AVRUPA’DA YÜKSELEN SİYASETÇİLERİ ALKIŞLAMADAN
ÖNCE, NE SÖYLEDİKLERİNE VE NE YAPTIKLARINA BAKALIM.

Berlin’de Elif Eralp’in siyasi yükselişi üzerine başlayan düşüncelerim, Hollanda’da Dilan Yeşilgöz’e kadar uzandı. Birbirinden farklı bu iki ismi aynı kefeye koymadan, kendi sahiplenme alışkanlığımızı sorgulamak istiyorum.

Avrupa’da Türk adı taşıyan biri önemli bir göreve gelince, hemen “Bizden biri başardı” diyoruz. Peki, O kişi de kendisini bizden biri olarak görüyor mu? Bizim sahiplenmek için gösterdiğimiz hevesin karşı tarafta bir karşılığı var mı?

Yeşilgöz’ün Türkiye ve kimliği hakkındaki açıklamalarını duyunca soruyorum: Kendisini açıkça Hollandalı olarak tanımlayan bir siyasetçiyi, biz neden ısrarla Türklerin başarı hanesine yazmaya çalışıyoruz?

Sosyal medyada dolaşan bir görsel, Yeşilgöz’ün geçmişteki görüşleriyle bugünkü siyasetini karşı karşıya getiriyor. Görselin ortaya attığı soru önemli: Makamlar değişirken insanın savunduğu değerler de ne kadar değişiyor?

Şahsımın ölçüsü, bir siyasetçinin adı veya soyadı değildir. Sözüne, yaptığı işe ve insanlara davranışına bakarım. Türkiye’ye bağlılığımı da herhangi bir hükümete bağlılıkla karıştırmam.

Yeşilgöz’ün aile birleşimi konusunda kullandığı yanlış sayılar ve partisindeki güven kaybı; Eralp’in geçmiş Rote Hilfe üyeliği, PKK bağlantısı iddia edilen kişilerle görüşme tartışması ve partisinin Neukölln örgütündeki olaylar…
Bu dosyada, tanıdık isimlerin arkasındaki siyasete de bakıyoruz.

Yurt dışında başarı kazananlar yalnızca siyasetçiler değil; sanatçılar, sporcular, modacılar, medyacılar ve iş insanları da var. Olcay Gülşen örneğinde olduğu gibi, bir kişinin emeğini takdir etmek, bütün görüşlerini benimsemek anlamına gelmez. Şahsımın ölçüsü açık: Başarıyı alkışlarım, Türkiye’yi ve Türkleri küçümseyen sözlere ise kimden gelirse gelsin karşı çıkarım.

(Haberin Hollandacası, Türkçe haberin hemen altında.
De Nederlandse versie van het artikel staat direct onder de Turkse tekst.)

İlhan KARAÇAY yazdı:

Değerli Okurlarım,
Yurt dışında yükselen bir kişiyi, sırf Türk adı taşıyor diye alkışlamadan ve başarısını bizim başarımız saymadan önce, ne söylediğine ve ne yaptığına bakalım.
Berlin’de Elif Eralp’in siyasi yükselişi üzerine başlayan düşüncelerim, Hollanda’da Dilan Yeşilgöz’e kadar uzandı. Birbirinden farklı bu iki ismi aynı kefeye koymadan, kendi sahiplenme alışkanlığımızı sorgulamak istiyorum.
Avrupa’da bir seçim yapılıyor. Adaylardan birinin adı bize tanıdık geliyor. Hele ailesi Türkiye’den gelmişse, haber hazır: “Bir Türk daha başardı.”
Ardından gurur cümleleri sıralanıyor. Nerede doğmuş, annesi nereliymiş, babası hangi şehirden gelmiş… Bunları öğreniyoruz da, bazen en önemli soruyu sormayı unutuyoruz: Bu insan ne düşünüyor, neyi savunuyor, kimleri temsil ediyor?

Ben artık önce bunları bilmek istiyorum.

Bir kişinin yükselmesine sevinmek için benimle aynı görüşte olması gerekmez. Çalışmış, mücadele etmiş, seçmenin güvenini kazanmış olabilir. Emeğine saygı duyarım. Ama O’nun başarısını kendi adıma bir gurur meselesi yapacaksam, yalnızca adını ve ailesinin memleketini bilmekle yetinemem.

BİZ SAHİPLENİYORUZ DA, O NE DİYOR?

Dilan Yeşilgöz. Kendisini nasıl tanımladığı kadar, savunduğu politikalar da bu yazının konusu.

Dilan Yeşilgöz’ün College Tour programındaki sözlerini hatırlayınız. Sunucu Türkiye’den “ülkeniz” diye söz edince itiraz ediyor. “Doğduğunuz ülke” denmesini kabul ediyor. Kendisini Hollandalı olarak tanımlıyor. Aynı söyleşide hiç Türk pasaportu olmadığını söylüyor; iki vatandaşlığı bulunduğunu da belirtiyor ve Türk vatandaşlığından ayrılmak için başlattığı işlemleri anlatıyor.

O hâlde benim sorum çok basit: Kendisini böyle anlatan bir siyasetçiyi, biz neden başka türlü tanıtmaya uğraşıyoruz?

Kimseye zorla bir kimlik veremeyiz. İnsan kendisini nasıl tanımlıyorsa, bunu duymak zorundayız. Fakat bizim de O’nu temsilcimiz kabul etme mecburiyetimiz yok.

Ben Hollanda’da yaşayan, bu ülkenin hayatına katılan, aynı zamanda Türkiye’ye bağlı bir gazeteciyim. Bu iki ülkeyle bağ kurmanın ne demek olduğunu bilirim. İnsan Hollanda’yı benimserken Türkiye’ye olan sevgisini kaybetmek zorunda değildir. Birine yakın olmak için ötekinden uzaklaşmak gerekmez.

Elbette herkes benim gibi düşünmek zorunda değil. Ama ben de herkesin yükselişini kendi başarım gibi kutlamak zorunda değilim.

DÜN SÖYLENENLER, BUGÜN YAPILANLAR

Yeşilgöz hakkında sosyal medyada paylaşılan bu görsel, geçmişteki sol görüşleriyle bugünkü VVD çizgisini karşılaştırıyor. Görseldeki sözler ve değerlendirmeler, paylaşımı hazırlayanların aktarımıdır.

Bu görseli hazırlayanlar, Yeşilgöz’ün geçmişiyle bugünü arasına bir ayna koymuş. Bir tarafta sığınmacılara yardım, dar gelirlilerin yanında durma ve Filistinlilerin hakları; diğer tarafta daha sert sığınma politikaları ve sağa yöneliş anlatılıyor.

Görseldeki her cümleyi, sırf hoşumuza gidiyor diye doğru kabul edemeyiz. Ama ortaya konulan soruyu da görmezden gelemeyiz: Bir siyasetçi geçmişte savunduğu görüşlerden uzaklaştığında, bunun sebebini seçmenine açıklamak zorunda değil midir?

İnsan elbette değişir. Ben de yıllar içinde pek çok olaya başka gözle bakmışımdır. Yeni bir bilgi öğrenirsiniz, bir yanlışınızı görürsünüz, fikrinizi değiştirirsiniz. Bunda ayıp yok.

Fakat seçmenin de sorma hakkı vardır: Ne değişti? Hayat şartları mı, öğrendikleriniz mi, yoksa siyasi hesabınız mı?

Hele konu göçmense, sığınmacıysa, ailesinden ayrı düşmüş bir çocuksa, bu sorular daha da önem kazanır. Geçmişte kendisine açılan kapıyı anlatan bir siyasetçinin, bugün aynı kapının önünde bekleyen insanlar için ne düşündüğünü bilmek isterim.

Herkesin ülkeye alınmasını istemek zorunda değilsiniz. Bir ülkenin kuralları da olacaktır. Ancak o kuralları konuşurken kapının önündeki insanın hikâyesini unutmamak gerekir.

BİNLERCE KİŞİ DEDİ, SAYININ YANLIŞ OLDUĞUNU SONRADAN KABUL ETTİ

Yeşilgöz’ü eleştirmek için yalnızca sosyal medyadaki görsellere bakmamıza gerek yok. Aile birleşimi konusunda yaptığı açıklama da, üzerinde durulması gereken bir örnek.

Önce meseleyi açıkça anlatalım. Hollanda’ya sığınan bir kişi, gerekli şartları yerine getirerek ailesini yanına alabiliyor. Tartışılan konu ise bundan sonraki aşama: Aile birleşimiyle Hollanda’ya gelen kişinin de, daha sonra kendi aile üyelerini getirmesi. Hollanda’da buna “nareis op nareis”, yani peş peşe aile birleşimi deniliyor.

Yeşilgöz, bu yolla Hollanda’ya binlerce kişinin geldiği yönünde açıklamalar yaptı. Ancak NOS’un aktardığı Göç Dairesi IND verileri, tartışılan bu uygulamada yılda yaklaşık 70 ile 100 vaka bulunduğunu gösteriyordu. Bu sayı, Hollanda’ya gelen bütün sığınmacıları veya aile birleşimiyle gelen herkesin toplamını değil, yalnızca bu peş peşe aile birleşimi vakalarını kapsıyordu.

Dolayısıyla eleştiri şuydu: Yeşilgöz, sınırlı sayıdaki bu vakaları anlatırken “binlerce kişi” diyerek, kamuoyunda olayın çok daha büyük olduğu izlenimini yaratmıştı.
Sonunda Meclis’te kullandığı sayının yanlış olduğunu kabul etti. Bunu bilerek yapmadığını ve daha doğru ifade etmesi gerektiğini söyledi. Ama benim sorum şu: Göç konusunda söylenen her söz insanları doğrudan etkilerken, bir bakanın kamuoyuna açıklama yapmadan önce elindeki sayıları kontrol etmesi gerekmez miydi?

Göç gibi hassas bir konuda yanlış sayı kullanılması, küçük bir dil sürçmesi diye geçiştirilemez. Böyle bir açıklama, seçmenin zihninde gerçekte olduğundan çok daha büyük bir göç hareketi görüntüsü yaratabilir. Düzeltme yapıldığında da o ilk görüntü herkesin aklından silinmez.

Benim itirazım burada. Göçmenlerin hayatını doğrudan ilgilendiren bir konuda sert konuşmak kolaydır. Zor olan, söylediğinizin hesabını vermektir. Hele kendisi de bir göç hikâyesi anlatan siyasetçiden, bu konuda daha fazla dikkat beklemek hakkımızdır.

SERT KONUŞMAK, İYİ YÖNETMEK MİDİR?

Yeşilgöz’ün Rusya için “düşmanımız” demesi de ayrı bir tartışma yarattı. Kendisi, bu sözün Hollanda’nın Rusya’yla savaşta olduğu anlamına gelmediğini açıkladı. Ancak eski Koramiral Ben Bekkering, kullanılan kelimenin risklerine dikkat çekti.

Benim burada merak ettiğim, sert sözün halka ne kazandırdığıdır.

Bir bakan konuşurken elbette tehlikeyi anlatacak. Gerektiğinde uyaracak. Ama kullandığı kelimenin ağırlığını da bilecek. Çünkü O’nun sözü, kahvede yapılan bir sohbet gibi havada kalmaz.

Rusya’nın Ukrayna’ya saldırısına karşı çıkmak için, her sert açıklamayı alkışlamak mı gerekiyor? Ben hem saldırıya karşı çıkabilir hem de bir bakanın kullandığı dili eleştirebilirim.

Siyasetçinin başarısını sesinin yüksekliğiyle ölçersek, sakin düşünüp doğru karar vermeyi ikinci plana atmış oluruz. Oysa halkın ihtiyacı, yalnızca güçlü görünen bir siyasetçi değildir. Söylediğinin sonucunu düşünen, güven veren bir siyasetçidir.

Bu konuda Yeşilgöz’e yönelen eleştiriler kadar, Başbakan Rob Jetten’in de Rusya için aynı tanımı kullandığını belirtelim. Benim sorum, hükümette O’nu destekleyen bulunup bulunmadığı değil; böyle bir kelimenin güvenliğe ne kattığı ve hangi sonuçları doğurabileceğidir.

KENDİ SEÇMENİ DE SORU SORUYOR

Üstelik Yeşilgöz’ün sorunu, yalnızca kendisine öteden beri karşı olanların eleştirisi değil.

Ipsos I&O’nun son araştırmasında VVD, 15 sandalye düzeyine geriliyor. Bir önceki araştırmaya göre beş sandalyelik düşüş var. Yeşilgöz’ün değerlendirme notu da on üzerinden 3,7’ye iniyor. Bunlar seçim sonucu değil, seçmenin o günkü eğilimini gösteren anket sonuçları.

EenVandaag’ın araştırmasına katılan VVD seçmenleri arasında, Yeşilgöz’ün gelecek seçimlerde yeniden liste başı olmasına verilen destek dörtte bir düzeyini aşmıyor. Parti yönetiminden destek açıklamaları geliyor ama tabandaki rahatsızlık ortada.

Demek ki benim sorduğum sorular, yalnızca Türkiye’ye bakışıyla ilgili değil. Kendi seçmeni de yön arıyor, güven arıyor, verilen sözlerin karşılığını arıyor. Dışarıya karşı sert bir görüntü vermek, içerideki bu hesabı ortadan kaldırmıyor.

Bir liderin başarısını, kaç kez sert konuştuğuyla ölçemeyiz. Partisini nereye götürdüğüne de bakarız. Seçmeni uzaklaşırken bunun sebebini hep başkalarında aramak, siyasi sorumluluğu karşılamaz. Yeşilgöz’ün önündeki mesele de budur: Sözünün arkasında nasıl bir sonuç var?

                                     ELİF ERALP’E DE AYNI SORULAR

Elif Eralp. Berlin yönetimine talip olan siyasetçinin görüşleri kadar, kendi partisindeki tartışmalı olaylara karşı tutumu da önem taşıyor.

Berlin’de Elif Eralp hakkında yazmaya başlayınca da aynı mesele karşıma çıktı. Bir yanda tanıdık bir isimden dolayı duyulan yakınlık, diğer yanda O’nun ve partisinin siyasi çizgisi…

Ben bir siyasetçiyi okuruma anlatacaksam, yalnızca ailesinin geldiği yeri yazamam. Savunduğu görüşleri de anlatmalıyım. Türkiye hakkında ne söylüyor? Göçmenlerin hangi sorunlarıyla ilgileniyor? Tartışmalı bir olay karşısında ne yapıyor?

Eralp’i değerlendirmek için Yeşilgöz’ün sözlerini kullanamayız. İkisi ayrı insan, ayrı siyasi yol. Her birine kendi söyledikleri ve yaptıkları üzerinden bakmak gerekir.

Ama kendimize soracağımız soru aynıdır: Bu ismi neden sahipleniyoruz?

Bir siyasetçinin Kürt olması, eleştiri sebebi değildir. Türkiye’deki hükümeti eleştirmesi de tek başına Türkiye’ye düşman olduğunu göstermez. Benim de eleştirdiğim çok şey var. Buna karşılık, adı bize tanıdık diye bir siyasetçinin bütün görüşlerini benimsememiz de beklenemez.

Yakınlık duyabiliriz. Merak edebiliriz. Destek de verebiliriz. Yeter ki kimi, neden desteklediğimizi bilelim.

ERALP HANGİ SİYASETİ SAVUNUYOR?

Eralp’in kendi internet sitesinde anlattığı siyasi çizgiye bakalım. Irkçılığa karşı mücadele, kiracıların korunması, büyük konut şirketlerine ait evlerin kamu mülkiyetine geçirilmesi ve sığınmacıların kabulü öne çıkıyor. Kendisi sosyalist bir siyasetçi. Die Linke’ye katılmasını da parlamentoda mevcut ekonomik politikalara karşı bir seçenek oluşturma ve AfD’ye karşı durma isteğiyle açıklıyor.

Bu görüşlerin içinde takdir edilecek, tartışılacak veya karşı çıkılacak noktalar bulunabilir. Ama O’nu yalnızca Türkiye’den gelen bir ailenin kızı diye tanıtırsak, okura siyasi kimliğinin yarısını bile anlatmış olmayız. Eralp’in yükselmesi, belirli bir sol siyasetin de yönetim iddiası taşıması demektir.

Berlin’in hem şehir hem eyalet olduğunu da unutmayalım. Eralp’in talip olduğu görev, şehir yönetimiyle birlikte eyalet hükümetinin başkanlığını kapsıyor. Böyle bir makamı isteyen kişiye, yalnızca güzel vaatlerini soramayız. Kendi siyasi çevresindeki sorunlarla nasıl baş edeceğini de sorarız.

TERÖR DESTEĞİ SUÇLAMALARI NEREDEN ÇIKIYOR?

De Telegraaf’ın dosyası, Die Linke çevresindeki suç ailesi temaslarını ve terörü öven kişilerle yakınlık suçlamalarını aynı sayfada topluyor. Kupür, gazetenin suçlamalarını ve sunumunu göstermek amacıyla yer alıyor.

De Telegraaf’ın “Suçlularla el ele” manşetiyle yayınladığı dosyada, Die Linke çevresine suç aileleriyle ve terörü öven kişilerle yakınlık suçlamaları yöneltiliyor. Okur haklı olarak soracaktır: Bunlar yalnızca ağır kelimeler mi, yoksa arkasında anlatılacak olaylar var mı?

Var. Fakat her olayın muhatabı aynı değil. Bazıları doğrudan Eralp’in geçmişiyle, bazıları partisinin milletvekili Ferat Koçak’la, bazıları da Neukölln örgütünün etkinlikleriyle ilgili. Kim ne yaptıysa, soruyu O’na yöneltelim.

İlk örnek, Eralp’in geçmiş Rote Hilfe üyeliği. RBB’nin haberine göre bu üyelik, parti grubu sözcüsü tarafından doğrulandı. Eralp hukuk öğrenimi sırasında derneğe katılmış; pasif üye olmuş ve 2025’te bazı siyasi görüş ayrılıkları nedeniyle ayrılmış.

Adı Türkçede “Kızıl Yardım” anlamına gelen Rote Hilfe, Alman iç istihbaratının aşırı sol olarak değerlendirdiği bir kuruluş. Hukuki ve maddi destek faaliyetleriyle biliniyor. Geçmişte silahlı saldırılarla tanınan Kızıl Ordu Fraksiyonu’nun, yani RAF’ın mensuplarına destek vermesi ve eski RAF üyesi Daniela Klette ile dayanışması da eleştirilerin konusu. Ancak Alman güvenlik makamları, kuruluşun bütün üyelerinin aynı görüşleri taşıdığını söylemiyor.

Benim Eralp’e sorum şu: Ayrılmanıza yol açan görüş ayrılıkları tam olarak neydi? Hangi tutumu kabul etmediniz? Seçmenin bunu bilmesi gerekir. “Bir zamanlar üyeydim, sonra ayrıldım” açıklaması başlangıçtır; bütün soruların cevabı değildir. Hukuki yardım hakkını savunmakla, şiddeti siyasi mücadele yolu sayan anlayışa mesafe koymak bir arada mümkündür.

İkinci örnek, PKK bağlantısı tartışması. BILD’in haberine göre, Eralp’in seçim çalışmaları sırasında görüştüğü Kürt kuruluşları heyetinde NAV Berlin adlı kuruluştan kişiler bulundu. Gazete, güvenlik makamlarının NAV Berlin’i PKK’yla bağlantılı değerlendirdiğini aktarıyor. Eralp ise NAV mensuplarının görüşmeye katıldığını bildiği iddiasını reddediyor.

Burada açıklığa kavuşması gereken şey, heyetin kimlerden oluştuğu ve görüşmenin nasıl düzenlendiğidir. Bir siyasetçi her Kürt kuruluşundan kuşkulanmak zorunda değildir. Fakat terör örgütü bağlantısıyla gündeme gelen bir kuruluşun adı ortaya atıldığında, “Bilmiyordum” açıklamasının ardından olayın ayrıntılarını da anlatmalıdır. Kim davet edildi, kim geldi, kim kendisini nasıl tanıttı?

Kürtlerin haklarını savunmakla PKK’yı desteklemek aynı şey değildir. Tam da bu nedenle, bu ikisini birbirine karıştıran ilişkilere veya söylemlere karşı en açık tavrı, Kürtlerin haklarını savunan siyasetçiler göstermelidir.

KOÇAK’IN FOTOĞRAFI, PARTİ ETKİNLİĞİNDEKİ SÖZLER

Üçüncü örnek, Ferat Koçak’ın seçim kutlamasında İbrahim İbrahim’le birlikte görüldüğü fotoğraf. RBB24, İbrahim’i Filistin Halk Kurtuluş Cephesi’nin destekçisi olarak tanımlıyor. PFLP adıyla bilinen bu örgüt, Avrupa Birliği’nin terör listesinde bulunuyor. Koçak’ın bu kişiyle aynı karede bulunması, parti çevresindeki ilişkiler konusunda soruları büyütüyor.

Fotoğraf tek başına Koçak’ın terörü desteklediğini kanıtlamaz. Ancak bu görüntünün neden soru işaretleri yarattığını açıklama sorumluluğunu da ortadan kaldırmaz. Seçilmiş bir milletvekilinden, kimlerle hangi şartlarda bir araya geldiğini açıkça anlatması beklenir.

Dördüncü örnek, Neukölln’deki bir seçim etkinliğinde rapçi Dahabflex’in sahne alması. Tagesspiegel’in aktardığına göre, şarkıda İsrail ordusuna ölüm çağrısı içeren sözler söylendi. Eralp ve Berlin parti yönetiminden Kerstin Wolter, sonrasında bu sözlere karşı çıktı ve aralarına mesafe koydu.

Eralp’in, rapçinin şarkısındaki ölüm çağrısına karşı çıkması önemlidir. Ancak şu soruyu da sormak gerekir: Böyle bir etkinlikte sahneye kimin çıkacağı ve ne söyleyeceği önceden hiç mi konuşulmadı? Bir parti, davet ettiği kişinin sözleri için sürekli sonradan açıklama yapmak zorunda kalıyorsa, hazırlıkta ve denetimde sorun var demektir.

Ben Filistin halkının haklarını savunurum. İsrail hükümetlerinin uygulamalarını da eleştiririm. Fakat Filistin dayanışmasını, ölüm çağrılarının gölgesine sokanlara da itiraz ederim. Filistinlilerin hakkını savunmak için şiddeti öven sözlere ihtiyacımız yoktur.

Bu örnekler, Die Linke çevresine yöneltilen terör desteği veya terörü öven kişilere yakınlık suçlamalarının nereden çıktığını gösteriyor. Bunlardan bütün parti üyeleri hakkında tek bir hüküm çıkaramayız. Ama Berlin’i yönetmek isteyen Eralp’in, bu soruları yalnızca rakiplerinin saldırısı diye kenara bırakmasını da kabul edemeyiz.

REMMO TEMASI DA AYRI BİR HESAP

Bir de suç ailesiyle temas tartışması var. Ferat Koçak’ın, Issa Remmo’nun oğlu Firas Remmo’yla yazışmaları ortaya çıktı. RBB’nin haberine göre Koçak, karşısındaki kişinin kim olduğunu yeterince araştırmadığını ve partisini bilgilendirmediğini hata olarak kabul etti. Kimliğini öğrendikten sonra bir Meclis konuşmasının videosunu yaymasını istemesini de yanlış bulduğunu söyledi.

Bu tartışma üzerine Federal Meclis İçişleri Komisyonu’ndaki yerini bıraktı. Milletvekilliğini ise sürdürüyor. Partisine yöneltilen organize suça yakınlık suçlamaları da Die Linke tarafından reddediliyor.

Benim sormak istediğim yine açık: Kim olduğunu öğrendiğiniz bir kişiden, siyasi konuşmanızın yayılması için neden yardım istediniz? Bunun açıklaması yalnızca nezaket olabilir mi? Siyasette kimin desteğini istediğiniz de, kiminle aranıza mesafe koyduğunuz kadar önemlidir.

Eralp açısından mesele, başkasının yaptığı her işten sorumlu tutulmak değildir. Ama kendi partisinin çevresinde tekrar eden olaylar karşısında ne yaptığı, liderlik sınavının bir parçasıdır. Bir şehri yönetmek isteyen kişi, kendi örgütünde sözünün ne kadar geçtiğini de göstermek zorundadır.

DOSTA DA SORU SORABİLMEK

Sosyal demokrat bir insan olarak, sağdaki bir siyasetçiye sorduğum soruyu soldakine de sorarım. Birinin göçmenler hakkında yanlış sayılar kullanmasına itiraz ederken, diğerinin partisindeki şiddet söylemlerini görmezden gelemem.

Irkçılığa karşı çıkmak, kiracıyı korumak, yoksulun yanında durmak değerlidir. Fakat bu değerli işler, bir siyasi çevredeki her ilişkiyi doğru hâle getirmez. Yararlı bir iş yapan insana teşekkür eder, açıklama gereken yerde de sorumu sorarım.

Benim aradığım siyasi yakınlık, gerektiğinde kendi çevresindeki yanlışa da karşı çıkabilmektir. Bunu yapamayan bir liderin, yarın daha büyük bir sorumluluk karşısında nasıl davranacağını merak ederim.

Buraya kadar siyasetçiler üzerinde durdum. Fakat yurt dışında yükselenler yalnızca siyasetçiler değil. Sanatçılar, sporcular, modacılar, medya dünyasında tanınan isimler ve iş insanları da var. Onların arasında da ailesi Türkiye’den geldiği hâlde kendisini başka bir kimlikle tanımlayanlar bulunabilir. Her birinin Türkiye’yle kurduğu bağ, bizim düşündüğümüz veya arzu ettiğimiz gibi olmayabilir.

Ancak bu insanları da aynı kefeye koymayalım. Kendi işiyle uğraşan, sanatını geliştiren, spor alanında başarı kazanan veya kurduğu işletmeyle insanlara iş sağlayan bir kişinin başarısını değerlendirirken, önce ortaya koyduğu işe bakarım. Herkesin elinde bayrakla dolaşmasını, her konuşmasında Türkiye’den söz etmesini beklemem. Türkiye hakkında konuşmamakla Türkiye’yi küçümsemek arasında büyük fark vardır.

Örneğin, modacı Olcay Gülşen’i ele alalım. O’nun başarılarını değerlendirirken moda dünyasında yaptıklarına, girişimlerine ve emeğine bakarım. Kendisinden bir siyasi partinin sözcüsü gibi konuşmasını beklemem. Benim O’na duyduğum ilgiyle O’nun kendi kimliğini anlatma biçimi de bire bir aynı olmak zorunda değildir.

Benzer şekilde, bir sanatçının eserini beğenebilir, bir sporcunun başarısını alkışlayabilir, bir iş insanının kurduğu işletmeyi takdir edebilirim. Bunları yaparken O kişiyi bütün düşüncelerimin temsilcisi ilan etmiş olmam. Emeğini takdir etmek başka, her görüşüne katılmak başkadır.

Benim itirazım, insanın başka bir ülkeyi benimsemesine veya kendisini farklı tanımlamasına değil. Türkiye’yi ve Türkleri küçümseyen sözlere, bunları söyleyen kim olursa olsun, itiraz ederim. Bir siyasetçinin de sanatçının da sporcunun da başarısını, söylediği her sözü haklı çıkaran bir belge saymam. Ama kimseye de yalnızca kökeninden dolayı peşin hükümle yaklaşmam.

BENİM ÖLÇÜM BELLİ

Yıllardır Avrupa’daki Türklerin başarılarını da sıkıntılarını da yazıyorum. Bir insanımızın önünün açılmasına sevinirim. Haksızlığa uğradığında yanında dururum. Adından, kökeninden dolayı dışlanmasına itiraz ederim.

Fakat bunları yaparken, O kişinin söylediği her sözü savunma borcu altına girmem.

Aynı şekilde, Türkiye’ye bağlılığımı göstermek için bir hükümetin her kararını doğru bulmam da gerekmez. Ülkemi sevmekle ülkeyi yönetenleri eleştirmek, benim hayatımda yan yana durabilir.

Benim beklediğim açık sözlülüktür. Bir siyasetçi ne düşünüyorsa söylesin. Biz de O’nu gerçekten tanıyarak değerlendirelim.

Adını görünce heyecanlanmadan önce sözünü dinleyelim. Makamına bakmadan önce yaptığını inceleyelim.

Çünkü tanıdık bir isim, tek başına ortak bir düşünce demek değildir. Alkışlayacaksak da eleştireceksek de nedenini bilelim.

*****************

                                             NEDERLANDSE VERSIE

IS ELK SUCCES VAN IEMAND MET EEN TURKSE NAAM OOK ONS SUCCES?

LATEN WE, VOORDAT WE POLITICI DIE IN EUROPA OPKLIMMEN TOEJUICHEN, EERST KIJKEN NAAR WAT ZE ZEGGEN EN DOEN.

Mijn gedachten over de politieke opmars van Elif Eralp in Berlijn brachten mij ook bij Dilan Yeşilgöz in Nederland. Zonder deze twee heel verschillende personen over één kam te scheren, wil ik onze eigen gewoonte om hen als ‘een van ons’ te beschouwen onder de loep nemen.

Wanneer iemand met een Turkse naam in Europa een belangrijke functie krijgt, zeggen we meteen: ‘Een van ons heeft het gemaakt.’ Maar beschouwt die persoon zichzelf ook als een van ons? Wordt ons enthousiasme om die persoon tot de onzen te rekenen ook van de andere kant beantwoord?

Als ik Yeşilgöz hoor spreken over Türkiye en haar identiteit, vraag ik mij af: waarom blijven wij een politica die zichzelf uitdrukkelijk als Nederlandse omschrijft, zo graag als een Turks succes presenteren?

Een afbeelding die op sociale media rondgaat, zet de vroegere opvattingen van Yeşilgöz tegenover haar huidige politieke koers. De vraag die het beeld oproept, is belangrijk: in hoeverre veranderen ook iemands waarden wanneer die persoon een andere positie krijgt?

Voor mij persoonlijk is de naam of achternaam van een politicus niet de maatstaf. Ik kijk naar wat iemand zegt en doet, en hoe die persoon mensen behandelt. Mijn verbondenheid met Türkiye verwar ik evenmin met trouw aan welke regering dan ook.

De onjuiste aantallen die Yeşilgöz noemde over gezinshereniging en het afnemende vertrouwen in haar partij; het vroegere lidmaatschap van Eralp van Rote Hilfe, de discussie over een ontmoeting met personen die banden met de PKK zouden hebben en de gebeurtenissen rond haar partijafdeling in Neukölln… In dit dossier kijken we ook naar de politiek achter de vertrouwde namen.

Niet alleen politici boeken succes in het buitenland; ook artiesten, sporters, modeontwerpers, mediamensen en ondernemers doen dat. Zoals bij Olcay Gülşen betekent waardering voor iemands inzet niet dat we al diens opvattingen delen. Mijn persoonlijke maatstaf is duidelijk: ik juich succes toe, maar verzet mij tegen uitspraken die Türkiye en Turken kleineren, ongeacht wie ze doet.

İlhan KARAÇAY schrijft:

Beste lezers,

Laten we, voordat we iemand die in het buitenland opklimt toejuichen en diens succes als het onze beschouwen, alleen omdat die persoon een Turkse naam draagt, eerst kijken naar wat die persoon zegt en doet.

Mijn gedachten over de politieke opmars van Elif Eralp in Berlijn brachten mij ook bij Dilan Yeşilgöz in Nederland. Zonder deze twee heel verschillende personen over één kam te scheren, wil ik onze eigen gewoonte om hen als ‘een van ons’ te beschouwen onder de loep nemen.

Er worden ergens in Europa verkiezingen gehouden. De naam van een kandidaat klinkt ons vertrouwd in de oren. Zeker als de familie uit Türkiye afkomstig is, ligt het bericht al klaar: ‘Weer een Turk die het heeft gemaakt.’

Dan volgen de trotse woorden. Waar is die persoon geboren, waar komt de moeder vandaan, uit welke stad komt de vader… Dat komen we allemaal te weten, maar soms vergeten we de belangrijkste vraag te stellen: wat denkt deze persoon, waar staat die voor en wie vertegenwoordigt die eigenlijk?

Dat wil ik tegenwoordig eerst weten.

Iemand hoeft niet hetzelfde te denken als ik, voordat ik blij kan zijn met diens succes. Die persoon kan hard hebben gewerkt, een lange strijd hebben gevoerd en het vertrouwen van de kiezers hebben gewonnen. Daar heb ik respect voor. Maar als ik er persoonlijk trots op wil zijn, is het mij niet genoeg om alleen de naam en de herkomst van de familie te kennen.

WIJ REKENEN HAAR TOT DE ONZEN, MAAR WAT ZEGT ZIJ ZELF?

Dilan Yeşilgöz. Niet alleen de manier waarop zij zichzelf omschrijft, maar ook het beleid dat zij verdedigt, komt in dit artikel aan bod.

Laten we terugdenken aan de woorden van Dilan Yeşilgöz in College Tour. Wanneer de presentator Türkiye ‘uw land’ noemt, maakt zij bezwaar. ‘Uw geboorteland’ vindt zij wel aanvaardbaar. Zij omschrijft zichzelf als Nederlandse. In hetzelfde gesprek zegt zij nooit een Turks paspoort te hebben gehad; zij vermeldt ook dat zij twee nationaliteiten heeft en vertelt over de procedure die zij is begonnen om afstand te doen van de Turkse nationaliteit.

Mijn vraag is dan ook heel eenvoudig: waarom proberen wij een politica die zichzelf zo omschrijft, op een andere manier voor te stellen?

We kunnen niemand een identiteit opdringen. We moeten luisteren naar hoe iemand zichzelf omschrijft. Maar wij zijn evenmin verplicht die persoon als onze vertegenwoordiger te beschouwen.

Ik ben een journalist die in Nederland woont, deelneemt aan het leven in dit land en tegelijkertijd verbonden is met Türkiye. Ik weet wat het betekent om met beide landen een band te hebben. Wie Nederland als zijn thuis omarmt, hoeft zijn liefde voor Türkiye niet te verliezen. Om dicht bij het ene land te staan, hoef je geen afstand van het andere te nemen.

Natuurlijk hoeft niet iedereen te denken zoals ik. Maar ik hoef ook niet ieders opmars als mijn eigen succes te vieren.

                             WAT ZE TOEN ZEI EN WAT ZE NU DOET

Deze afbeelding over Yeşilgöz, die op sociale media wordt gedeeld, vergelijkt haar vroegere linkse opvattingen met haar huidige VVD-koers. De uitspraken en beoordelingen in het beeld zijn afkomstig van de makers van de oorspronkelijke bijdrage.

De makers van deze afbeelding houden het verleden en het heden van Yeşilgöz naast elkaar. Aan de ene kant staan hulp aan vluchtelingen, opkomen voor mensen met een laag inkomen en de rechten van Palestijnen; aan de andere kant worden een strenger asielbeleid en een verschuiving naar rechts geschetst.

We kunnen niet elke zin in een afbeelding voor waar aannemen, alleen omdat die ons goed uitkomt. Maar we kunnen de vraag die erin wordt gesteld ook niet negeren: moet een politicus die afstand neemt van vroegere opvattingen, de kiezer niet uitleggen waarom?

Mensen veranderen natuurlijk. Ook ik ben door de jaren heen anders naar allerlei gebeurtenissen gaan kijken. Je leert iets nieuws, ziet in dat je ergens ongelijk had en verandert van mening. Daar is niets mis mee.

Maar ook de kiezer heeft het recht om te vragen: wat is er veranderd? De omstandigheden, wat u hebt geleerd of uw politieke berekening?

Zeker wanneer het gaat over migranten, vluchtelingen of een kind dat van zijn familie is gescheiden, worden die vragen nog belangrijker. Van een politicus die vertelt hoe er ooit voor haarzelf een deur openging, wil ik weten wat zij nu denkt over de mensen die voor diezelfde deur staan te wachten.

U hoeft niet te vinden dat iedereen tot het land moet worden toegelaten. Een land heeft ook regels nodig. Maar laten we, wanneer we het over die regels hebben, het verhaal van de mens die voor de deur staat niet vergeten.

ZE SPRAK OVER DUIZENDEN EN ERKENDE LATER DAT HET AANTAL NIET KLOPTE

Om Yeşilgöz te bekritiseren, hoeven we niet alleen naar beelden op sociale media te kijken. Ook haar uitspraken over gezinshereniging verdienen aandacht.

Laten we eerst duidelijk maken waar het om gaat. Iemand die in Nederland asiel heeft gekregen, kan onder bepaalde voorwaarden zijn gezin laten overkomen. De discussie gaat over de volgende stap: iemand die via gezinshereniging naar Nederland is gekomen en vervolgens zelf weer gezinsleden laat overkomen. Dat wordt ‘nareis op nareis’ genoemd: opeenvolgende gezinshereniging.

Yeşilgöz verklaarde dat op die manier duizenden mensen naar Nederland kwamen. Volgens de IND-gegevens die de NOS aanhaalde, ging het bij deze specifieke vorm van nareis echter om ongeveer 70 tot 100 gevallen per jaar. Dat aantal betreft niet alle asielzoekers die naar Nederland komen, en evenmin iedereen die via gezinshereniging arriveert. Het gaat uitsluitend om deze gevallen van nareis op nareis.

De kritiek luidde dan ook: door bij dit beperkte aantal gevallen over ‘duizenden mensen’ te spreken, had Yeşilgöz bij het publiek de indruk gewekt dat het om een veel groter verschijnsel ging.

Uiteindelijk erkende zij in de Tweede Kamer dat zij een onjuist aantal had genoemd. Zij zei dat niet bewust te hebben gedaan en zich beter te hebben moeten uitdrukken. Maar mijn vraag is: moet een minister de cijfers niet controleren voordat zij ermee naar buiten treedt, zeker wanneer ieder woord over migratie mensen rechtstreeks raakt?

Het noemen van een onjuist aantal bij een gevoelig onderwerp als migratie, kan niet als een kleine verspreking worden afgedaan. Zo’n uitspraak kan bij de kiezer het beeld oproepen van een veel grotere migratiestroom dan er werkelijk is. Ook na een correctie verdwijnt die eerste indruk niet bij iedereen.

Daar zit mijn bezwaar. Het is gemakkelijk om harde woorden te gebruiken over een onderwerp dat het leven van migranten rechtstreeks raakt. Verantwoording afleggen over die woorden is moeilijker. Juist van een politica die zelf ook een migratieverhaal vertelt, mogen we op dit punt meer zorgvuldigheid verwachten.

IS HARD PRATEN HETZELFDE ALS GOED BESTUREN?

Ook de uitspraak van Yeşilgöz dat Rusland ‘onze vijand’ is, leidde tot discussie. Zij lichtte toe dat dit niet betekent dat Nederland met Rusland in oorlog is. Voormalig viceadmiraal Ben Bekkering wees echter op de risico’s van die woordkeuze.

Wat ik mij hierbij afvraag, is wat de bevolking met zulke harde woorden opschiet.

Een minister moet natuurlijk dreigingen benoemen en zo nodig waarschuwen. Maar zij moet ook het gewicht van haar woorden kennen. Want haar uitspraken blijven niet in de lucht hangen zoals een gesprek aan de koffietafel.

Moeten we elke harde uitspraak toejuichen om tegen de Russische aanval op Oekraïne te zijn? Ik kan zowel die aanval afwijzen als kritiek hebben op de taal die een minister gebruikt.

Als we het succes van een politicus afmeten aan hoe hard die spreekt, raken rustig nadenken en goede besluiten nemen op de achtergrond. De bevolking heeft behoefte aan meer dan een politicus die alleen krachtig overkomt. Zij heeft iemand nodig die de gevolgen van zijn woorden overziet en vertrouwen geeft.

Naast de kritiek op Yeşilgöz moet ook worden vermeld dat premier Rob Jetten dezelfde aanduiding voor Rusland gebruikte. Mijn vraag is niet of zij binnen de regering medestanders heeft, maar wat zo’n woord bijdraagt aan onze veiligheid en welke gevolgen het kan hebben.

OOK HAAR EIGEN KIEZERS STELLEN VRAGEN

Het probleem van Yeşilgöz beperkt zich bovendien niet tot kritiek van mensen die het al langer niet met haar eens zijn.

In het jongste onderzoek van Ipsos I&O zakt de VVD naar 15 zetels. Dat zijn er vijf minder dan in de vorige peiling. Het rapportcijfer voor Yeşilgöz daalt naar een 3,7 op een schaal van tien. Dit zijn geen verkiezingsuitslagen, maar peilingen die laten zien hoe de kiezers er op dat moment over denken.

Van de VVD-kiezers die deelnamen aan het onderzoek van Onder de VVD-kiezers die deelnamen aan het onderzoek van EenVandaag, komt de steun voor Yeşilgöz als lijsttrekker bij de volgende verkiezingen niet boven een kwart uit. Vanuit de partijtop klinken steunbetuigingen, maar de onvrede in de achterban is duidelijk.

Mijn vragen gaan dus niet alleen over haar kijk op Türkiye. Ook haar eigen kiezers zoeken richting, vertrouwen en resultaten die passen bij de beloften. Een harde houding naar buiten toe neemt die verantwoording tegenover de eigen achterban niet weg.

We kunnen het succes van een leider niet afmeten aan het aantal keren dat die harde woorden gebruikt. We kijken ook naar de richting waarin de partij wordt geleid. Wie kiezers verliest en de oorzaak daarvan steeds bij anderen zoekt, neemt onvoldoende politieke verantwoordelijkheid. Dat is ook de vraag waarvoor Yeşilgöz staat: welk resultaat staat er tegenover haar woorden?

                                       DEZELFDE VRAGEN AAN ELİF ERALP

Elif Eralp. Niet alleen de opvattingen van de politica die Berlijn wil besturen, maar ook haar houding tegenover omstreden gebeurtenissen binnen haar eigen partij doet ertoe.

Toen ik over Elif Eralp in Berlijn begon te schrijven, liep ik tegen dezelfde kwestie aan. Aan de ene kant het gevoel van verbondenheid door een vertrouwde naam, aan de andere kant de politieke koers van haarzelf en haar partij…

Als ik mijn lezers over een politicus vertel, kan ik niet volstaan met de herkomst van diens familie. Ik moet ook vertellen welke opvattingen die persoon verdedigt. Wat zegt die over Türkiye? Welke problemen van migranten krijgen aandacht? Wat doet die persoon wanneer zich een omstreden gebeurtenis voordoet?

We kunnen de woorden van Yeşilgöz niet gebruiken om Eralp te beoordelen. Het zijn twee verschillende mensen met elk een eigen politieke weg. We moeten ieder beoordelen op de eigen woorden en daden.

Maar de vraag die wij onszelf moeten stellen, is dezelfde: waarom rekenen we deze persoon tot de onzen?

Dat een politicus Koerdisch is, is geen reden voor kritiek. Kritiek op de regering in Türkiye betekent op zichzelf evenmin vijandschap tegenover het land. Ook ik heb op veel zaken kritiek. Tegelijkertijd kan niemand van ons verwachten dat we alle opvattingen van een politicus onderschrijven, alleen omdat de naam ons vertrouwd voorkomt.

We mogen ons verbonden voelen. We mogen nieuwsgierig zijn en steun geven. Als we maar weten wie we steunen en waarom.

                                  WAAR STAAT ERALP POLITIEK VOOR?

Laten we kijken naar de politieke koers die Eralp op haar eigen website beschrijft. De strijd tegen racisme, bescherming van huurders, het overbrengen van woningen van grote vastgoedbedrijven in publiek eigendom en de opvang van vluchtelingen staan centraal. Zij is een socialistische politica. Haar toetreding tot Die Linke verklaart zij vanuit de wens om in het parlement een alternatief te bieden voor het bestaande economische beleid en de AfD tegenwicht te bieden.

In deze standpunten kunnen zaken zitten die we waarderen, willen bespreken of afwijzen. Maar als we haar uitsluitend voorstellen als de dochter van een familie uit Türkiye, vertellen we de lezer nog niet de helft van haar politieke identiteit. Haar opmars betekent ook dat een bepaalde linkse politieke richting aanspraak maakt op bestuurlijke macht.

Laten we ook niet vergeten dat Berlijn zowel een stad als een deelstaat is. De functie die Eralp ambieert, omvat zowel het stadsbestuur als het leiderschap van de deelstaatregering. Aan iemand die zo’n functie wil bekleden, kunnen we niet alleen vragen stellen over mooie beloften. We mogen ook vragen hoe die persoon problemen in de eigen politieke omgeving gaat aanpakken.

WAAR KOMEN DE BESCHULDIGINGEN VAN STEUN AAN TERREUR VANDAAN?

De Telegraaf brengt in dit artikel contacten met een criminele familie en beschuldigingen van nabijheid tot personen die terreur verheerlijken samen. Het knipsel laat zien welke beschuldigingen de krant uit en hoe zij die presenteert.

De Telegraaf uit in het artikel met de kop ‘Hand in hand met criminelen’ beschuldigingen over contacten in de omgeving van Die Linke met criminele families en met personen die terreur verheerlijken. De lezer zal terecht vragen: zijn dit alleen zware woorden, of zijn er gebeurtenissen die moeten worden uitgelegd?

Die zijn er. Maar niet elke gebeurtenis betreft dezelfde persoon. Sommige gaan rechtstreeks over het verleden van Eralp, andere over het Bondsdaglid Ferat Koçak van haar partij en weer andere over activiteiten van de afdeling Neukölln. Laten we de vragen richten aan degene die voor de betreffende handeling verantwoordelijk is.

Het eerste voorbeeld is het vroegere lidmaatschap van Eralp van Rote Hilfe. Volgens RBB is dit bevestigd door de woordvoerder van haar fractie. Eralp werd tijdens haar rechtenstudie lid van de vereniging, was passief lid en vertrok in 2025 wegens verschillen op enkele politieke punten.

Rote Hilfe, waarvan de naam ‘Rode Hulp’ betekent, wordt door de Duitse binnenlandse veiligheidsdienst als links-extremistisch aangemerkt. De organisatie staat bekend om juridische en financiële ondersteuning. Kritiek richt zich onder meer op haar vroegere steun aan leden van de Rote Armee Fraktion, de RAF, die bekendstaat om gewapende aanslagen, en op haar solidariteit met voormalig RAF-lid Daniela Klette. De Duitse veiligheidsdiensten zeggen echter niet dat alle leden van de vereniging dezelfde opvattingen hebben.

Mijn vraag aan Eralp is: welke meningsverschillen waren precies de reden voor uw vertrek? Welke houding kon u niet aanvaarden? De kiezer moet dat kunnen weten. ‘Ik was ooit lid en ben daarna vertrokken’ is een begin, maar geen antwoord op alle vragen. Opkomen voor het recht op juridische bijstand kan heel goed samengaan met afstand nemen van de opvatting dat geweld een middel in de politieke strijd is.

Het tweede voorbeeld is de discussie over banden met de PKK. Volgens BILD waren bij de delegatie van Koerdische organisaties waarmee Eralp tijdens de verkiezingscampagne sprak, ook personen van de organisatie NAV Berlin aanwezig. De krant schrijft dat de veiligheidsdiensten NAV Berlin in verband brengen met de PKK. Eralp ontkent dat zij wist dat NAV-leden aan de bijeenkomst deelnamen.

Wat moet worden opgehelderd, is uit wie die delegatie bestond en hoe de ontmoeting tot stand kwam. Een politicus hoeft niet elke Koerdische organisatie te wantrouwen. Maar wanneer de naam opduikt van een organisatie die in verband wordt gebracht met een terreurgroep, moet na de verklaring ‘Dat wist ik niet’ ook uitleg over de gebeurtenis volgen. Wie werd uitgenodigd, wie kwam er en hoe stelden de aanwezigen zichzelf voor?

Opkomen voor de rechten van Koerden is niet hetzelfde als de PKK steunen. Juist daarom mogen we van politici die die rechten verdedigen, de duidelijkste houding verwachten tegenover contacten of uitspraken die dat onderscheid vertroebelen.

DE FOTO VAN KOÇAK EN DE WOORDEN OP EEN PARTIJBIJEENKOMST

Het derde voorbeeld is de foto waarop Ferat Koçak tijdens de verkiezingsviering samen met İbrahim İbrahim te zien is. RBB24 omschrijft İbrahim als een aanhanger van het Volksfront voor de Bevrijding van Palestina. Deze organisatie, bekend als PFLP, staat op de terreurlijst van de Europese Unie. Dat Koçak samen met deze persoon op de foto staat, roept meer vragen op over de contacten in de omgeving van de partij.

De foto bewijst op zichzelf niet dat Koçak terreur steunt. Maar zij neemt evenmin zijn verantwoordelijkheid weg om uit te leggen waarom dit beeld vragen oproept. Van een gekozen parlementariër mag worden verwacht dat hij duidelijk uitlegt met wie hij onder welke omstandigheden samenkomt.

Het vierde voorbeeld is het optreden van rapper Dahabflex tijdens een verkiezingsbijeenkomst in Neukölln. Volgens Tagesspiegel bevatte zijn lied woorden die opriepen tot de dood van het Israëlische leger. Eralp en Kerstin Wolter van de Berlijnse partijleiding spraken zich er naderhand tegen uit en namen afstand van die woorden.

Het is belangrijk dat Eralp zich tegen de doodsoproep in het lied van de rapper uitsprak. Maar ook deze vraag moet worden gesteld: is er vooraf helemaal niet besproken wie op zo’n bijeenkomst het podium zou betreden en wat die persoon zou zeggen? Als een partij telkens achteraf uitleg moet geven over de woorden van iemand die zij heeft uitgenodigd, schort er iets aan de voorbereiding en het toezicht.

Ik kom op voor de rechten van het Palestijnse volk. Ik heb ook kritiek op het beleid van Israëlische regeringen. Maar ik verzet mij evenzeer tegen mensen die de solidariteit met Palestina overschaduwen met doodsoproepen. Om de rechten van Palestijnen te verdedigen, hebben we geen woorden nodig die geweld verheerlijken.

Deze voorbeelden laten zien waar de beschuldigingen over steun aan terreur of nabijheid tot personen die terreur verheerlijken in de omgeving van Die Linke vandaan komen. We kunnen daaruit niet één oordeel over alle partijleden afleiden. Maar van Eralp, die Berlijn wil besturen, kunnen we evenmin aanvaarden dat zulke vragen eenvoudig worden weggezet als aanvallen van tegenstanders.

OOK HET CONTACT MET REMMO VRAAGT OM VERANTWOORDING

Daarnaast is er de discussie over contacten met een criminele familie. Er kwamen berichten naar buiten die Ferat Koçak had uitgewisseld met Firas Remmo, de zoon van Issa Remmo. Volgens RBB erkende Koçak dat hij onvoldoende had onderzocht met wie hij te maken had en zijn partij niet had geïnformeerd. Ook noemde hij het een fout dat hij, nadat hij de identiteit kende, had gevraagd een video van een toespraak in de Bondsdag te verspreiden.

Naar aanleiding van deze discussie gaf hij zijn plaats in de commissie Binnenlandse Zaken van de Bondsdag op. Zijn zetel als parlementariër behoudt hij. Die Linke wijst de beschuldigingen van nabijheid tot de georganiseerde misdaad af.

Mijn vraag is opnieuw duidelijk: waarom vroeg u iemand van wie u inmiddels wist wie hij was, om hulp bij het verspreiden van uw politieke toespraak? Kan alleen beleefdheid dat verklaren? In de politiek is de vraag wiens steun u zoekt even belangrijk als de vraag van wie u afstand neemt.

Voor Eralp gaat het er niet om dat zij verantwoordelijk wordt gehouden voor alles wat iemand anders doet. Maar hoe zij reageert op terugkerende gebeurtenissen in de omgeving van haar eigen partij, maakt deel uit van de toets op haar leiderschap. Wie een stad wil besturen, moet ook laten zien hoeveel gezag die persoon in de eigen organisatie heeft.

OOK VRAGEN DURVEN STELLEN AAN GEESTVERWANTEN

Als sociaaldemocraat stel ik een linkse politicus dezelfde vragen als een rechtse. Ik kan bezwaar maken tegen de onjuiste aantallen die de een over migranten noemt, en tegelijkertijd niet wegkijken van gewelddadige taal binnen de partij van de ander.

Opkomen tegen racisme, huurders beschermen en mensen in armoede bijstaan is waardevol. Maar dat maakt niet elk contact binnen een politieke omgeving automatisch aanvaardbaar. Ik bedank iemand voor nuttig werk en stel ook mijn vragen wanneer uitleg nodig is.

De politieke verwantschap die ik zoek, houdt in dat iemand zo nodig ook tegen misstanden in de eigen kring durft op te treden. Van een leider die dat niet kan, vraag ik mij af hoe die morgen met een nog grotere verantwoordelijkheid zal omgaan.

Tot nu toe heb ik het over politici gehad. Maar zij zijn niet de enigen die in het buitenland naam maken. Er zijn ook artiesten, sporters, modeontwerpers, bekende mediapersoonlijkheden en ondernemers. Ook onder hen kunnen mensen zijn die zichzelf anders omschrijven, hoewel hun familie uit Türkiye komt. Hun band met Türkiye hoeft niet overeen te komen met wat wij denken of zouden wensen.

Laten we ook deze mensen niet over één kam scheren. Wanneer ik het succes beoordeel van iemand die zijn vak uitoefent, kunst maakt, sportprestaties levert of met een onderneming werkgelegenheid schept, kijk ik eerst naar het geleverde werk. Ik verwacht niet dat iedereen met een vlag rondloopt of in ieder gesprek Türkiye noemt. Niet over Türkiye spreken is iets heel anders dan Türkiye kleineren.

Neem bijvoorbeeld modeontwerpster Olcay Gülşen. Wanneer ik haar successen beoordeel, kijk ik naar haar werk in de modewereld, haar ondernemerschap en haar inzet. Ik verwacht niet dat zij als woordvoerder van een politieke partij spreekt. De verbondenheid die ik met haar voel, hoeft ook niet precies overeen te komen met de manier waarop zij haar eigen identiteit omschrijft.

Zo kan ik het werk van een artiest waarderen, applaudisseren voor een sportprestatie of bewondering hebben voor wat een ondernemer heeft opgebouwd. Daarmee maak ik die persoon nog niet tot vertegenwoordiger van al mijn overtuigingen. Waardering voor iemands inzet is iets anders dan instemmen met al diens opvattingen.

Mijn bezwaar is niet dat iemand een ander land als thuis omarmt of zichzelf anders omschrijft. Ik verzet mij tegen uitspraken die Türkiye en Turken kleineren, ongeacht wie ze doet. Het succes van een politicus, artiest of sporter maakt niet automatisch alles wat die persoon zegt gerechtvaardigd. Maar ik oordeel evenmin bij voorbaat over iemand, alleen vanwege diens afkomst.

MIJN MAATSTAF IS DUIDELIJK

Al jarenlang schrijf ik over de successen én de problemen van Turken in Europa. Ik ben blij wanneer iemand uit onze gemeenschap kansen krijgt. Ik sta naast wie onrecht wordt aangedaan. Ik verzet mij ertegen dat mensen vanwege hun naam of afkomst worden buitengesloten.

Maar daarmee neem ik niet de verplichting op mij om alles te verdedigen wat die persoon zegt.

Evenmin hoef ik elke beslissing van een regering goed te keuren om mijn verbondenheid met Türkiye te tonen. Mijn liefde voor mijn land en mijn kritiek op degenen die het besturen, kunnen in mijn leven naast elkaar bestaan.

Wat ik verwacht, is openheid. Laat een politicus zeggen wat die denkt. Dan kunnen wij die persoon beoordelen op basis van wie die werkelijk is.

Laten we eerst luisteren voordat een naam ons enthousiast maakt. Laten we eerst naar de daden kijken voordat een functie indruk op ons maakt.

Want een vertrouwde naam betekent op zichzelf nog geen gedeelde overtuiging. Of we nu applaudisseren of kritiek leveren, laten we weten waarom.