Büyükelçimiz Burak Akçapar, dün Kral Willem-Alexander’a güven mektubunu sundu. Atlı tören arabası, görkemli üniformalar ve askerî bando eşliğindeki karşılama, Hollanda’nın kalbinde Türkiye’ye gösterilen devlet saygısını görünür kıldı.
Kaldırımda kameralar, sarayın önünde şeref kıtası, içeride gülümseyen iki yüz… Birkaç satırlık resmî haberin ardında, merakla izlenecek bir gelenek ve anlatılmaya değer nice ayrıntı vardı.
Bir güven mektubu, iki ülke arasında dostluğun dili oldu… Hollanda’nın iki yüzyılı aşan saray geleneğiyle karşılanan Büyükelçimiz Burak Akçapar, Türkiye’yi temsil etmenin onurunu, Hollanda’da yaşayan bizlerin gururuna taşıdı.
(Haberin Hollandacası, Türkçe haberin hemen altında.
De Nederlandse versie staat direct onder de Turkse tekst.)
Haber ve yorum: İlhan KARAÇAY
Değerli Okurlarım,
Şöyle bir düşününüz…
Lahey’in bir sokağındasınız.
Önünüzden, üzerinde taç süslemeleri bulunan bir atlı tören arabası geçiyor.
Kırmızı kumaşlar, özenle hazırlanmış koşumlar, tören kıyafetli görevliler…
Biraz ileride askerî bando bekliyor.
Derken, İstiklal Marşımız yükseliyor.
İnsanın içini ısıtan bir görüntü bu. Hele yıllardır Hollanda’da yaşayan bizler için, tanıdığımız bir şehrin ortasında kendi ülkemizin böylesine özenle karşılandığını görmek, ayrıca anlamlı.
Büyükelçi Burak Akçapar, Noordeinde Sarayı’nda güven mektubunu Kral Willem-Alexander’a sunarken.
Dün, Türkiye’nin Lahey Büyükelçisi Burak Akçapar’ın güven mektubu töreni, işte bu görüntüleri bir araya getirdi. Akçapar, Noordeinde Sarayı’nda Kral Willem-Alexander’a Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan’ın güven mektubunu sundu ve Hollanda nezdindeki görevinin resmî kabul aşamasını tamamladı.
SARAYA ATLI ARABAYLA
Burak Akçapar, kırmızı ve altın renkli ayrıntılarıyla dikkat çeken kraliyet tören arabasının yanında.
Günümüz diplomasisini düşününce, aklımıza çoğu zaman siyah makam otomobilleri geliyor. Hollanda’da güven mektubu sabahlarının kendine özgü bir görüntüsü var. Büyükelçi, Kral’ın görevlendirdiği bir saray teşrifatçısının, yani “kamerheer”in eşliğinde, atlı tören arabasıyla karşılanıyor.
Dün Akçapar için de bu gelenek uygulandı. Fotoğraflarda, arabanın kırmızı döşemeleri, kapısındaki kraliyet arması ve görevlilerin kıyafetleri, ayrıntılarıyla görülüyor. Büyükelçimizin üzerindeki jaketatay da bu törenin kıyafet geleneğine uyuyor.
Hollandaca tören açıklamasındaki “blauw rijtuig” ifadesini de açalım.
Büyükelçilik personelinin bindiği bu araç, mavi renkli bir atlı tören arabası.
Kortejin önünde ve arkasında ise Kraliyet Marechaussee teşkilatının tören üniformalı atlıları yer alıyor.
Marechaussee’yi, Hollanda’nın askerî statülü jandarma teşkilatı olarak düşünebiliriz.
Böylece saraya varış, daha kapıdan içeri girilmeden, başlı başına bir karşılama oluyor.
Ev sahibi ülke, konuğunu almaya araç gönderiyor, O’na eşlik edecek görevlisini belirliyor ve yolculuğun her ayrıntısına özen gösteriyor.
Atlar, tören görevlileri ve büyükelçimiz… Saraya uzanan yolculuğun renkli bir anı.
KALDIRIMDAN BAKANLAR DA HİKÂYENİN İÇİNDE
Dünkü törenden bir sokak görüntüsü. Bariyerin gerisindeki kamera, atlı korteji ve Noordeinde Sarayı’nı aynı karede buluşturuyor.
Benim hoşuma giden taraflardan biri de bu. Sarayın içinde devletlerin temsilcileri buluşurken, dışarıda hayat devam ediyor.
Dünkü fotoğraflardan birinde, bariyerin gerisinden töreni kayda alan bir kameramanı görüyoruz. Atlı araba geçerken, arka planda saray duruyor; ön planda ise bu anı izleyen insanlar var.
Yıllar önce bir güven mektubu törenini yazarken de sarayın çevresinden izleme imkânına dikkat çekmiştim. Elbette sarayın içine davetsiz girilmiyor, törenin güvenlik düzenine uyuluyor. Fakat bu gelenek, sokaktan görülebilen tarafıyla, halkın merakına da sesleniyor.
Böyle bir görüntü, diplomasiye ilgisi olmayan birini bile durdurabilir. “Kim geliyor, hangi ülkenin büyükelçisi, birazdan ne olacak?” diye düşündürür.
Bir ülkenin adı, yalnızca gazete sütunlarında değil, şehrin gündelik hayatının içinde de duyulur.
Dün o ülke, Türkiye idi. Bizim açımızdan bu karelerin güzelliği de burada.
DÖRT DAVUL SELAMI VE ARDINDAN İSTİKLAL MARŞI
Sarayın önündeki karşılamanın sesini de anlatalım. Kraliyet’in dünkü program için yayımladığı bilgiye göre, müzik görevini Kraliyet Askerî Bandosu Johan Willem Friso üstlendi. Şeref kıtası ise Kraliyet Marechaussee personelinden oluşturuldu.
Hollandaca metindeki “vier roffels”, dört ayrı davul vuruşundan ziyade, dört davul rulosuyla yapılan tören selamını anlatıyor. Bunun anlamı da güzel: Kraliyet’in açıklamasına göre, şeref kıtasının bir makama sunabildiği en yüksek askerî selam bu.
Ardından, büyükelçinin ülkesinin millî marşı çalınıyor. Dün Noordeinde Sarayı’nın önünde duyulan marş, bizim İstiklal Marşımızdı.
Daha sonra Akçapar şeref kıtasını denetledi ve beraberindeki heyetle saraya girdi.
Ayrılışta da dört davul selamı geleneği var.
Burada gösterilen saygı, büyükelçinin temsil ettiği ülkeye yöneliyor. Biz de bu nedenle, üniformalara, arabalara ve müziğe bakarken, Türkiye Cumhuriyeti’nin karşılanışını görüyoruz. O görüntünün Hollanda’daki yurttaşlarımıza vereceği sevinci anlamak güç değil.
Aynı sabah Kral, El Salvador ve Azerbaycan’ın yeni büyükelçilerini de ayrı ayrı kabul etti. Her ülkenin temsilcisi, kendi sırası ve kendi töreniyle saraya geldi. Bu ayrıntı da devletler arasındaki karşılıklı saygının nasıl bir usule bağlandığını gösteriyor.
İÇERİDE GÜLÜMSEYEN BİR KARŞILAMA
Saraydaki fotoğrafa tekrar bakalım. Akçapar ile Kral, mektubun takdimi sırasında gülümsüyor. Dışarıdaki törenin görkemi, içeride daha sade bir karşılaşmaya dönüşüyor. Fotoğrafın bize gösterdiği bu sıcak an, haberin en güzel karelerinden biri.
ZARFIN İÇİNDE NE VAR
“Güven mektubu” diyoruz, geçiyoruz. Oysa günlük dille anlatınca, belgenin anlamı hemen anlaşılıyor: Bir devlet başkanı, diğerine, bu kişinin kendisini temsil edeceğini bildiriyor ve O’nun bu sıfatla söyleyeceklerine güvenilmesini istiyor.
Mektup, büyükelçinin kişisel bir konuk olarak gelmediğini, devletini temsilen konuştuğunu resmen bildiriyor. Bu nedenle, belgenin takdimi de devletler arasında özel bir anlam taşıyor.
Kraliyet’in açıklamasında, büyükelçilerin iki belge sunduğu belirtiliyor. Biri, önceki temsilcinin görevinin sona erdiğini bildiriyor; diğeri, yeni büyükelçinin yetkisini tanıtıyor. Kral’ın kabulüyle, temsilin resmî başlangıcı tamamlanıyor.
Bir büyükelçinin ülkeye gelişiyle bu tören arasında görüşmeler yapması, makamında çalışması mümkündür. Güven mektubunun kabulü, ev sahibi devlet nezdindeki resmî sıfatını tamamlayan aşamadır. Akçapar’ın dünkü törenini de bu çerçevede okumak gerekiyor.
Üstelik bu güven, karşılıklı. Hollanda da yurt dışına gönderdiği büyükelçilerine, Kral’ın imzasını taşıyan bir güven mektubu veriyor. O büyükelçiler de gittikleri ülkenin devlet başkanına mektuplarını sunuyor. Dün Türkiye’nin temsilcisini ağırlayan Kral, başka bir başkentte kendi ülkesini temsil edecek diplomatını da aynı güven diliyle tanıtıyor.
İKİ YÜZYILI AŞAN BİR TÖREN GELENEĞİ
Kraliyet’in verdiği bilgiye göre, bugünkü tören düzeni 1815’te belirlenmiş, o tarihten beri büyük ölçüde korunmuş. Sokaklar ve ulaşım araçları değişmiş, fakat bu karşılama biçimi yaşamaya devam etmiş.
Güven mektuplarının geçmişinde, insanı gülümseten başka ayrıntılar da var.
Kraliyet koleksiyonlarında, George Washington’ın 1794’te John Quincy Adams’ı elçi olarak tanıttığı bir mektup bulunuyor. Washington, muhatabına dostça hitap ediyor, mektubunu da aynı dostluk diliyle bitiriyor.
Hollanda Kralı’nın başka bir krala gönderdiği güven mektubunda ise “kardeşim” anlamına gelen hitap kullanılabiliyor. Yani bütün bu resmiyetin içinde, dostluk ve yakınlık anlatan sözcükler de var. Devletlerin dili, bazen sandığımızdan daha insani olabiliyor.
Bu arada, Hollandaca “geloofsbrieven” sözcüğü, dinî bir belgeyi anlatmıyor.
Buradaki anlam, temsilcinin yetkisine duyulan güven.
Türkçedeki “itimatname” de aynı diplomatik belgenin adı.
Törenin ardından günlük diplomasi başlayacak; görüşmeler, temaslar ve çözüm bekleyen işler gelecek. Fakat bu başlangıcın böylesine özenle yapılması, karşılıklı ilişkiye verilen değeri herkesin görebileceği bir biçime dönüştürüyor.
Kraliyetin karşılama geleneği, farklı büyükelçilerin törenlerinde de sürüyor.
AYNI SARAYIN ÖNÜNDEN GEÇEN HATIRALAR
Arşiv — Büyükelçi Selçuk Ünal, 15 Şubat 2023’te güven mektubunu Kral Willem-Alexander’a sunarken.
Eski dosyalarımı açınca, aynı sarayın farklı duygulara ev sahipliği yaptığını bir kez daha gördüm. Selçuk Ünal’ın 2023’teki kabulü, 6 Şubat depremlerinin acısı içinde gerçekleşmişti. O günün haberinde, Kral’ın taziyeleri ve Hollanda’dan gelen dayanışma öne çıkıyordu.
Ünal da görüşmenin ardından, Kral’a ve Hollanda halkına bu zor dönemdeki destekleri için teşekkür ettiğini açıklamıştı. Bugün geriye bakınca, o töreni atlı arabası kadar, acımızın paylaşılmasıyla da hatırlıyoruz.
Fatma Ceren Yazgan’ın 2025’teki törenini anlatırken ise temsilin zarafetini, kıyafetleri ve karşılamanın görsel yönünü öne çıkarmıştım. Aynı kapıdan bu kez Burak Akçapar girdi. İnsanlar değişiyor, Türkiye’nin temsili devam ediyor.
Bu eski fotoğrafları, arşiv olduklarını özellikle belirterek yeniden paylaşıyorum. Her biri, aynı geleneğin ayrı bir hatırası. Bugünkü karelerle yan yana geldiklerinde, Lahey’deki diplomatik hayatımızın küçük bir albümü oluşuyor.
BU GÖRKEMLİ BAŞLANGICIN ARDINDA BİRİKİM VAR
Burak Akçapar, Lahey’e uzun bir diplomatik ve akademik birikimle geldi. Büyükelçiliğin resmî özgeçmişine göre, 1967 İstanbul doğumlu. Boğaziçi Üniversitesi’nde siyaset bilimi eğitimi aldı, Hamburg Üniversitesi’nde uluslararası hukuk doktorası yaptı. Dışişleri Bakanlığı’na 1988’de katıldı.
Hindistan ve İspanya büyükelçiliklerinin ardından Dışişleri Bakan Yardımcılığı yaptı. Lahey’den önce, Cenevre’de Birleşmiş Milletler Ofisi ve diğer uluslararası kuruluşlar nezdinde Türkiye’nin daimî temsilcisiydi. NATO’da da görev üstlenen Akçapar’ın, diplomasi ve uluslararası ilişkiler üzerine kitapları bulunuyor.
Bu geçmiş, yeni görevinde kullanabileceği geniş bir tecrübe demek. İki ülke arasındaki ilişkilerde, Hollanda’daki toplumumuzun beklentilerinde ve karşılıklı temaslarda, bu birikimin güzel sonuçlar vermesini diliyoruz.
HOLLANDA’DA YAŞAYAN BİZLER İÇİN
Büyükelçilik denince, biz burada yaşayanların aklına yalnızca resmî görüşmeler gelmiyor. Türkiye ile bağımızı, bir derdimiz olduğunda sesimizi ulaştıracağımız makamları, kültürümüzün ve insanımızın nasıl temsil edildiğini de düşünüyoruz.
Bir ülkenin başka bir ülkedeki görünürlüğü, zaman içinde pek çok insanın emeğiyle oluşuyor. İşçisiyle, girişimcisiyle, sanatçısıyla, öğrencisiyle, gazetecisiyle hepimiz bu ilişkinin içindeyiz. Büyükelçimizin devlet töreniyle karşılanması, bu yüzden, resmî çevrelerin dışına da sesleniyor.
Dünkü fotoğrafları seyrederken, ben de işte bunları düşündüm. Sarayın önündeki atlı arabayı, kırmızı kumaşları, kameraları, askerleri gördüm. Sonra, mektubu sunarken gülümseyen büyükelçimize baktım. Haberini yazmak insana iyi gelen bir gündü.
İstiklal Marşımızın Lahey’de yankılandığı bu başlangıcın ardından, Büyükelçimiz Burak Akçapar’a başarılar diliyorum.
Hoş geldiniz Sayın Büyükelçi, yolunuz açık olsun.
YAZILARIMI MİLYONLARA ULAŞTIRAN DOST HABER PORTALLARI
****************
NEDERLANDSE VERSIE
ONZE AMBASSADEUR IN DEN HAAG WERD DOOR DE KONING “ALS EEN KONING” ONTVANGEN… ONS VOLKSLIED WEERKLONK BOVEN DEN HAAG…
Onze ambassadeur Burak Akçapar heeft gisteren zijn geloofsbrieven aangeboden aan koning Willem-Alexander. De ontvangst met een galakoets, schitterende uniformen en een militaire kapel maakte het respect voor Turkije zichtbaar, midden in het hart van Nederland.
Camera’s op de stoep, een erewacht voor het paleis, twee glimlachende gezichten binnen… Achter een officieel nieuwsbericht van enkele regels ging een boeiende traditie schuil, met allerlei bijzonderheden die het vertellen waard zijn.
Geloofsbrieven werden de taal van vriendschap tussen twee landen… Bij de ontvangst volgens een ruim twee eeuwen oude Nederlandse paleistraditie liet onze ambassadeur Burak Akçapar ook ons, Turken in Nederland, delen in de trots om Turkije te vertegenwoordigen.
Verslag en commentaar: İlhan KARAÇAY
Beste lezers,
Stelt u zich eens voor…
U staat in een straat in Den Haag.
Voor u rijdt een galakoets voorbij, versierd met kroontjes.
Rode stoffen, keurig verzorgde tuigage, begeleiders in ceremonieel tenue…
Even verderop staat een militaire kapel klaar.
En dan klinkt ons volkslied, de İstiklal Marşı.
Het is een beeld dat een mens goeddoet. Zeker voor ons, die al jaren in Nederland wonen, heeft het iets bijzonders om te zien hoe zorgvuldig ons land wordt ontvangen, midden in een vertrouwde stad.
Ambassadeur Burak Akçapar biedt op Paleis Noordeinde zijn geloofsbrieven aan koning Willem-Alexander aan.
Gisteren kwamen al die beelden samen bij de geloofsbrievenceremonie van de Turkse ambassadeur in Den Haag, Burak Akçapar. Op Paleis Noordeinde overhandigde Akçapar de geloofsbrieven van president Recep Tayyip Erdoğan aan koning Willem-Alexander. Daarmee werd zijn formele aanvaarding als ambassadeur in Nederland voltooid.
MET DE KOETS NAAR HET PALEIS
Burak Akçapar naast de koninklijke galakoets, met haar opvallende rode en goudkleurige details.
Bij hedendaagse diplomatie denken we vaak aan zwarte dienstauto’s. Maar de ochtenden waarop in Nederland geloofsbrieven worden aangeboden, hebben een heel eigen aanblik. De ambassadeur wordt opgehaald met een galakoets, begeleid door een kamerheer van de Koning.
Ook voor Akçapar werd die traditie gisteren gevolgd. Op de foto’s zijn de rode bekleding van de koets, het koninklijke wapen op het portier en de kleding van de begeleiders duidelijk te zien. Het jacquet van onze ambassadeur past eveneens bij de kledingtraditie van deze ceremonie.
Laten we ook de term “blauw rijtuig” uit de Nederlandse toelichting op de ceremonie verduidelijken.
De ambassadestaf rijdt mee in dit blauwe, door paarden getrokken rijtuig.
Voor en achter de stoet rijden ruiters van de Koninklijke Marechaussee in ceremonieel tenue.
De Marechaussee is de Nederlandse gendarmerie, een politiekorps met militaire status.
Zo wordt de aankomst bij het paleis al een ontvangst op zich, nog voordat de gast naar binnen gaat.
Het gastland stuurt een rijtuig om zijn gast op te halen, wijst een begeleider aan en besteedt aandacht aan ieder detail van de tocht.
Paarden, ceremoniële begeleiders en onze ambassadeur… Een kleurrijk moment onderweg naar het paleis.
OOK DE TOESCHOUWERS OP DE STOEP HOREN BIJ HET VERHAAL
Een straatbeeld van de ceremonie van gisteren. De camera achter het dranghek, de koetsenstoet en Paleis Noordeinde komen samen in één beeld.
Dat is een van de dingen die mij zo aanspreken. Binnen ontmoeten vertegenwoordigers van staten elkaar, terwijl buiten het gewone leven doorgaat.
Op een van de foto’s van gisteren zien we een cameraman die de ceremonie vanachter een dranghek vastlegt. De koets rijdt voorbij, het paleis staat op de achtergrond, en op de voorgrond staan mensen die dit moment volgen.
Toen ik jaren geleden over een geloofsbrievenceremonie schreef, wees ik al op de mogelijkheid om rond het paleis mee te kijken. Natuurlijk kan men niet zonder uitnodiging naar binnen en moet iedereen zich aan de veiligheidsmaatregelen houden. Maar het deel van deze traditie dat vanaf de straat te zien is, spreekt ook de nieuwsgierigheid van het publiek aan.
Zo’n tafereel kan zelfs iemand die weinig met diplomatie heeft, even laten stilstaan. “Wie komt daar aan, van welk land is die ambassadeur, wat gaat er zo gebeuren?”
De naam van een land klinkt zo niet alleen in de krant, maar ook midden in het dagelijkse leven van de stad.
Gisteren was dat land Turkije. Daarin schuilt voor ons ook de schoonheid van deze beelden.
VIER EREROFFELS EN DAARNA ONS VOLKSLIED
Laten we ook vertellen hoe de ontvangst voor het paleis klonk. Volgens de informatie van het Koninklijk Huis over het programma van gisteren werd de muziek verzorgd door de Koninklijke Militaire Kapel Johan Willem Friso. De erewacht bestond uit militairen van de Koninklijke Marechaussee.
De “vier roffels” uit de Nederlandse tekst zijn geen vier losse tromslagen, maar vier tromroffels als ceremoniële groet. Ook de betekenis daarvan is mooi: volgens het Koninklijk Huis is dit de hoogste militaire eer die de erewacht aan een autoriteit kan bewijzen.
Daarna klinkt het volkslied van het land van de ambassadeur. Gisteren was voor Paleis Noordeinde ons Turkse volkslied, de İstiklal Marşı, te horen.
Vervolgens inspecteerde Akçapar de erewacht en ging hij met zijn gevolg het paleis binnen.
Ook bij het vertrek horen volgens de traditie vier ereroffels.
Het respect dat hier wordt getoond, geldt het land dat de ambassadeur vertegenwoordigt. Wanneer wij naar de uniformen, de rijtuigen en de muziek kijken, zien we dan ook hoe de Republiek Turkije wordt ontvangen. Het is niet moeilijk te begrijpen hoeveel vreugde dat onze landgenoten in Nederland kan geven.
Diezelfde ochtend ontving de Koning ook de nieuwe ambassadeurs van El Salvador en Azerbeidzjan, ieder afzonderlijk. Elke vertegenwoordiger kwam op zijn eigen moment en met zijn eigen ceremonie naar het paleis. Ook dat laat zien hoe wederzijds respect tussen staten in vaste gebruiken tot uitdrukking komt.
BINNEN EEN GLIMLACH BIJ DE ONTVANGST
Laten we nog eens naar de foto in het paleis kijken. Akçapar en de Koning glimlachen bij het overhandigen van de geloofsbrieven. De pracht van de ceremonie buiten maakt binnen plaats voor een ingetogener ontmoeting. Dit hartelijke moment, zoals de foto het laat zien, is een van de mooiste beelden bij dit verhaal.
WAT ZIT ER IN DE ENVELOP
We zeggen “geloofsbrieven” en gaan verder. Maar in gewone taal is de betekenis meteen duidelijk: een staatshoofd laat een ander staatshoofd weten dat deze persoon hem zal vertegenwoordigen en vraagt vertrouwen te stellen in wat die vertegenwoordiger in die hoedanigheid zal zeggen.
De brief bevestigt officieel dat de ambassadeur namens zijn staat spreekt en niet als particuliere gast komt. Daarom heeft ook de overhandiging een bijzondere betekenis in de betrekkingen tussen staten.
Het Koninklijk Huis licht toe dat ambassadeurs twee documenten aanbieden. Het ene meldt dat de opdracht van de voorganger is beëindigd; het andere bevestigt de bevoegdheid van de nieuwe ambassadeur. Met de aanvaarding door de Koning wordt het formele begin van de vertegenwoordiging bezegeld.
Tussen zijn aankomst in een land en deze ceremonie kan een ambassadeur al gesprekken voeren en op de ambassade werken. De aanvaarding van de geloofsbrieven voltooit de formele erkenning van zijn positie door het gastland. Ook de ceremonie van Akçapar van gisteren moeten we in dat licht zien.
Bovendien is dat vertrouwen wederzijds. Nederland geeft zijn ambassadeurs die naar het buitenland vertrekken eveneens een geloofsbrief mee, ondertekend door de Koning. Ook zij bieden hun brief aan het staatshoofd van hun gastland aan. De Koning die gisteren de vertegenwoordiger van Turkije ontving, stelt de diplomaat die zijn eigen land in een andere hoofdstad zal vertegenwoordigen, met diezelfde taal van vertrouwen voor.
EEN CEREMONIËLE TRADITIE VAN RUIM TWEE EEUWEN
Volgens het Koninklijk Huis werd de huidige vorm van de ceremonie in 1815 vastgelegd en is die sindsdien grotendeels behouden gebleven. De straten en de vervoermiddelen veranderden, maar deze manier van ontvangen bleef bestaan.
De geschiedenis van geloofsbrieven kent ook andere bijzonderheden die een glimlach oproepen.
In de Koninklijke Verzamelingen bevindt zich een brief waarin George Washington in 1794 John Quincy Adams als gezant voorstelt. Washington spreekt de ontvanger op vriendschappelijke wijze aan en sluit zijn brief in dezelfde vriendelijke toon af.
In een geloofsbrief die de Nederlandse Koning aan een andere koning stuurt, kan zelfs de aanspreekvorm “mijn broeder” worden gebruikt. Binnen al die plechtigheid is er dus ook ruimte voor woorden van vriendschap en verbondenheid. De taal van staten kan soms menselijker zijn dan we denken.
Overigens verwijst het Nederlandse woord “geloofsbrieven” niet naar een religieus document.
Het gaat hier om vertrouwen in de bevoegdheid van de vertegenwoordiger.
Het Turkse woord “itimatname” is een andere benaming voor hetzelfde diplomatieke document.
Na de ceremonie volgt het dagelijkse diplomatieke werk: gesprekken, contacten en kwesties die om een oplossing vragen. Maar door zo zorgvuldig bij dit begin stil te staan, wordt voor iedereen zichtbaar hoeveel waarde aan de onderlinge betrekkingen wordt gehecht.
De koninklijke ontvangsttraditie keert terug bij de ceremonies van verschillende ambassadeurs.
HERINNERINGEN AAN HETZELFDE PALEIS
Archief — Ambassadeur Selçuk Ünal biedt op 15 februari 2023 zijn geloofsbrieven aan koning Willem-Alexander aan.
Toen ik mijn oude bestanden opende, zag ik opnieuw hoe hetzelfde paleis het decor kan zijn voor heel verschillende gevoelens. De ontvangst van Selçuk Ünal in 2023 vond plaats in de schaduw van de aardbevingen van 6 februari. In het verslag van die dag stonden de condoleances van de Koning en de solidariteit vanuit Nederland centraal.
Ünal liet na het gesprek weten dat hij de Koning en de Nederlandse bevolking had bedankt voor hun steun in die moeilijke periode. Als we nu terugkijken, herinneren we ons die ceremonie evenzeer om het gedeelde verdriet als om de koets.
Archief — De geloofsbrievenceremonie van ambassadeur Fatma Ceren Yazgan op 3 september 2025.
Bij mijn verslag van de ceremonie van Fatma Ceren Yazgan in 2025 legde ik de nadruk op de elegantie van haar optreden, de kleding en de beelden van de ontvangst. Nu ging Burak Akçapar door diezelfde deur naar binnen. De mensen wisselen, de vertegenwoordiging van Turkije gaat door.
Ik deel deze oude foto’s opnieuw en vermeld er uitdrukkelijk bij dat het archiefbeelden zijn. Elk beeld bewaart een eigen herinnering aan dezelfde traditie. Samen met de nieuwe foto’s vormen ze een klein album van ons diplomatieke leven in Den Haag.
ACHTER DIT LUISTERRIJKE BEGIN SCHUILT VEEL ERVARING
Burak Akçapar is met een ruime diplomatieke en academische achtergrond naar Den Haag gekomen. Volgens de officiële biografie op de website van de ambassade werd hij in 1967 in İstanbul geboren. Hij studeerde politicologie aan de Boğaziçi-universiteit en promoveerde in het internationaal recht aan de Universiteit Hamburg. In 1988 trad hij in dienst van het ministerie van Buitenlandse Zaken.
Na zijn ambassadeursposten in India en Spanje werd hij viceminister van Buitenlandse Zaken. Voor zijn komst naar Den Haag was hij in Genève de permanente vertegenwoordiger van Turkije bij het VN-kantoor en andere internationale organisaties. Akçapar, die ook bij de NAVO werkte, heeft boeken over diplomatie en internationale betrekkingen geschreven.
Die achtergrond betekent een brede ervaring waarop hij in zijn nieuwe functie kan terugvallen. Wij hopen dat die kennis en ervaring mooie resultaten zullen opleveren voor de betrekkingen tussen beide landen, voor de verwachtingen van onze gemeenschap in Nederland en voor de onderlinge contacten.
VOOR ONS DIE IN NEDERLAND WONEN
Bij het woord ambassade denken wij, die hier wonen, niet alleen aan officiële gesprekken. We denken ook aan onze band met Turkije, aan de instanties waar we met onze zorgen terechtkunnen en aan de manier waarop onze cultuur en onze mensen worden vertegenwoordigd.
De zichtbaarheid van een land in een ander land groeit door de inzet van veel mensen. Als werknemers, ondernemers, kunstenaars, studenten en journalisten maken wij allemaal deel uit van die relatie. Daarom spreekt de staatsceremoniële ontvangst van onze ambassadeur ook mensen buiten de officiële kringen aan.
Dat waren de gedachten die bij mij opkwamen toen ik de foto’s van gisteren bekeek. Ik zag de koets voor het paleis, de rode stoffen, de camera’s en de militairen. Daarna keek ik naar onze ambassadeur, die glimlachte bij het aanbieden van zijn geloofsbrieven. Het deed me goed om over deze dag te schrijven.
Na dit begin, waarbij ons volkslied in Den Haag weerklonk, wens ik onze ambassadeur Burak Akçapar veel succes. Welkom, meneer de ambassadeur, en alle goeds op uw weg.
BEVRIENDE NIEUWSSITES BRENGEN MIJN ARTIKELEN BIJ MILJOENEN LEZERS…
Bir yanıt yazın