigen land de WK-finale van Uruguay te verliezen.
Op het Wereldkampioenschap van 1982 kwam titelverdediger Argentinië als grote favoriet naar het toernooi, maar maakte het de verwachtingen niet waar.
In 2002 werd titelhouder Frankrijk al in de groepsfase uitgeschakeld zonder zelfs maar één doelpunt te maken.
In 2014 moest regerend wereldkampioen Spanje al na de eerste ronde zijn koffers pakken.
En in 2018 eindigde wereldkampioen Duitsland als laatste in zijn groep en werd uitgeschakeld.
Met andere woorden: er bestaat geen groot voetballand dat nooit een zware teleurstelling heeft meegemaakt.

Daarom krijgen zelfs de grootste voetballanden af en toe te maken met onverwachte resultaten.
Nog vóór het toernooi begon stond Turkije qua selectiewaarde op de zevende plaats van de 48 deelnemende landen.

Daarmee stonden we zelfs vóór Nederland, dat op de elfde plaats stond.
Om die reden beschouwde ook ik onze nationale ploeg als één van de belangrijke favorieten van dit toernooi.
Maar op een voetbalveld spreken niet de marktwaardes, maar de cijfers op het scorebord.
Het vroege doelpunt tegen Australië veranderde al onze plannen.
Gedurende het grootste deel van de wedstrijd waren wij de ploeg die het spel controleerde.
We drukten de tegenstander terug op eigen helft.
We creëerden kansen.
We zetten druk.

Maar we slaagden er niet in de bal in het net te krijgen.
Australië daarentegen wist dankzij een gedisciplineerde verdediging, fysieke kracht en strijdlust zijn voorsprong vast te houden.
Soms is dat de volledige samenvatting van voetbal.
Als de bal er niet ingaat, gebeurt er niets.

Ook in de tweede wedstrijd zagen we een vergelijkbaar scenario.
Tegen Paraguay zorgde een vroege tegentreffer opnieuw voor een moeilijke uitgangspositie.
Daarna was het opnieuw grotendeels Turkije dat het spel bepaalde.
Maar de beslissende laatste pass of afwerking ontbrak.

We zijn teleurgesteld over de nederlagen, maar we mogen de prestaties van Australië en Paraguay niet onderschatten. Wereldkampioenschappen zijn nu eenmaal het toneel van verrassingen en gedisciplineerd voetbal. Wie de kracht van de tegenstander negeert, begrijpt de echte oorzaken van een nederlaag niet. Beide ploegen maakten optimaal gebruik van hun kansen en behaalden daarmee hun resultaat.

De voetbalgeschiedenis kent honderden soortgelijke voorbeelden.
We hebben vaak gezien hoe landen die meerdere keren wereldkampioen zijn geworden punten verspeelden of zelfs werden uitgeschakeld tegen veel bescheidener tegenstanders.
Dat komt omdat voetbal niet alleen door kwaliteit wordt bepaald, maar soms ook door geluk, psychologie of één enkel beslissend moment.
Juist daarom zou het een grote onrechtvaardigheid zijn om de huidige situatie volledig op het conto van de technische staf of de spelers te schrijven.

Het is gemakkelijk om, zoals sommige commentatoren doen, alle schuld bij Montella neer te leggen.
Het is ook gemakkelijk om de spelers tot mikpunt van kritiek te maken.
Veel moeilijker is het om kalm te blijven.
En dat is precies wat nu nodig is.

We mogen niet vergeten dat deze spelers zich gedurende maanden en jaren op het hoogste Europese niveau hebben bewezen.
Velen van hen spelen bij de sterkste clubs ter wereld.
Dezelfde spelers die enkele maanden geleden nog werden toegejuicht, vandaag waardeloos verklaren, is noch rechtvaardig noch verstandig.
Bovendien leven we in een tijd waarin het belang van sportpsychologie steeds duidelijker wordt.
We moeten ons realiseren welke invloed zware kritiek op spelers kan hebben.
Het dragen van het nationale shirt brengt op zichzelf al enorme druk met zich mee.
Het is niet eenvoudig om de verwachtingen van miljoenen mensen op je schouders te dragen.

Wanneer daar ook nog eens genadeloze kritiek bovenop komt, lijdt niet alleen de speler schade, maar ook de toekomst van het Turkse voetbal.
Een bondscoach vervangen is mogelijk.
Een speler afschrijven is ook mogelijk.
Maar een generatie die in jaren is opgebouwd, opnieuw creëren is veel moeilijker.
Daarom moeten we vandaag niet handelen uit woede, maar uit gezond verstand.

Ja, we hebben een grote teleurstelling beleefd.
Ja, onze verwachtingen waren hoog.
Ja, zelfs een overwinning op de Verenigde Staten zou ons lot grotendeels afhankelijk maken van andere uitslagen.
Maar dat betekent niet dat Montella een slechte bondscoach is of dat onze spelers tekortschieten.

Soms is voetbal simpelweg grillig.
We moeten erkennen dat het geluk deze keer niet aan onze zijde stond.
Wat we nu moeten doen, is niet blijven hangen in het verleden, maar vooruitkijken naar het Europees Kampioenschap over twee jaar.
Want deze selectie behoort nog altijd tot de meest waardevolle generaties die het Turkse voetbal de afgelopen jaren heeft voortgebracht.

We moeten hen vandaag niet afbreken, maar juist weer overeind helpen.
Dat is immers de ware betekenis van voetballiefde.
Want echte supporters staan niet alleen klaar om hun ploeg toe te juichen wanneer zij wint, maar ook om haar te steunen wanneer het tegenzit.

OOK DE GROOTSTE SUCCESVERHALEN VAN TURKIJE WERDEN VOORAFGEGAAN DOOR TELEURSTELLINGEN

Het Turkse voetbal dat vandaag wordt bekritiseerd, heeft in het verleden veel moeilijkere tijden gekend. Op het Europees Kampioenschap van 1996 keerden we zonder punten en zonder doelpunten naar huis terug.
Voor het Wereldkampioenschap van 1998 konden we ons zelfs niet plaatsen.

Maar daarna volgde de kwartfinale van het Europees Kampioenschap van 2000.
Vervolgens kwam de derde plaats op het Wereldkampioenschap van 2002.
Daarna bereikten we de halve finale van het Europees Kampioenschap van 2008.
Dat bewijst dat grote successen soms juist worden opgebouwd op de fundamenten van eerdere teleurstellingen.

HET GROOTSTE GEVAAR IS NIET DE NEDERLAAG, MAAR HET ONGEDULD

Eén van de problemen die het Turkse voetbal al jarenlang niet weet op te lossen, is ongeduld.
Wanneer we winnen, verklaren we onszelf de besten ter wereld.
Wanneer we verliezen, maken we alles en iedereen met de grond gelijk.
Dezelfde speler is de ene week een held.
Een week later wordt hij tot zondebok gemaakt.

Toch zetten de grote voetballanden van Europa hun projecten niet stop na een periode van tegenslag.
Duitsland beleefde rond het jaar 2000 een diepe crisis.
Maar het land hervormde zijn systeem.
Veertien jaar later werd Duitsland wereldkampioen.

Spanje kende jarenlang teleurstellingen.
Maar bleef vasthouden aan dezelfde voetbalvisie.
Uiteindelijk volgden zowel Europese als wereldtitels.
Wat wij vandaag nodig hebben, is geen woede maar geduld.

Als journalist die zeven Wereldkampioenschappen en zeven Europese Kampioenschappen heeft gevolgd, kan ik met overtuiging zeggen dat ik in de voetbalgeschiedenis teams heb gezien die na twee slechte wedstrijden volledig uit elkaar vielen, maar ook teams die uit dezelfde teleurstellingen lessen trokken en vervolgens jarenlang successen boekten.

Ik geloof dat het Turks nationaal elftal de juiste lessen uit deze teleurstelling zal trekken en tijdens het volgende Europees Kampioenschap opnieuw zal meestrijden om de hoogste plaatsen.

TWEEDE BERİCHT

**********************

SCHANDELIJK!
VAN TWEE NEDERLAGEN GAAN NOCH DE SPELERS TEN ONDER, NOCH DE TRAINER… MAAR SOMMIGE COMMENTATOREN ZAKKEN BIJ ELKE NEDERLAAG OPNIEUW DOOR HET IJS

• Omdat er twee wedstrijden verloren zijn gegaan, zijn noch Montella, noch de meest waardevolle generatie die het Turkse voetbal de afgelopen jaren heeft voortgebracht, ineens afgeschreven.
• Het echte gevaar zijn niet de nederlagen op het veld, maar de cultuur van publieke afrekening en de ondankbaarheid die na elke nederlaag de kop opsteken.
• Dat spelers die tot voor kort nog werden toegejuicht, vandaag tot mikpunt worden gemaakt, zegt meer over karakter dan over voetbalkennis.
• In Nederland zouden veel voetballers bij vergelijkbare aanvallen zelfs overwegen om uit het nationale elftal te stappen. Onze jongens blijven zwijgend hun verantwoordelijkheid dragen.
• Het voetbal vergeeft nederlagen. Supporters vergeven nederlagen ook. Maar wat spelers niet vergeten, zijn de onrechtvaardige woorden van hun eigen mensen.

İlhan KARAÇAY deed onderzoek en schreef:

Na de nederlaag tegen Paraguay publiceerde ik gisterenmorgen mijn commentaar onder de titel: “Laten we pech niet verwarren met een nederlaag.”
Gedurende de hele dag ontving ik honderden reacties. Het overgrote deel daarvan bestond uit steunbetuigingen. Veel lezers waren van mening dat het Turks nationaal elftal niet na slechts twee wedstrijden afgeschreven mag worden en dat deze jonge spelers bescherming verdienen.

Tegelijkertijd zag ik op televisie, in sportprogramma’s en op sociale media een heel ander beeld. Sommige commentatoren en zelfverklaarde voetbalautoriteiten spraken alsof er niet zomaar sprake was van een nederlaag, maar van een nationale ramp. Spelers werden openlijk aangewezen als schuldigen, de bondscoach werd genadeloos neergesabeld en de zwaarste woorden vlogen over tafel.

De hele dag heb ik het gevolgd.
Ik heb geluisterd.
Ik heb gelezen.
En uiteindelijk kwam ik tot één conclusie: de nederlagen op het veld maakten mij niet verdrietig, maar de hardheid van sommige mensen maakte mij werkelijk beschaamd. Daarom voelde ik de behoefte om onderstaande regels te schrijven.

Soms schaamt een mens zich wanneer hij naar het scherm kijkt.
Nee, niet voor de voetballers op het veld.
Maar voor degenen die op televisie, op sociale media en in sommige sportprogramma’s aan het woord zijn.

Voor degenen die dezelfde spelers die zij enkele weken geleden nog de hemel in prezen, vandaag met de grond gelijkmaken.
Voor degenen die de jongeren die zij tot voor kort de “gouden generatie” noemden, nu beledigen.
Voor degenen die Montella gisteren nog toejuichten en vandaag zijn vertrek eisen.
Daarom wil ik hen met één enkel woord aanspreken: SCHANDELIJK!

Want de echte schande is niet verliezen van Australië of Paraguay.
De echte schande is zo meedogenloos omgaan met je eigen jongens.
De echte schande is jonge spelers die het nationale shirt dragen na twee wedstrijden al tot zondebok maken.
De echte schande is praten over voetbal zonder werkelijk te begrijpen waarover men spreekt.
In mijn bijna zestigjarige loopbaan als journalist heb ik zeven Wereldkampioenschappen en zeven Europese Kampioenschappen gevolgd.
Ik heb de grootste sterren van het wereldvoetbal gezien.
Ik heb wereldkampioenen zien huilen.
Ik heb gezien hoe bekers in de laatste minuten verloren gingen.
Ik heb favorieten al in de eerste ronde zien stranden.
Maar een vorm van sportcommentaar die zo hard en genadeloos is voor de eigen mensen, ben ik zelden tegengekomen.

Wanneer ik sommige commentatoren vandaag hoor praten, lijkt het alsof er een amateurploeg op het veld stond.
Alsof deze spelers niet bij de grootste clubs van Europa spelen.
Alsof zijzelf niet dezelfde mensen zijn die deze spelers enkele maanden geleden nog luid toejuichten.
Een mens zou zich een beetje moeten schamen.
Een mens zou ook een beetje geheugen moeten hebben.
Want wat we vandaag meemaken, is geen discussie over voetbal meer.
Het is een discussie geworden over geweten.

DE ECHTE NEDERLAAG WORDT NIET OP HET VELD GELEDEN, MAAR IN HET GEWETEN

Deze jongens waren gisteren dezelfde jongens als vandaag.
Montella was gisteren dezelfde bondscoach als vandaag.
Als twee nederlagen hen ineens waardeloos maken, waarom maakten enkele overwinningen hen dan kort geleden nog tot de besten van de wereld?

Het echte probleem is niet de nederlaag op het veld.
Het echte probleem is dat wij opnieuw gezakt zijn voor onze eigen karaktertest.
Als er gewonnen wordt, omarmen we hen.
Als er verloren wordt, laten we hen vallen.
Bij winst dragen we hen op onze schouders.
Bij verlies gooien we met stenen.

Daarom zit het verschil tussen ons en de grote voetballanden van Europa niet alleen in voetbal.
Zij blijven achter hun ploeg staan in moeilijke tijden.
Wij verlaten het schip zodra de eerste storm opsteekt.

IN NEDERLAND ZOUDEN VELEN HET NATIONALE ELFTAL AL HEBBEN VERLATEN

Mag ik u een eerlijke waarheid vertellen?

Als Nederlandse voetballers vandaag dezelfde harde en ondankbare kritiek zouden krijgen als sommige van onze alwetende commentatoren richten op de Turkse internationals, dan zouden velen al hebben overwogen om uit het nationale elftal te stappen.

Daarvan hebben we in het verleden talloze voorbeelden gezien.
In Nederland hebben spelers zich teruggetrokken uit het nationale team wanneer zij vonden dat zij voortdurend werden beledigd, onterecht als zondebok werden aangewezen of onvoldoende respect kregen.
Omdat zij daarmee eerst en vooral laten zien dat zij ook mens zijn.

Onze jongens zijn anders.
Vaak breken zij van binnen, maar zij zeggen niets.
Omdat zij weten dat zij op het moment dat zij zo’n beslissing nemen, door sommigen onmiddellijk zullen worden beschuldigd van verraad, van het in de steek laten van het nationale shirt of zelfs van het verlaten van hun land.

Misschien zwijgen zij daarom.
Misschien slikken zij daarom al hun teleurstellingen en verdriet in.
Maar niemand mag één ding vergeten:
Ook voetballers die het nationale shirt dragen, hebben hun trots.
Ook zij hebben een familie.
Ook zij hebben een hart.
En soms zijn het niet de doelpunten van de tegenstander die de diepste wonden slaan, maar de meedogenloze woorden van hun eigen mensen.

DEZE JONGENS HEBBEN GEEN BELEDIGINGEN NODIG, MAAR STEUN

We staan nu aan de vooravond van de wedstrijd tegen de Verenigde Staten.
Deze jongens hebben behoefte aan vertrouwen.
Ze hebben behoefte aan steun.
Ze hebben behoefte aan geloof.
Maar sommigen blijven hen nog steeds beledigen.
En vervolgens vragen zij zich af waarom het Turkse voetbal niet vooruitkomt.

Omdat jullie na iedere nederlaag weer een nieuwe schuldige zoeken.
Omdat jullie niet weten wat geduld is.
Omdat jullie vergeten dat succes alleen ontstaat door inzet, arbeid en doorzettingsvermogen.

VOETBAL KAN EEN NEDERLAAG VERWERKEN, MAAR GEEN ONDANKBAARHEID

Laat degenen die vandaag de spelers en de technische staf aanvallen één ding goed beseffen:
Als Turkije van de Verenigde Staten wint, zullen zij waarschijnlijk niet meteen naar voren stappen om lof uit te spreken. Het zou hen immers niet goed uitkomen om de harde woorden die zij na twee nederlagen hebben geuit, zo snel alweer te vergeten.
Maar als er over twee jaar succes komt op het Europees Kampioenschap, zullen juist zij weer vooraan lopen.
Dan zullen zij opnieuw lof uitdelen.
Dan zullen zij dezelfde mensen weer tot helden uitroepen.

Maar noch de woorden die zij vandaag hebben uitgesproken, noch de ondankbaarheid die zij vandaag hebben getoond, zullen worden vergeten.
Voetbal kan een nederlaag verwerken.
Maar ondankbaarheid niet.

En uiteindelijk zijn het vandaag niet de mensen op het veld geweest die gezakt zijn voor de test, maar degenen die hun eigen nationale ploeg hebben aangevallen.

TURKSE VERSIERS

TALİHSİZLİĞİ YENİLGİYLE KARIŞTIRMAYALIM: İKİ MAÇLA NE MONTELLA BİTER, NE DE BU NESİL TÜKENİR

Futbol tarihinde dünyanın en büyük takımları bile beklenmedik mağlubiyetler yaşamıştır. İki talihsiz sonuç yüzünden ne teknik direktörün kellesini istemek, ne de milli futbolcuları yerden yere vurmak Türk futboluna fayda sağlar.

Bugün yapılması gereken suçlu aramak değil, bu güçlü kadroyu korumaktır. Çünkü kaybedilen iki maç telafi edilir ama kaybedilen bir neslin yerini doldurmak yıllar alır.

(Yazının Hollandacası en altta.
De Nederlandse versie staat onderaan)

İlhan KARAÇAY yazdı:

Türk Milli Takımı’nın Dünya Şampiyonası’ndaki talihsiz sonuçlarının ardından yine tanıdık bir manzara ile karşı karşıyayız.
Daha düne kadar göklere çıkarılan teknik direktör ve futbolcular, bugün bazı çevreler tarafından ağır eleştirilere maruz bırakılıyor.
Oysa futbolu biraz olsun yakından takip edenler bilir ki, bu oyunda her zaman mantık kazanmaz.
Bazen rakamlar, istatistikler ve saha içindeki üstünlük bile sonucu değiştirmeye yetmez.

Yaklaşık altmış yıla yaklaşan gazetecilik hayatım boyunca yedi Dünya Şampiyonası, yedi Avrupa Şampiyonası ve sayısız Avrupa Kulüpler Kupası maçı izledim.
Bu uzun futbol yolculuğunda gördüğüm en önemli gerçeklerden biri şudur:
Futbolun hafızası güçlüdür ama mantığı her zaman güçlü değildir.

Yıllar boyunca Dünya ve Avrupa şampiyonalarında tribünlerde, basın tribünlerinde ve karma alanlarda sayısız futbolcuyla karşılaştım. Büyük yıldızların bir maç sonunda gözyaşı döktüğünü, birkaç gün sonra ise kupayı kaldırdığını gördüm. Futbolun kaderi bazen birkaç santimetreyle değişir. Bir direğe çarpan top, kaçan bir penaltı ya da uzatma dakikalarında gelen tek gol, yıllarca anlatılan hikâyelerin yönünü değiştirebilir.
Futbolun büyüklüğü de zaten burada yatıyor. Hiçbir takımın kazanma garantisi yoktur.

DÜNYA ŞAMPİYONLARI DA BÖYLE YIKILDI

Futbol tarihine baktığımızda bunun sayısız örneğini görüyoruz:

1950 yılında dünya futbolunun en büyük gücü kabul edilen Brezilya, kendi evinde oynanan Dünya Kupası finalinde Uruguay’a yenilerek tarihinin en büyük şoklarından birini yaşadı.
1982 Dünya Kupası’nda son dünya şampiyonu Arjantin, turnuvaya büyük favori olarak geldi ama bekleneni veremedi.
2002 Dünya Kupası’nda son dünya şampiyonu Fransa, tek gol bile atamadan grup aşamasında elendi.
2014 Dünya Kupası’nda son şampiyon İspanya daha ilk turda bavullarını topladı.
2018’de dünya şampiyonu Almanya, grubunda son sırada kalarak elendi.

Yani futbol tarihinde başarısızlık yaşamamış büyük takım yoktur.
Bu nedenle dünyanın en büyük futbol ülkeleri bile zaman zaman beklenmedik sonuçlarla karşılaşmıştır.

Şampiyona başlamadan önce kadro değerlerine bakıldığında Türkiye, turnuvaya katılan 48 ülke arasında yedinci sırada bulunuyordu.
Bu sıralamada Hollanda’nın bile önünde yer alıyorduk (11’inci).
Bu nedenle ben de Milli Takımımızı turnuvanın önemli favorilerinden biri olarak görüyordum.
Ancak futbol sahasında değer tablosu değil, skor tabelası konuşur.

Avustralya karşısında yediğimiz erken gol bütün planları değiştirdi.
Maçın büyük bölümünde oyunu kontrol eden taraf bizdik.
Rakip yarı sahaya yerleştik.
Pozisyonlar bulduk.
Baskı kurduk.
Ancak topu ağlarla buluşturamadık.
Avustralya ise disiplinli savunması, fizik gücü ve mücadeleci futboluyla avantajını korumayı başardı.

Bazen futbolun bütün özeti budur.
Top girmezse hiçbir şey olmaz.
İkinci maçta da benzer bir senaryo yaşandı.
Paraguay karşısında da erken gelen gol bütün dengeleri bozdu.

Sonrasında yine oyunu yönlendiren taraf büyük ölçüde Türkiye oldu.
Ancak rakibin direncini kıracak son dokunuş gelmedi.

Kaybettiğimiz için üzgünüz ama Avustralya ve Paraguay’ın ortaya koyduğu mücadeleyi de küçümsememek gerekir. Dünya Kupaları zaten sürprizlerin ve disiplinli futbolun sahnesidir. Rakibin gücünü görmezden gelerek yapılan değerlendirmeler, mağlubiyetin gerçek nedenlerini anlamamıza yardımcı olmaz. Her iki takım da fırsatları iyi değerlendirdi ve sahaya koydukları mücadeleyle sonuç almayı başardı.

Futbol tarihine bakıldığında bunun yüzlerce örneği vardır.
Defalarca dünya şampiyonu olmuş ülkelerin, çok daha mütevazı rakipler karşısında puan kaybettiğini ya da elendiğini gördük.
Bunun nedeni futbolun sadece kaliteyle değil, bazen şansla, bazen psikolojiyle, bazen de tek bir pozisyonla belirlenmesidir.

İşte bu nedenle iki maç sonunda ortaya çıkan tabloyu yalnızca teknik heyete ya da futbolculara fatura etmek büyük haksızlık olur.
Bugün bazı yorumcuların yaptığı gibi bütün suçu Montella’ya yüklemek kolaydır.
Futbolcuları hedef tahtasına koymak da kolaydır.
Zor olan ise soğukkanlı kalabilmektir.
Asıl ihtiyaç duyduğumuz şey de budur.

Unutulmamalıdır ki bu futbolcular aylar boyunca Avrupa’nın en üst düzey liglerinde mücadele ederek bugünlere geldiler.
Birçoğu dünyanın en güçlü kulüplerinde forma giyiyor.
Daha birkaç ay önce alkışladığımız isimleri bugün değersiz ilan etmek ne adildir ne de akıllıcadır.
Üstelik spor psikolojisinin öneminin her geçen gün arttığı bir dönemde, ağır eleştirilerin futbolcular üzerinde nasıl etkiler bıraktığını da görmek gerekiyor.

Milli formayı taşımak zaten başlı başına büyük bir baskıdır.
Milyonlarca insanın beklentisini omuzlarında hissetmek kolay değildir.
Bu baskının üzerine bir de acımasız eleştiriler eklendiğinde, zarar gören sadece futbolcular değil, Türk futbolunun geleceği olur.

Bir teknik direktörü göndermek mümkündür.
Bir futbolcuyu silmek de mümkündür.
Ama yıllar içinde oluşan bir jenerasyonu yeniden yetiştirmek kolay değildir.
Bu nedenle bugün yapılması gereken şey öfkeyle karar vermek değil, sağduyuyla değerlendirme yapmaktır.

Evet, büyük bir hayal kırıklığı yaşadık.
Evet, beklentilerimiz çok yüksekti.
Evet, belki ABD karşısında kazanılsa bile kader artık büyük ölçüde başka sonuçlara bağlı hâle geldi. Ama bu durum ne Montella’nın kötü bir teknik direktör olduğu anlamına gelir ne de futbolcularımızın yetersiz olduğu anlamına.

Bazen futbol gerçekten de sadece futbolun cilvesidir.
Kabul etmek gerekir ki bu kez şans bizim yanımızda değildi.
Şimdi yapılması gereken geçmişe takılıp kalmak değil, iki yıl sonra oynanacak Avrupa Futbol Şampiyonası’na bakmaktır.
Çünkü bu kadro hâlâ Türk futbolunun son yıllarda yetiştirdiği en değerli kadrolardan biridir.
Bugün onları yıkmaya çalışmak yerine ayağa kaldırmak gerekir.
Gerçek futbolseverlik de zaten tam olarak budur.
Çünkü gerçek taraftarlık, takım kazanırken alkışlamak kadar, zor günlerinde yanında durabilmektir.

TÜRKİYE’NİN EN BÜYÜK BAŞARILARI DA HEP HAYAL KIRIKLIKLARINDAN SONRA GELDİ

Bugün eleştirilen Türk futbolu, geçmişte çok daha ağır günler yaşadı.
1996 Avrupa Şampiyonası’nda puansız ve golsüz döndük.
1998 Dünya Kupası’na katılamadık.
Ama ardından 2000 Avrupa Şampiyonası çeyrek finali geldi.
Sonra 2002 Dünya Kupası üçüncülüğü geldi.
2008 Avrupa Şampiyonası yarı finali geldi.
Demek ki bazen büyük başarıların temeli, önce yaşanan hayal kırıklıklarıyla atılıyor.

ASIL TEHLİKE YENİLGİ DEĞİL, SABIRSIZLIKTIR

Türk futbolunun yıllardır çözemediği sorunlardan biri sabırsızlıktır.
Kazanınca dünyanın en iyisi ilan ediyoruz.
Kaybedince yerin dibine sokuyoruz.
Aynı futbolcu bir hafta önce kahraman oluyor.
Bir hafta sonra hedef tahtasına oturtuluyor.
Oysa Avrupa’nın büyük futbol ülkeleri başarısızlık dönemlerinde bile projelerini yarıda bırakmıyor.

Almanya 2000 yılında büyük bir çöküş yaşadı.
Ama sistemini değiştirdi.
Sonra 2014’te dünya şampiyonu oldu.

İspanya yıllarca başarısız oldu.
Ama aynı teknik anlayışta ısrar etti.
Sonunda Avrupa ve Dünya şampiyonlukları geldi.

Bizim de bugün ihtiyacımız olan şey öfke değil, sabırdır.

Yedi Dünya Şampiyonası ve yedi Avrupa Şampiyonası izleyen bir gazeteci olarak rahatlıkla söyleyebilirim ki, futbol tarihinde iki maç yüzünden dağılan takımlar da gördüm, iki maçtan ders çıkarıp yıllarca başarı kazanan takımlar da gördüm. Ben Türk Milli Takımı’nın bu hayal kırıklığından gerekli dersleri çıkararak önümüzdeki Avrupa Şampiyonası’nda yeniden zirve mücadelesi vereceğine inanıyorum.

TWEEDE BERİCHT

REZİLLER!
İKİ MAÇLA FUTBOLCU DA BİTMEZ, TEKNİK DİREKTÖR DE… AMA BAZI YORUMCULAR HER YENİLGİDE SINIFTA KALIYOR

• İki maç kaybedildi diye ne Montella biter, ne de Türk futbolunun son yıllarda yetiştirdiği en değerli jenerasyon yok olur.

• Asıl tehlike sahadaki yenilgiler değil, her mağlubiyetten sonra başlayan linç kültürü ve vefasızlıktır.

• Daha düne kadar alkışlanan futbolcuların bugün hedef tahtasına konulması, futbol bilgisinden çok karakter meselesidir.

• Hollanda’da benzer saldırılarla karşılaşan birçok futbolcu milli takımı bırakmayı düşünürdü. Bizim çocuklarımız ise susarak yükü omuzlamaya devam ediyor.

• Futbol yenilgiyi affeder. Taraftar da affeder. Ama futbolcuların unutamadığı şey, kendi insanlarından duydukları haksız sözlerdir.

İlhan KARAÇAY araştırdı ve yazdı:

Dün sabah Paraguay yenilgisinin ardından yayınladığım, “Talihsizliği yenilgiyle karıştırmayalım” başlıklı yorumuma, gün boyunca yüzlerce tepki geldi. Büyük çoğunluğu destek mesajlarıydı. Okurların önemli bir bölümü, Türk Milli Takımı’nın iki maçla harcanmaması gerektiğini, bu genç futbolcuların korunmasının şart olduğunu ifade etti.
Ancak aynı saatlerde televizyon ekranlarında, spor programlarında ve sosyal medyada bambaşka bir tablo vardı. Bazı yorumcular ve bazı sözde futbol otoriteleri, sanki ortada sıradan bir mağlubiyet değil de millî bir felaket yaşanmış gibi konuşuyordu. Futbolcular hedef gösteriliyor, teknik direktör yerden yere vuruluyor, ağır sözler havada uçuşuyordu.

Gün boyu bunları izledim.
Dinledim.
Okudum.
Ve sonunda şu sonuca vardım: Sahadaki mağlubiyetler beni üzmedi ama bazı insanların gösterdiği acımasızlık gerçekten utandırdı. İşte bu yüzden aşağıdaki satırları yazma ihtiyacı duydum.

Bazen insan ekrana bakarken utanıyor.
Hayır, sahadaki futbolculardan değil.
Televizyon ekranlarında, sosyal medyada ve bazı spor programlarında konuşanlardan utanıyor.
Daha birkaç hafta önce göklere çıkardıkları futbolcuları bugün yerin dibine sokanlardan utanıyor.
Daha düne kadar “Altın jenerasyon” dedikleri çocuklara bugün hakaret edenlerden utanıyor.
Daha düne kadar Montella’yı alkışlayanların bugün onun kellesini istemesinden utanıyor.
İşte bu yüzden onlara tek bir kelimeyle seslenmek istiyorum: REZİLLER!

Çünkü gerçek rezalet Avustralya’ya veya Paraguay’a yenilmek değildir.
Gerçek rezalet, kendi evlatlarına bu kadar acımasız davranmaktır.
Gerçek rezalet, milli formayı taşıyan gençleri iki maç sonunda hedef tahtasına koymaktır.
Gerçek rezalet, futbolu hiç anlamadan konuşmaktır.
Ben yaklaşık altmış yıllık gazetecilik hayatım boyunca yedi Dünya Şampiyonası ve yedi Avrupa Şampiyonası izledim.
Dünya futbolunun en büyük yıldızlarını gördüm.
Dünya şampiyonlarının ağladığını gördüm.
Kupaların son dakikada kaybedildiğini gördüm.
Favorilerin ilk turda elendiğini gördüm.
Ama kendi insanına bu kadar acımasız davranan bir spor yorumculuğu anlayışına çok az rastladım.

Şimdi ekranlara çıkan bazı yorumcuları dinliyorum.
Sanki sahada amatör bir takım varmış gibi konuşuyorlar.
Sanki bu futbolcular Avrupa’nın en büyük kulüplerinde oynamıyormuş gibi konuşuyorlar.
Sanki birkaç ay önce aynı isimleri alkışlayan kendileri değilmiş gibi konuşuyorlar.

Bir insanın biraz utanması gerekir.
Bir insanın biraz hafızası olması gerekir.
Çünkü bugün yaşanan tartışma futbol tartışması olmaktan çıkmış, vicdan tartışmasına dönüşmüştür.

ASIL YENİLGİ SAHADA DEĞİL, VİCDANLARDA YAŞANIYOR

Bu çocuklar dün de aynı çocuklardı.
Montella dün de aynı teknik direktördü.
Eğer iki mağlubiyet onları değersiz hâle getiriyorsa, o zaman birkaç galibiyet onları neden dünyanın en iyisi yapmıştı?

Asıl sorun sahadaki yenilgi değildir.
Asıl sorun bizim karakter testini yine kaybetmemizdir.
Kazanınca sahip çıkıyoruz.
Kaybedince terk ediyoruz.
Kazanınca omuzlara alıyoruz.
Kaybedince taşlıyoruz.

İşte bu yüzden Avrupa’nın büyük futbol ülkeleri ile aramızdaki fark yalnızca futbol değildir.
Onlar zor günlerde takımlarının yanında duruyor.
Biz ise ilk fırtınada gemiyi terk ediyoruz.

HOLLANDA’DA OLSA BİRÇOĞU MİLLİ TAKIMI BIRAKIRDI

Size samimi bir gerçeği söyleyeyim mi?

Bugün bizim bazı çok bilmiş yorumcuların milli futbolcularımıza yönelttiği bu ağır ve vefasız eleştirilerin benzeri Hollanda’da yaşansaydı, birçok futbolcu çoktan milli takımı bırakmayı düşünürdü.

Bunun geçmişte sayısız örneğini gördük.
Hollanda’da futbolcular, kendilerine sürekli hakaret edildiğini, haksız yere hedef gösterildiklerini veya saygı görmediklerini düşündüklerinde milli takım kapısını kapatabilmişlerdir.
Çünkü onlar önce insan olduklarını hatırlatırlar.

Bizim çocuklarımız ise farklıdır.
Onlar çoğu zaman içlerinden kırılıp dökülseler bile seslerini çıkarmazlar.
Çünkü bilirler ki, böyle bir karar aldıkları anda bazı çevreler tarafından “vatan haini”, “milli formadan kaçtı” ya da “ülkesini yarı yolda bıraktı” suçlamalarıyla karşı karşıya kalacaklardır.

Belki de bu yüzden susuyorlar.
Belki de bu yüzden bütün kırgınlıklarını içlerine gömüyorlar.
Ama hiç kimse şunu unutmasın:
Milli formayı taşıyan futbolcuların da bir gururu vardır.
Onların da bir ailesi vardır.
Onların da bir kalbi vardır.
Ve bazen rakip takımın attığı goller değil, kendi insanlarından gelen acımasız sözler daha derin yaralar açar.

BU ÇOCUKLARIN HAKARETE DEĞİL, DESTEĞE İHTİYACI VAR

Şimdi ABD maçı öncesindeyiz.
Bu çocukların morale ihtiyacı var.
Desteğe ihtiyacı var.
İnanca ihtiyacı var.
Ama bazıları hâlâ hakaret etmeye devam ediyor.
Sonra da Türk futbolunun neden ilerlemediğini soruyorlar.

Çünkü siz her yenilgiden sonra yeni bir suçlu arıyorsunuz.
Çünkü siz sabretmeyi bilmiyorsunuz.
Çünkü siz başarının emek istediğini unutuyorsunuz.

FUTBOL YENİLGİYİ KALDIRIR, NANKÖRLÜĞÜ KALDIRMAZ

Bugün futbolculara ve teknik heyete saldıranlar şunu iyi bilsin:
ABD’yi yenersek büyük ihtimalle çıkıp övgüler dizmeyecekler. Çünkü iki yenilginin ardından söyledikleri ağır sözleri hemen unutmak işlerine gelmeyecek.
Ama iki yıl sonraki Avrupa Şampiyonası’nda başarı gelirse, yine en önde onlar yürüyecekler.
Yine övgüler düzecekler.
Yine kahraman ilan edecekler.
Ama ne bugün söyledikleri sözler unutulacak, ne de bugün gösterdikleri vefasızlık.
Futbol yenilgiyi kaldırır.
Ama nankörlüğü kaldırmaz.

Ve bugün sahadakiler değil, kendi milli takımına saldıranlar sınıfta kalmıştır.

******************