10 Ocak Dünya Çalışan Gazeteciler Günü’nü bu yıl alışılmışın dışında, son derece anlamlı bir anlayışla kutladı.

Lahey İletişim Müşaviri İsmail Erkam Sula: HTGB kısa sürede ortaya koyduğu birlik ruhunu önemsiyor. Türkiye Cumhuriyeti  her zaman gazetecilerin yanındadır.

Onursal Başkan İlhan Karaçay: “Gazetecilik, güçlünün yanında durmak değil, gerçeğin yanında durmaktır.”

Başkan Özcan Özbay: “Gazetecilik neredeyse nesli tükenen bir meslek haline geldi. Medya kuruluşlarının kapılarını gençlere açması gerekiyor.”

Başkan Yardımcısı Zeynel Abidin Kılıç: “HTGB bu günü her yıl sahiplenerek yaşatmayı bir sorumluluk olarak görecek.”

(BU HABERİN HOLLANDACASI VE YAZARI YAVUZ NUFEL’İN ÖYKÜSÜ EN ALTTA)

Yavuz NUFEL yazdı:

Hollanda Türk Gazeteciler Birliği, 10 Ocak Dünya Çalışan Gazeteciler Günü’nü bu yıl alışılmışın dışında, son derece anlamlı bir anlayışla kutladı. Kutlama kelimesinin arkasına saklanmadan, mesleğin bedelini hayatıyla ödeyenleri merkeze alan bir duruş sergilendi. HTGB, Hollanda’da bir ilke imza atarak bu özel günü “anma” temasıyla gerçekleştirdi.

Bu tercih, yalnızca bir organizasyon biçimi değildi. Bu, gazeteciliğin süslenmiş bir meslek değil, bedel ödenerek yapılan bir görev olduğunu hatırlatan güçlü bir mesajdı. Çünkü gazetecilik, çoğu zaman kalemle değil, yürekle yazılır. Bazen de canla ödenir.

Resmi kuruluşunu 20 Ekim 2025 tarihinde kamuoyuna duyuran Hollanda Türk Gazeteciler Birliği’nin ev sahipliğinde düzenlenen programa, Türkiye Cumhuriyeti Lahey İletişim Müşaviri İsmail Erkam Sula başta olmak üzere, Hollanda’da aktif olarak görev yapan gazeteciler Yavuz Nufel, Deniz Erkocu, Özcan Özbay, Mahmut Eröztürk, Ömer Atıf, Zeynel Abidin Kılıç ve çok sayıda yazar ile davetli katıldı.

Rahatsızlıkları ya da yurt dışında olmaları nedeniyle salonda yer alamayan Onursal Başkan İlhan Karaçay, Ali Okşak, Hamit Sürmeneli, Ebubekir Turgut, Ayhan Sucu, Murat Yakar ve Recep Soysal ise gönderdikleri mesajlarla bu anlamlı günde meslektaşlarının yanında olduklarını hissettirdiler.

BİR MESLEĞİN HATIRASIYLA BAŞLAYAN GÜN

Program, HTGB Başkan Yardımcısı Zeynel Abidin Kılıç’ın açılış ve takdim konuşmasıyla başladı. Kılıç, 10 Ocak 1961’de yürürlüğe giren Basın İş Kanunu’nun gazetecilere kazandırdığı hakları hatırlattı ve bu günün sıradan bir takvim yaprağı olmadığını vurguladı.
“Bu tarih, gazetecinin yalnız olmadığını devletin de kabul ettiği gündür” diyen Kılıç, HTGB’nin bu günü her yıl sahiplenerek yaşatmayı bir sorumluluk olarak gördüğünü ifade etti.

Ardından, salonda bulunamayan gazetecilerin mesajları okundu. HTGB Genel Sekreteri Mahmut Eröztürk’ün seslendirdiği bu mesajlarda ortak bir duygu vardı: Yalnızlık bitmeli, gazeteciler yan yana durmalıydı.

BAŞKAN ÖZCAN ÖZBAY: BU MESLEK GENÇLERLE YAŞAR

HTGB Başkanı Özcan Özbay, konuşmasında mesleğin içinde bulunduğu çıkmazı açık yüreklilikle dile getirdi. Hollanda’da Türkçe gazeteciliğin giderek daraldığını vurgulayan Özbay, sözlerini şöyle sürdürdü: “Gazetecilik neredeyse nesli tükenen bir meslek haline geldi. Gençlere ihtiyacımız var. Medya kuruluşlarının kapılarını gençlere açması gerekiyor. Bu meslek ancak etik, kalite ve meslek kültürü aktarılırsa ayakta kalabilir.”

Yazılı basının dijitalleşme sürecine de değinen Özbay, dijital dünyanın kaçınılmaz olduğunu ancak basılı medyanın taşıdığı kültürel değerin unutulmaması gerektiğini ifade etti. Savaş bölgelerinde ve çatışma alanlarında hayatını kaybeden gazetecileri anarak konuşmasını “İyi ki varsınız” sözleriyle tamamladı.

İLETİŞİM MÜŞAVİRİ SULA: BU EMEĞİN NE DEMEK OLDUĞUNU BİLİYORUM

Türkiye Cumhuriyeti Lahey İletişim Müşaviri İsmail Erkam Sula, gazeteciliğin ne denli zor bir meslek olduğunu yakından bildiğini belirtti. HTGB’nin kısa sürede ortaya koyduğu birlik ruhunu önemseyen Kula, gençlerin dijital medya aracılığıyla sürece dahil edilmesinin kaçınılmaz olduğunu söyledi ve Türkiye Cumhuriyeti kurumlarının her zaman gazetecilerin yanında olduğunu vurguladı.

İLHAN KARAÇAY’I ANLATMAK ÇOK ZOR…

Hollanda Türk basınının yaşayan hafızası İlhan Karaçay,  yalnızca bir isim değildir.
O, yarım asırlık bir mücadelenin adıdır. O, matbaa kokusunu mürekkep gibi içine çekmiş kuşakların temsilcisidir.
Onun gazetecilik anlayışını özetleyen sözleri yıllardır kulaktan kulağa dolaşır:
“Gazeteci, alkış almak için yazmaz. Vicdanı rahat uyusun diye yazar.”
“Kalem, sahibinin karakterini ele verir. Eğri kalemle doğru yazı yazılamaz.”
“Gazetecilik, güçlünün yanında durmak değil, gerçeğin yanında durmaktır.”

Toplantıya katılamayan duayen ağabeyimiz ve Onursal Başkan İlhan Karaçay’ın göndermiş olduğu mesaj ise salonda derin bir sessizlik ve büyük bir saygıyla dinlendi. Mesaj aynen şöyleydi:

Değerli yönetici arkadaşlarım, kıymetli meslektaşlarım,

Bugün aranızda olmayı yürekten isterdim. Ancak yaşadığım hafif bir sağlık rahatsızlığı ve bu günlerde hayatı zorlaştıran olumsuz hava koşulları nedeniyle ne yazık ki sizlerle aynı salonda bulunamıyorum. Bu durumdan dolayı hepinize içtenlikle özürlerimi sunuyorum.
Bedenen aranızda olamasam da, gönlüm ve düşüncelerim bu salondadır.

Bugün bir araya gelişiniz, benim gözümde sıradan bir buluşma değildir. Bu toplantı, yarım asrı aşan bir eksikliğin giderilmesi ve geç kalmış ama son derece kıymetli bir birlikteliğin hayata geçirilmesidir. Hollanda’daki Türk gazetecilerinin nihayet aynı çatı altında toplanmış olması, mesleğimiz adına tarihi bir adımdır.

Gazetecilik hayatım boyunca pek çok girişime tanıklık ettim. Ne yazık ki yıllarca, başkalarına örgütlenmeyi ve dayanışmayı öğütleyen biz gazeteciler, kendi aramızda bunu başaramadık. İşte bu nedenle, Hollanda Türk Gazeteciler Birliği’nin kurulmuş olmasını son derece anlamlı ve değerli buluyorum.

Şahsımı bu birliğin Onursal Başkanlığına layık görmeniz ise benim için ayrı bir mutluluk ve büyük bir onur kaynağıdır. Bunu, kişisel bir ünvan olarak değil; yıllar boyunca verilen emeğin, çekilen zorlukların ve bu mesleğe duyulan sadakatin bir takdiri olarak görüyorum.

10 Ocak Dünya Gazeteciler Günü, sadece bir kutlama günü değildir. Bu gün, doğru bilginin, ifade özgürlüğünün ve gazetecilik onurunun ne kadar hayati olduğunu yeniden hatırlama günüdür. Özellikle diasporada gazetecilik yapmak, iki kat sorumluluk gerektirir. Çünkü bizler hem yaşadığımız ülkeye hem de köklerimize karşı sorumluyuz.

Bu birliğin değeri de tam burada ortaya çıkmaktadır. Bu çatı, yalnızca haber yapanların değil; meslek ahlakını, etik duruşu ve gazeteciliğin geleceğini korumaya kararlı olanların çatısıdır. Genç kuşaklara bırakabileceğimiz en kıymetli miras da budur.

Bu vesileyle, başta yönetim kurulundaki arkadaşlarım olmak üzere, bu birliğin kurulmasına emek veren herkesi yürekten kutluyor, siz değerli üyelere de bu çatıya sahip çıktığınız için teşekkür ediyorum.

Daha sağlıklı ve daha güzel günlerde, yine aynı meslek onuru etrafında yüz yüze buluşmak dileğiyle, hepinizi sevgi ve saygıyla selamlıyorum.
İlhan.

BEYAZ BALONLAR GÖĞE YÜKSELDİ

Programın en duygusal anı, görevleri başında hayatını kaybeden gazeteciler için düzenlenen anma töreni oldu. HTGB yöneticileri ve üyeleri, ofis önünde beyaz balonları gökyüzüne bırakarak yaşamını yitiren tüm gazetecileri saygı ve rahmetle andı.

Balonlar bırakılmadan önce konuşan Başkan Özcan Özbay, “Bugün özgürlük ve huzur balonlarını, görev şehidi olan meslektaşlarımızın anısına gökyüzüne bırakıyoruz” dedi.

İletişim Müşaviri Kula da bu anmanın taşıdığı derin anlamı vurgulayarak hayatını kaybeden gazetecilere rahmet diledi.

BİR GÜN DEĞİL, BİR DURUŞ

Program, sohbet, karşılıklı fikir alışverişi ve mesleki dayanışma vurgusuyla sona erdi. Ancak salondan ayrılan herkes şunu biliyordu: Bu yalnızca bir gün değildi. Bu, bir duruştu.

HTGB’nin bu etkinliği, Hollanda’daki Türk basın camiasında birlik, vefa ve mesleki farkındalık açısından önemli bir eşik olarak hafızalara kazındı. Gazetecilik, o gün bir kez daha hatırlandı.
Ve hatırlatıldı.

                         ***************

DE NEDERLANDSE UNIE VAN TURKSE JOURNALISTEN GAF 10 JANUARI DIT KEER EEN “HERDENKINGSBETEKENIS”

De Eenheid van Turkse Journalisten in Nederland vierde de Dag van de Werkende Journalisten op 10 januari dit jaar op een ongebruikelijke en diep betekenisvolle manier.

Communicatie-attaché in Den Haag İsmail Erkam Sula: “De HTGB hecht groot belang aan de geest van saamhorigheid die zij in korte tijd heeft opgebouwd. De instellingen van de Republiek Turkije staan altijd achter journalisten.”

Erevoorzitter İlhan Karaçay: “Journalistiek betekent niet aan de kant van de macht staan, maar aan de kant van de waarheid.”

Voorzitter Özcan Özbay: “Journalistiek is bijna een uitstervend beroep geworden. Mediainstellingen moeten hun deuren openen voor jongeren.”

Vicevoorzitter Zeynel Abidin Kılıç: “HTGB zal het als haar verantwoordelijkheid zien om deze dag elk jaar levend te houden.”

(HET VERHAAL VAN YAVUZ NUFEL, DE AUTEUR VAN DIT NIEUWSBERICHT, STAAT ONDERAAN DE TEKST)

Yavuz NUFEL schreef:

De Eenheid van Turkse Journalisten in Nederland vierde de Dag van de Werkende Journalisten op 10 januari dit jaar op een ongebruikelijke en uiterst betekenisvolle manier. Zonder zich te verschuilen achter het woord ‘viering’ werd gekozen voor een houding die de collega’s centraal stelde die hun leven hebben gegeven voor dit beroep. HTGB zette in Nederland een primeur neer door deze bijzondere dag met het thema “herdenking” te organiseren.

Deze keuze was niet slechts een organisatorische vorm. Het was een krachtige boodschap die eraan herinnerde dat journalistiek geen opgesmukt beroep is, maar een taak waarvoor een prijs wordt betaald. Want journalistiek wordt vaak niet met de pen geschreven, maar met het hart. Soms wordt zij zelfs met het leven betaald.

Het programma, georganiseerd door de Eenheid van Turkse Journalisten in Nederland die haar officiële oprichting op 20 oktober 2025 bekendmaakte, werd bijgewoond door onder anderen de Communicatie-attaché van de Republiek Turkije in Den Haag İsmail Erkam Sula en de in Nederland actieve journalisten Yavuz Nufel, Deniz Erkocu, Özcan Özbay, Mahmut Eröztürk, Ömer Atıf, Zeynel Abidin Kılıç, evenals talrijke schrijvers en genodigden.

Erevoorzitter İlhan Karaçay, Ali Okşak, Hamit Sürmeneli, Ebubekir Turgut, Ayhan Sucu, Murat Yakar en Recep Soysal konden wegens gezondheidsredenen of verblijf in het buitenland niet aanwezig zijn, maar lieten via hun boodschappen voelen dat zij op deze betekenisvolle dag aan de zijde van hun collega’s stonden.

EEN DAG DIE BEGON MET DE HERINNERING AAN EEN BEROEP

Het programma begon met de openings- en introductietoespraak van HTGB-vicevoorzitter Zeynel Abidin Kılıç. Hij herinnerde aan de Persarbeidswet die op 10 januari 1961 in werking trad en journalisten belangrijke rechten gaf. Hij benadrukte dat deze datum geen gewone bladzijde van de kalender is.

“Dit is de dag waarop ook de staat erkende dat de journalist niet alleen staat,” zei Kılıç, en hij gaf aan dat HTGB het als haar verantwoordelijkheid ziet om deze dag elk jaar te blijven dragen.

Daarna werden de boodschappen voorgelezen van journalisten die niet aanwezig konden zijn. In deze door algemeen secretaris Mahmut Eröztürk voorgedragen teksten klonk één gemeenschappelijk gevoel door: de eenzaamheid moet eindigen, journalisten moeten naast elkaar staan.

VOORZITTER ÖZCAN ÖZBAY: DIT BEROEP LEEFT MET JONGEREN

HTGB-voorzitter Özcan Özbay sprak openhartig over de impasse waarin het beroep zich bevindt. Hij benadrukte dat de Turkstalige journalistiek in Nederland steeds verder krimpt en zei: “Journalistiek is bijna een uitstervend beroep geworden. We hebben jongeren nodig. Mediainstellingen moeten hun deuren openen voor jongeren. Dit beroep kan alleen blijven bestaan als ethiek, kwaliteit en beroepscultuur worden doorgegeven.”

Ook ging hij in op het digitaliseringsproces van de geschreven pers. Hij stelde dat de digitale wereld onvermijdelijk is, maar dat de culturele waarde van gedrukte media niet vergeten mag worden. Hij herdacht de journalisten die in oorlogs- en conflictgebieden om het leven kwamen en besloot met de woorden: “Goed dat jullie er zijn.”

COMMUNICATIE-ATTACHÉ SULA: IK WEET WAT DEZE INSPANNING BETEKENT

De Communicatie-attaché van de Republiek Turkije in Den Haag, İsmail Erkam Sula, gaf aan dat hij van dichtbij weet hoe zwaar het journalistieke beroep is. Hij hechtte groot belang aan de geest van eenheid die HTGB in korte tijd heeft opgebouwd en benadrukte dat het onvermijdelijk is dat jongeren via digitale media bij dit proces worden betrokken. Daarbij onderstreepte hij dat de instellingen van de Republiek Turkije altijd achter journalisten staan.

İLHAN KARAÇAY BESCHRIJVEN IS NIET EENVOUDIG

İlhan Karaçay, het levende geheugen van de Turkse pers in Nederland, is in deze zaal niet slechts een naam.
Hij is de belichaming van een halve eeuw strijd. Hij vertegenwoordigt generaties die de geur van de drukkerij als inkt in zich hebben opgenomen.

Zijn visie op journalistiek wordt al jaren van mond tot mond doorgegeven:
“Een journalist schrijft niet om applaus te krijgen. Hij schrijft zodat zijn geweten rustig kan slapen.”
“De pen verraadt het karakter van haar eigenaar. Met een kromme pen kun je geen rechte tekst schrijven.”
“Journalistiek betekent niet aan de kant van de macht staan, maar aan de kant van de waarheid.”

De boodschap die onze gerespecteerde erevoorzitter İlhan Karaçay stuurde en die in de zaal met diepe stilte en groot respect werd beluisterd, luidde letterlijk als volgt:

Geachte bestuursvrienden, waarde collega’s,

Ik had er van harte bij willen zijn vandaag. Door een lichte gezondheidsklacht en de ongunstige weersomstandigheden die het leven dezer dagen bemoeilijken, kan ik helaas niet samen met u in dezelfde zaal aanwezig zijn. Hiervoor bied ik u allen mijn oprechte verontschuldigingen aan.

Ook al kan ik lichamelijk niet bij u zijn, mijn hart en mijn gedachten bevinden zich in deze zaal.

Uw samenkomst vandaag is in mijn ogen geen gewone bijeenkomst. Deze vergadering betekent het wegwerken van een gemis dat meer dan een halve eeuw heeft geduurd en het tot leven brengen van een late maar uiterst waardevolle verbondenheid. Dat Turkse journalisten in Nederland zich eindelijk onder één dak hebben verenigd, is een historische stap voor ons beroep.

Tijdens mijn journalistieke loopbaan heb ik vele initiatieven meegemaakt. Helaas is het ons jarenlang niet gelukt om, terwijl wij anderen opriepen tot organisatie en solidariteit, dit onder elkaar te realiseren. Juist daarom vind ik de oprichting van de Eenheid van Turkse Journalisten in Nederland bijzonder betekenisvol en waardevol.

Dat u mij waardig achtte voor het erevoorzitterschap van deze eenheid, is voor mij een aparte bron van geluk en een grote eer. Ik beschouw dit niet als een persoonlijke titel, maar als een erkenning van de jarenlange inzet, de doorgemaakte moeilijkheden en de trouw aan dit beroep.

De Dag van de Journalisten op 10 januari is niet slechts een dag van viering. Het is een dag om opnieuw te beseffen hoe vitaal juiste informatie, vrijheid van meningsuiting en journalistieke eer zijn. Journalistiek bedrijven in de diaspora brengt bovendien een dubbele verantwoordelijkheid met zich mee. Wij zijn immers verantwoordelijk tegenover zowel het land waarin wij leven als onze wortels.

De waarde van deze eenheid komt juist hier tot uiting. Dit dak is niet alleen voor hen die nieuws maken, maar voor allen die vastberaden zijn om beroepsethiek, een principiële houding en de toekomst van de journalistiek te beschermen. Dat is het meest waardevolle erfgoed dat wij aan de jonge generaties kunnen nalaten.

Bij deze feliciteer ik van harte allen die zich hebben ingezet voor de oprichting van deze eenheid, in het bijzonder mijn vrienden in het bestuur, en dank ik u, waarde leden, dat u dit dak omarmt en draagt.

In de hoop elkaar in gezondere en mooiere dagen opnieuw persoonlijk te ontmoeten rond dezelfde beroepsethiek, groet ik u allen met liefde en respect.
İlhan

WITTE BALLONNEN STEGEN OP NAAR DE HEMEL

Het meest emotionele moment van het programma was de herdenkingsceremonie voor journalisten die tijdens hun werk het leven verloren. Bestuursleden en leden van HTGB lieten voor het kantoor witte ballonnen los in de lucht om alle omgekomen journalisten met respect en eerbied te gedenken.

Voorafgaand aan dit moment zei voorzitter Özcan Özbay: “Vandaag laten wij ballonnen van vrijheid en vrede opstijgen ter nagedachtenis aan onze collega’s die als plichtsslachtoffers zijn gestorven.”

Ook communicatie-attaché Sula benadrukte de diepe betekenis van deze herdenking en wenste de overleden journalisten Gods genade toe.

NIET EEN DAG, MAAR EEN HOUDING

Het programma eindigde met gesprekken, uitwisseling van ideeën en nadruk op professionele solidariteit. Maar iedereen die de zaal verliet wist één ding: dit was niet slechts een dag. Dit was een houding.

Deze bijeenkomst van HTGB werd in de Turkse persgemeenschap in Nederland in het geheugen gegrift als een belangrijk keerpunt op het gebied van eenheid, trouw en beroepsbewustzijn. Journalistiek werd die dag opnieuw herinnerd.
En opnieuw in herinnering gebracht.

                       ****************

                      YAVUZ NUFEL

Değerli Okurlarım,

Bazı insanlar vardır, yazdıklarıyla değil yaşadıklarıyla konuşur.
Bazıları ise yaşadıklarını yazıya, sahneye ve hafızaya dönüştürür.
Yavuz Nufel, işte bu ikinci grupta yer alan ender isimlerden biridir.
Şiiriyle, kalemiyle, sahnedeki duruşuyla ve tanıklıklarıyla sadece bireysel bir hikâye anlatmaz; bir dönemin, bir kuşağın ve göçle şekillenmiş bir toplumun aynasını tutar.
Kendini “HİÇ” diye tanımlar ama ortaya koyduğu eserler, aslında ne kadar “ÇOK” şey söylediğinin açık kanıtıdır.

Bugün, ilhankaracay.com haber portalımda yer alan yazısıyla beni mutlu eden Yavuz Nufel’i, bu kez ben sizlere anlatmak istedim. Çünkü bazı isimler sadece yazdıklarıyla değil, duruşlarıyla, vicdanlarıyla ve bıraktıkları izlerle anılmayı hak eder. İşte kendisi için “HİÇ” olan ama bizler için “ÇOK ŞEY” ifade eden Yavuz Nufel’in, kısaca ama özlü öyküsü…
İlhan Karaçay.

HİÇ DİYEREK ÇOK ŞEY ANLATAN BİR ŞAİR: YAVUZ NUFEL

Hollanda Türk toplumunun son kırk yılına damga vuran isimlerden biri olan Yavuz Nufel, edebiyatı, gazeteciliği, sahneyi ve toplumsal hafızayı aynı potada eriten ender kalemlerden biri olarak öne çıkıyor.
Kendini “HİÇ” olarak tanımlayan ama ortaya koyduğu üretimle aslında “ÇOK” şey anlatan Nufel, son kitabı “HİÇ: Hayat İnsan Çile” ile yeniden gündemin merkezine oturdu.

BİR KİTAP DEĞİL, BİR YAŞAM BİRİKİMİ

“HİÇ: Hayat İnsan Çile”, klasik bir şiir kitabının ötesinde, yaşanmışlıkların süzgecinden geçmiş bir hayat muhasebesi niteliği taşıyor. Kitapta yer alan şiirler, aforizmalar ve kısa metinler, bireysel acılardan toplumsal travmalara, göçten yalnızlığa, adaletsizlikten ironiye kadar geniş bir yelpazede okurla buluşuyor.

Kitabın dikkat çeken yönlerinden biri de, ressamlar Yasemin Aliköleoğlu ve Zennur Ardıçoğlu’nun, şiirlerden yola çıkarak yaptıkları resimlerle metinlere görsel bir derinlik kazandırması.
Nufel’in ifadesiyle, şiirler önce yürekte fırtına estirmiş, sonra fırçaya renk olmuş.

“HİÇ” KAVRAMININ ALTINI DOLDURAN BİR DURUŞ

Yavuz Nufel için “HİÇ”, yokluk değil; aksine, her şeyin özünü barındıran bir kavram.
Hallac-ı Mansur, Ömer Hayyam, Mevlana ve Neyzen Tevfik çizgisinde kendini konumlandıran Nufel, bu kavramı hem felsefi hem de ironik bir zeminde ele alıyor. Ona göre huzurevlerinde “Hayatınız nasıl geçti?” sorusuna verilen “Hiç işte” cevabı, aslında içinde onlarca acıyı, sevinci, kaybı ve umudu barındıran koskoca bir hayatın özeti.

SAHNEDE ŞAİR, HAYATTA TANIK

Yavuz Nufel, sadece yazan değil, yazdığını sahnede yaşayan ve yaşatan bir isim.
“Şiir okuyan meddah” olarak tanımlanabilecek sahne performanslarında, 1960’lardan bugüne uzanan toplumsal kırılmaları, göç hikayelerini, depremleri, kardeş kavgalarını, umutları ve hayal kırıklıklarını anlatıyor. Tek kişilik dinletilerinde kimi zaman güldürüyor, kimi zaman gözyaşı döktürüyor.

Bugüne kadar 100’ü aşkın sahne gösterisi yapan ve yaklaşık 25 bin kişiye doğrudan ulaşan Nufel, hedefini çok daha büyüğe koymuş durumda. Amacı, yüz binlerce izleyiciye ulaşmak ve elde ettiği gelirle bir okul yaptırmak.

BİR ŞAİRİN TOPLUMSAL BELLEĞİ

İlhan Karaçay olarak şahsım, Yavuz Nufel’i sadece bir şair olarak değil, Hollanda Türklerinin yaşayan belleği olarak tanımlıyorum. Bana göre Nufel, Hollanda’daki Türk göçünün hikayesini belgeleyen, yazıya ve ekrana taşıyan nadir isimlerden biri.

Nufel’in “40 Yıl 40 İnsan 40 Öykü” adlı çalışması, Avrupa Türklerinin kırk yıllık serüvenini belgeleyen önemli eserlerden biri olarak kabul ediliyor. Bu çalışma, hem edebi hem de belgesel yönüyle dikkat çekiyor ve ödüllerle taçlandırılıyor.

SANAT VE GAZETECİLİK ARASINDA BİR ÖMÜR

1960 yılında Samsun Havza’da doğan Yavuz Nufel, yazı hayatına daha lise yıllarında Gırgır dergisinde yayımlanan espri ve fıkralarla başladı.
1980’li yıllardan itibaren Hollanda’da gazetecilik, radyoculuk, televizyonculuk ve sahne sanatlarını bir arada yürüttü. Ekin Dergisi’nden Kanal Avrupa’ya, radyolardan televizyon programlarına kadar uzanan geniş bir üretim alanında aktif oldu.

Şiir, hiciv, belgesel, söyleşi ve sahne performanslarını iç içe geçiren Nufel, “kayıp kuşak” olarak tanımladığı kendi kuşağının tanıklığını yapmayı bir sorumluluk olarak görüyor.

SUNAY AKIN’DAN DİKKAT ÇEKEN NOT

Yavuz Nufel’in şiirlerine duyulan ilgi, sadece okurla sınırlı değil. Şair ve yazar Sunay Akın da Nufel’in “HİÇ” kitabı için, “Şiirleri kadar yüreği de güzel. Tanımanızı ve okumanızı öneririm” diyerek dikkat çekici bir değerlendirme yapıyor.

Yavuz Nufel, kendini “HİÇ” olarak tanımlasa da, ortaya koyduğu eserler, sahnedeki duruşu ve toplumsal tanıklığıyla aslında çok şey anlatan bir isim. Şiiri sadece estetik bir uğraş değil, bir vicdan meselesi olarak gören Nufel, yazdıklarıyla ve söyledikleriyle hem yaşadığı dönemin hem de göçle şekillenen bir toplumun aynası olmaya devam ediyor.

                                                  **************

                        YAVUZ NUFEL

Beste Lezers,

Sommige mensen spreken niet met wat zij schrijven, maar met wat zij hebben geleefd.
Anderen zetten wat zij hebben geleefd om in woorden, op het podium en in het collectieve geheugen.
Yavuz Nufel behoort tot die tweede, zeldzame groep.
Met zijn poëzie, zijn pen, zijn houding op het podium en zijn getuigenissen vertelt hij niet alleen een persoonlijk verhaal, maar houdt hij ons een spiegel voor van een tijdperk, een generatie en een samenleving die door migratie is gevormd.
Hij noemt zichzelf “HİÇ” (Niets), maar zijn werken bewijzen glashelder hoeveel “VEEL” hij eigenlijk te vertellen heeft.

Vandaag wil ik, naar aanleiding van de bijdrage die mij blij maakte op mijn nieuwsplatform ilhankaracay.com, Yavuz Nufel aan u voorstellen.
Want sommige namen verdienen het om niet alleen om hun teksten, maar ook om hun houding, hun geweten en de sporen die zij nalaten herinnerd te worden.
Hier volgt, kort maar betekenisvol, het verhaal van Yavuz Nufel, die voor zichzelf “HİÇ” is, maar voor ons “HEEL VEEL” betekent.
İlhan Karaçay

EEN DICHTER DIE MET “HİÇ” HEEL VEEL ZEGT: YAVUZ NUFEL

Yavuz Nufel is een van de namen die de afgelopen veertig jaar een duidelijke stempel hebben gedrukt op de Turks-Nederlandse gemeenschap.
Hij behoort tot die zeldzame auteurs die literatuur, journalistiek, podiumkunst en collectief geheugen in één geheel weten samen te brengen.
Hoewel hij zichzelf omschrijft als “HİÇ”, vertelt hij met zijn producties juist “HEEL VEEL”.
Met zijn nieuwste boek “HİÇ: Hayat İnsan Çile” staat hij opnieuw volop in de belangstelling.

GEEN GEWOON BOEK, MAAR EEN LEVENSOPSTAPELING

“HİÇ: Hayat İnsan Çile” is veel meer dan een klassieke poëziebundel.
Het is een levensbalans die is gefilterd door ervaringen.
De gedichten, aforismen en korte teksten in het boek raken aan een breed spectrum, van persoonlijke pijn tot maatschappelijke trauma’s, van migratie tot eenzaamheid, van onrecht tot ironie.

Een opvallend aspect van het boek is de visuele diepgang die wordt toegevoegd door de werken van kunstenaressen Yasemin Aliköleoğlu en Zennur Ardıçoğlu, die zich door de gedichten hebben laten inspireren. Volgens Nufel ontstonden de gedichten eerst als een storm in het hart en werden zij daarna kleur op het doek.

EEN HOUDING DIE HET BEGRIP “HİÇ” INHOUD GEEFT

Voor Yavuz Nufel betekent “HİÇ” geen leegte, maar juist de kern van alles.
Hij positioneert zichzelf in de lijn van Hallac-ı Mansur, Ömer Hayyam, Mevlana en Neyzen Tevfik en benadert dit begrip zowel filosofisch als ironisch.
Volgens hem is het antwoord “Niets eigenlijk” op de vraag “Hoe is uw leven verlopen?” in verzorgingstehuizen, in werkelijkheid de samenvatting van een heel leven vol liefde, verlies, pijn en hoop.

OP HET PODIUM EEN DICHTER, IN HET LEVEN EEN GETUIGE

Yavuz Nufel is niet alleen iemand die schrijft, maar iemand die zijn woorden op het podium tot leven brengt.
In zijn podiumoptredens, die men kan omschrijven als een “dichterlijke verhalenverteller”, schetst hij de maatschappelijke breuklijnen vanaf de jaren zestig tot nu, migratieverhalen, aardbevingen, broedertwisten, hoop en teleurstelling.
In zijn solovoorstellingen laat hij het publiek soms lachen en soms huilen.

Met meer dan honderd podiumoptredens en ongeveer vijfentwintigduizend directe toeschouwers heeft Nufel zijn lat hoger gelegd.
Zijn doel is om honderdduizenden mensen te bereiken en met de opbrengsten een school te realiseren.

HET MAATSCHAPPELIJKE GEHEUGEN VAN EEN DICHTER

Persoonlijk beschouw ik Yavuz Nufel niet alleen als een dichter, maar als het levende geheugen van de Turks-Nederlandse gemeenschap.
Hij behoort tot de zeldzame figuren die het verhaal van de Turkse migratie naar Nederland hebben vastgelegd en overgebracht naar papier en beeld.

Zijn werk “40 Yıl 40 İnsan 40 Öykü” wordt erkend als een belangrijk document van veertig jaar Europese Turkse geschiedenis.
Het is een studie die zowel literair als documentair grote waarde heeft en met onderscheidingen werd bekroond.

EEN LEVEN TUSSEN KUNST EN JOURNALISTIEK

Yavuz Nufel werd in 1960 geboren in Havza, Samsun.
Zijn schrijverschap begon al tijdens zijn middelbareschooltijd met humoristische bijdragen in het tijdschrift Gırgır.
Vanaf de jaren tachtig combineerde hij in Nederland journalistiek, radio, televisie en podiumkunst.

Van Ekin Dergisi tot Kanal Avrupa en van radioprogramma’s tot televisieproducties was hij actief op een breed terrein.
Door poëzie, satire, documentaires, interviews en podiumvoorstellingen te verweven, ziet Nufel het als zijn plicht om getuigenis af te leggen van zijn eigen, door hem als “verloren generatie” omschreven, generatie.

EEN OPVALLENDE OPMERKING VAN SUNAY AKIN

De waardering voor de poëzie van Yavuz Nufel beperkt zich niet tot zijn lezers.
Ook dichter en schrijver Sunay Akın prijst zijn boek “HİÇ” met de woorden:
“Zijn hart is net zo mooi als zijn poëzie. Ik raad iedereen aan hem te leren kennen en te lezen.”

Yavuz Nufel mag zichzelf dan “HİÇ” noemen, met zijn werken, zijn houding op het podium en zijn maatschappelijke getuigenis vertelt hij in werkelijkheid heel veel.
Voor hem is poëzie geen esthetische bezigheid, maar een kwestie van geweten.
Met wat hij schrijft en zegt blijft hij een spiegel voorhouden aan zowel zijn tijd als aan een samenleving die door migratie is gevormd.