Hollandalı erkeklerin para karşılığında, yabancı çocukları kendi çocukları olarak tanıdığı ve bu işlemden sonra çocuğun annesinin Hollanda’da oturma izni talep edebildiği belirtiliyor.

Haberde verilen bilgilere göre 2017 yılından bu yana yaklaşık 20 bin yabancı ebeveyn bu tür hukuki düzenlemeler sayesinde Hollanda’da yasal statü elde etti.

Hukuki babalık için mutlaka biyolojik baba olma şartı aranmıyor. DNA testi çoğu durumda zorunlu tutulmuyor. Yani bir kişi biyolojik baba olmasa bile bir çocuğu hukuken tanıyabilir.

2017 yılından bu yana yaklaşık 20 bin yabancı ebeveyn bu tür hukuki düzenlemeler sayesinde Hollanda’da yasal statü elde etti. 47 çocuğa babalık hakkı talep edenler var.

(Haberin Hollandacası en altta.
De Nederlendse versie staat onderaan)

İlhan KARAÇAY yazdı

Hollanda’nın en çok okunan gazetelerinden De Telegraaf’ta yayımlanan bir haber, çocuk tanıma işlemleri üzerinden oturma izni elde edildiği iddialarını yeniden gündeme taşıdı.
Gazetede yer alan haberde, bazı Hollandalı erkeklerin para karşılığında yabancı çocukları kendi çocukları olarak tanıdığı ve bu işlemden sonra çocuğun annesinin Hollanda’da oturma izni talep edebildiği belirtiliyor.

Haberde verilen bilgilere göre Göç ve Vatandaşlık Dairesi IND son yıllarda çocuk tanıma işlemleri üzerinden yapılan olası dolandırıcılıklara ilişkin 800’den fazla sinyal aldı.
Yetkililer özellikle bazı Hollandalı erkeklerin kısa süre içinde çok sayıda çocuğu tanıdığına dikkat çekiyor. Bu kişilerin bazı durumlarda beşten fazla hatta ondan fazla farklı anneden çocuk tanıdığı ifade ediliyor.

Hollanda Belediyeler Birliği NVVB de bu konuda endişe duyulduğunu belirtiyor. Kuruma göre çocuk tanıma işlemi bazı durumlarda göç için bir kapı oluşturabiliyor. Çünkü Hollanda vatandaşlığına sahip bir çocuk üzerinden anne için oturma izni talep edilebiliyor.

Avrupa Birliği hukukunda yer alan bazı kararlar nedeniyle çocuğun bakımını üstlenen ebeveynin ülkede kalma hakkı doğabiliyor.
Haberde verilen bilgilere göre 2017 yılından bu yana yaklaşık 20 bin yabancı ebeveyn bu tür hukuki düzenlemeler sayesinde Hollanda’da yasal statü elde etti.

ÇOCUK TANIMA SİSTEMİ NASIL İŞLİYOR

Hollanda hukukunda bir çocuğu tanımak oldukça basit bir işlem olarak görülüyor.
Bir Hollandalı vatandaş belediyeye giderek bir çocuğu kendi çocuğu olarak tanıyabiliyor. Bu işlem için biyolojik baba olduğunu kanıtlamak zorunda değil.
Üvey ebeveynler ve koruyucu ebeveynler de çocuk tanıyabiliyor.
Başvuru için çoğu zaman doğum belgesi ve annenin yazılı onayı yeterli oluyor.
Bu nedenle belediye görevlilerinin böyle bir başvuruyu reddetmesi çoğu zaman oldukça zor oluyor.
Bir çocuk tanındıktan sonra Göç ve Vatandaşlık Dairesi IND’nin annenin oturma iznini reddetmesi de hukuki açıdan oldukça güç hale geliyor.

Haberde Amsterdam’da yaşanan bir olay da örnek olarak veriliyor.
2021 yılında bir Hollandalı erkek belediyeye giderek Nijeryalı bir çocuğu tanımak istedi. Yetkililer durumdan şüphe duydu. Çünkü adam çocuğun biyolojik babası olduğuna dair hiçbir kanıt sunamadı.
Üstelik başka bir kadınla evliydi ve Nijerya’ya hiç gitmemişti.
Buna rağmen mahkeme tanıma işlemini engelleyecek kesin bir kanıt bulunmadığına karar verdi.

47 ÇOCUK TANIDIĞI ORTAYA ÇIKTI

Haberde dikkat çeken bir başka örnek de yer alıyor.
2024 yılında Surinam kökenli Hollandalı bir erkeğin tam 47 çocuğu tanıdığı ortaya çıktı.
Yetkililer bu olayın ardından bazı ağların insan kaçakçılığı ile bağlantılı olabileceğini belirtti.
Bazı annelerin de bu ağlar içinde yer aldığı ve bu durumun organize suç bağlantıları açısından araştırıldığı ifade edildi.
Konu hakkında Kraliyet Marechaussee birimlerine de bildirim yapıldığı açıklandı.

DNA TESTİ NEDEN GÜNDEME GELMİYOR

Bu tartışma gündeme geldiğinde birçok kişinin aklına aynı soru geliyor.
Bir çocuğun biyolojik babasının kim olduğu bugün DNA testi ile çok kısa sürede ortaya çıkarılabiliyor.
O halde neden bu yöntem kullanılmıyor?
Bunun nedeni Hollanda hukukunda biyolojik babalık ile hukuki babalığın farklı kavramlar olmasıdır.
Hukuki babalık için mutlaka biyolojik baba olma şartı aranmaz.
Bu nedenle DNA testi çoğu durumda zorunlu tutulmaz.
Yani bir kişi biyolojik baba olmasa bile bir çocuğu hukuken tanıyabilir.

                      MAL BULMUŞ MAĞRİBİ Mİ DAVRANACAK

De Telegraaf’ta yayımlanan haberin dikkatle okunması gerekiyor.
Haberin ana metni büyük ölçüde kurumların açıklamalarına ve resmi verilere dayanıyor.
Bu nedenle haberin temelinde tamamen uydurulmuş bir iddia bulunduğunu söylemek doğru olmaz.
Ancak Hollanda medyasında göç konusu her zaman çok hassas bir başlık olmuştur.
Bu nedenle insanın aklına şu soru da geliyor.
Acaba bu konu önümüzdeki günlerde bazı çevreler tarafından büyütülerek yeni bir tartışma dalgasına mı dönüştürülecek?
Yoksa mesele birkaç örnek olaydan ibaret mi kalacak?
Başka bir ifadeyle sorulması gereken soru şudur.
De Telegraaf bu konuyu gerçekten bir kamu sorunu olarak mı ele alıyor?

Yoksa ilerleyen günlerde bu mesele “mal bulmuş mağribi” gibi büyütülerek göç tartışmalarının merkezine mi yerleştirilecek?

Bunu zaman gösterecek.
Sahte baba yurt dışından kolayca çocuk getiriyor.
Sahte çocuk tanıma çocuk oyuncağı kadar kolay.

DE TELEGRAAF İLE ESKİ BİR HESABIMIZ

De Telegraaf ile benim geçmişte de uzun yıllara dayanan bir mücadelem oldu.
Gazetenin Türkiye ve Türkler hakkında yaptığı bazı yayınlara karşı, yıllar önce çok sert yazılar kaleme almıştım.
AVRUPA DÜNYA gazetesinin sahipliğini ve Genel Yayın Yönetmenliğini yaparken, iki dilde yayınlanan gazetenin 1000 adetini Hollanda medyasına ve parlamenterlere gönderiyordum. Bu nedenle, yayınlanan haberler büyük yankı yapıyordu.

Yazılarım oldukça sivriydi.
O kadar sivriydi ki bir günde Telegraaf’ın Genel Yayın Yönetmeni, redaksiyon salonunda yüksek sesle şöyle bağırmış. “Kim bu Karaçay be!? Aranızda bunu tanıyan var mı? Çağırın da bir öğle yemeği yiyelim.”

Sonra beni tanıyan bir meslektaşım aracılığıyla davet aldım.
De Telegraaf binasına gittim. Yemeği ret ettim.
Oturduk. Uzun uzun konuştuk.
Görüşme oldukça samimi geçti.

Yönetmen, benim ile derhal bir söyleşi yapılmasını istedi. Ben bu isteği de ret ettim ve “Büyükelçimiz ile bir röportaj yapın ve Türkiye aleyhine yarattığınız gerginliği ortadan kaldırın” dedim.
Bunun üzerine Lahey Büyükelçimiz ile yapılan röportaj tam sayfa yayınlanmıştı.
Bu, De Telegraaf’ın tarihinde görülmemiş bir durumdu.

Genel Yayın Müdürü ile konuşmamız sırasında, Hollanda’dak Türk seyahat acentalarının gazeteye milyonlarca guldenlik reklam parası ödediğini, bu nedenle de Türk turizmine darbe vurulduğu için, Türk seyahatçılar ile de görüşmenin yararlı olacağını söylemiştim.
Bunun üzerine, beşli gruplar halinde iki yemekli toplantı yapılmıştı.

O görüşmeden sonra yaklaşık altı ay boyunca De Telegraaf’ta Türkiye ve Türkler hakkında çıkan haberler oldukça olumlu bir çizgide ilerledi.
Ancak bu durum uzun sürmedi.
Altı ay sonra gazetenin yayın çizgisi yeniden değişti.
Eski tavır geri geldi.

ŞİMDİ NE OLACAK?

Bugün yeniden gündeme getirilen bu “sahte baba” tartışması, yalnızca birkaç örnek olaydan ibaret bir mesele mi yoksa gerçekten büyüyen bir sistem sorunu mu, bunu zaman gösterecek. Ancak bir gerçeği unutmamak gerekir. Göç konusu Avrupa’da her zaman siyasi tartışmaların en hassas başlıklarından biri olmuştur. Bu nedenle bazı münferit olayların büyütülerek bütün bir göç gerçeğinin üzerine gölge düşürmesi de sıkça görülen bir durumdur.

Eğer ortada gerçekten hukukun kötüye kullanılması söz konusuysa, elbette bunun önlenmesi devlet kurumlarının görevidir. Yasalar boşluk bırakıyorsa o boşluklar kapatılır. Denetim gerekiyorsa denetim artırılır. Bu, hukuk devletinin doğal işleyişidir.

Ancak birkaç örnek olaydan yola çıkarak toplumları zan altında bırakmak, göçmenleri topyekun suçlu gibi göstermek ya da meseleyi siyasi bir propaganda malzemesine dönüştürmek de en az o suistimaller kadar tehlikeli sonuçlar doğurabilir.

Bu yüzden bu tartışmayı soğukkanlılıkla izlemek gerekir. Çünkü bazen bir haber sadece bir haberdir. Bazen de daha büyük bir tartışmanın başlangıcı olur.
Hangisi olduğunu ise her zaman olduğu gibi zaman ve gelişmeler gösterecektir.

                                                 ******************

DE TELEGRAAF BERICHT OVER NEPVADER: DISCUSSIE OVER VERBLIJFSVERGUNNING VIA ERKENNING VAN EEN KIND OPNIEUW OP DE AGENDA

Er wordt gesteld dat Nederlandse mannen tegen betaling buitenlandse kinderen als hun eigen kind erkennen en dat na deze handeling de moeder van het kind een verblijfsvergunning in Nederland kan aanvragen.

Volgens de informatie in het bericht hebben sinds 2017 ongeveer 20 duizend buitenlandse ouders dankzij dergelijke juridische regelingen een legale status in Nederland verkregen.

Voor juridisch vaderschap is het niet verplicht dat iemand de biologische vader is. In veel gevallen wordt een DNA test niet verplicht gesteld. Dat betekent dat iemand een kind juridisch kan erkennen, ook als hij niet de biologische vader is.

Sinds 2017 hebben ongeveer 20 duizend buitenlandse ouders via dergelijke juridische regelingen een legale status in Nederland verkregen. Er zijn zelfs personen die het vaderschap van 47 kinderen hebben erkend.

İlhan KARAÇAY schreef

Een bericht dat werd gepubliceerd in een van de meest gelezen kranten van Nederland, De Telegraaf, heeft de discussie opnieuw aangewakkerd dat via erkenning van kinderen een verblijfsvergunning kan worden verkregen.
In het bericht van de krant staat dat sommige Nederlandse mannen tegen betaling buitenlandse kinderen als hun eigen kind erkennen en dat de moeder daarna een verblijfsvergunning in Nederland kan aanvragen.

                         
Volgens de informatie in het artikel heeft de Immigratie en Naturalisatiedienst IND in de afgelopen jaren meer dan 800 signalen ontvangen over mogelijke fraude via erkenning van kinderen.
Autoriteiten wijzen er vooral op dat sommige Nederlandse mannen in korte tijd veel kinderen erkennen. In sommige gevallen zouden zij kinderen hebben erkend van vijf of zelfs meer dan tien verschillende moeders.

De Nederlandse Vereniging voor Burgerzaken NVVB geeft ook aan dat er zorgen bestaan over dit onderwerp. Volgens de organisatie kan de erkenning van een kind in sommige gevallen een toegangspoort tot migratie vormen. Via een kind dat de Nederlandse nationaliteit heeft kan namelijk voor de moeder een verblijfsvergunning worden aangevraagd.
Door bepaalde uitspraken binnen het recht van de Europese Unie kan een ouder die voor het kind zorgt het recht krijgen om in het land te blijven.
Volgens de gegevens in het bericht hebben sinds 2017 ongeveer 20 duizend buitenlandse ouders dankzij dergelijke juridische regelingen een legale status in Nederland verkregen.

HOE WERKT HET SYSTEEM VAN KINDERERKENNING

In het Nederlandse recht wordt het erkennen van een kind als een relatief eenvoudige procedure gezien.

Een Nederlandse burger kan naar de gemeente gaan en een kind als zijn eigen kind erkennen. Hij hoeft daarbij niet te bewijzen dat hij de biologische vader is.
Ook stiefouders en pleegouders kunnen een kind erkennen.
Voor een aanvraag zijn meestal een geboorteakte en een schriftelijke toestemming van de moeder voldoende.

Daarom is het voor gemeentelijke ambtenaren vaak erg moeilijk om een dergelijke aanvraag te weigeren.
Nadat een kind is erkend wordt het voor de Immigratie en Naturalisatiedienst IND juridisch zeer moeilijk om een verblijfsvergunning voor de moeder te weigeren.
In het bericht wordt ook een voorbeeld genoemd van een gebeurtenis in Amsterdam.
In 2021 ging een Nederlandse man naar de gemeente om een Nigeriaans kind te erkennen. Autoriteiten kregen argwaan omdat de man geen enkel bewijs kon leveren dat hij de biologische vader was.

Bovendien was hij met een andere vrouw getrouwd en was hij nooit in Nigeria geweest.
Toch oordeelde de rechter dat er geen overtuigend bewijs was om de erkenning tegen te houden.

BLEEK DAT HIJ 47 KINDEREN HAD ERKEND

In het bericht staat ook een ander opvallend voorbeeld.
In 2024 kwam aan het licht dat een Nederlandse man van Surinaamse afkomst maar liefst 47 kinderen had erkend.
Na dit incident verklaarden autoriteiten dat sommige netwerken mogelijk verband houden met mensenhandel.
Er werd ook aangegeven dat sommige moeders deel uitmaken van deze netwerken en dat de situatie wordt onderzocht in verband met georganiseerde criminaliteit.
Er werd bekendgemaakt dat hierover ook melding is gedaan bij de Koninklijke Marechaussee.

WAAROM KOMT DNA TESTEN NIET OP DE AGENDA

Wanneer deze discussie opkomt stellen veel mensen dezelfde vraag.
Vandaag de dag kan met een DNA test in zeer korte tijd worden vastgesteld wie de biologische vader van een kind is.
Waarom wordt deze methode dan niet gebruikt?
De reden is dat biologisch vaderschap en juridisch vaderschap in het Nederlandse recht verschillende begrippen zijn.
Voor juridisch vaderschap is het niet noodzakelijk dat iemand de biologische vader is.
Daarom wordt een DNA test in de meeste gevallen niet verplicht gesteld.
Dat betekent dat iemand een kind juridisch kan erkennen ook als hij niet de biologische vader is.

                      GAAT MEN HIER EEN GROTE VONDST VAN MAKEN

                       
Het bericht dat in De Telegraaf is gepubliceerd moet zorgvuldig worden gelezen.
De hoofdtekst van het artikel is grotendeels gebaseerd op verklaringen van instellingen en op officiële gegevens.
Daarom zou het niet juist zijn om te zeggen dat het bericht volledig op een verzonnen beschuldiging berust.

Toch is migratie in de Nederlandse media altijd een zeer gevoelig onderwerp geweest.
Daarom komt er ook een andere vraag naar voren.
Zal dit onderwerp in de komende dagen door bepaalde kringen worden uitvergroot en uitgroeien tot een nieuwe discussie?
Of blijft het beperkt tot enkele voorbeelden?
Met andere woorden, de vraag die gesteld moet worden is deze.
Benadert De Telegraaf dit onderwerp werkelijk als een maatschappelijk probleem?
Of zal dit onderwerp in de komende periode worden opgeblazen en in het centrum van het migratiedebat worden geplaatst?
De tijd zal het uitwijzen.

Een nepvader kan gemakkelijk een kind uit het buitenland laten komen.
Nep erkenning van een kind lijkt bijna zo eenvoudig als kinderspel.

EEN OUDE REKENING MET DE TELEGRAAF

Met De Telegraaf heb ik in het verleden ook een lange strijd gehad.
Tegen sommige publicaties van de krant over Turkije en Turken had ik jaren geleden zeer scherpe artikelen geschreven.

Toen ik eigenaar en hoofdredacteur was van de krant AVRUPA DÜNYA stuurden wij duizend exemplaren van de tweetalige krant naar Nederlandse media en naar parlementariërs. Daardoor kregen de gepubliceerde artikelen veel weerklank.
Mijn artikelen waren zeer scherp.

Zo scherp zelfs dat de hoofdredacteur van De Telegraaf op een dag in de redactiezaal luid had geroepen: “Wie is die Karaçay eigenlijk? Kent iemand hem hier? Nodig hem uit zodat we samen kunnen lunchen.”

Later kreeg ik via een collega die mij kende een uitnodiging.
Ik ging naar het gebouw van De Telegraaf. Ik weigerde de lunch.
We gingen zitten en spraken lang met elkaar.
Het gesprek verliep zeer vriendelijk.

De hoofdredacteur wilde meteen een interview met mij laten maken. Dat voorstel heb ik ook geweigerd en ik zei dat men een interview met onze ambassadeur moest maken om zo de spanning tegen Turkije weg te nemen.
Daarna werd een interview met onze ambassadeur in Den Haag op een volledige pagina gepubliceerd.
Dat was een situatie die in de geschiedenis van De Telegraaf niet eerder was voorgekomen.

Tijdens mijn gesprek met de hoofdredacteur vertelde ik ook dat Turkse reisbureaus in Nederland voor miljoenen guldens aan advertenties in de krant betaalden en dat het daarom ook nuttig zou zijn om met Turkse reisorganisaties te praten omdat het Turkse toerisme door deze publicaties schade opliep.

Daarna werden er in groepen van vijf twee dinerbijeenkomsten georganiseerd.
Na dat gesprek verschenen gedurende ongeveer zes maanden zeer positieve berichten over Turkije en Turken in De Telegraaf.
Maar dat duurde niet lang.
Na zes maanden veranderde de redactionele lijn van de krant opnieuw.
De oude houding kwam terug.

WAT GAAT ER NU GEBEUREN

De discussie over deze zogenoemde nepvaders die vandaag opnieuw op de agenda staat kan een kwestie zijn van slechts enkele voorbeelden maar het kan ook een groeiend systeemprobleem blijken te zijn. Dat zal de tijd laten zien.
Eén feit mag echter niet worden vergeten. Migratie is in Europa altijd een van de meest gevoelige onderwerpen geweest in politieke discussies. Daarom komt het vaak voor dat enkele incidenten worden uitvergroot waardoor een schaduw wordt geworpen over het hele migratievraagstuk.
Als er werkelijk sprake is van misbruik van het recht dan is het vanzelfsprekend de taak van de overheid om dat te voorkomen. Als wetten hiaten bevatten worden die gesloten. Als controle nodig is wordt die versterkt. Zo werkt een rechtsstaat.
Maar op basis van enkele voorbeelden hele gemeenschappen verdacht maken, migranten collectief als schuldigen neerzetten of het onderwerp veranderen in een politiek propagandamiddel kan minstens even gevaarlijke gevolgen hebben als de misbruiken zelf.
Daarom is het verstandig deze discussie met kalmte te volgen.
Soms is een bericht namelijk slechts een bericht.
Soms vormt het het begin van een veel grotere discussie.
Welke van de twee het zal worden zal zoals altijd de tijd laten zien.