Amerika’da önemli şirketlerde proje yönetimi alanında görev aldı, uluslararası meslek kuruluşlarında sorumluluk üstlendi. Birikimini Türkiye’ye taşıyan Ahmet Nur Taşpınar’ın hikâyesinde, yetiştirdiği insanların özel bir yeri var.

Yazılarımı okuyup dostlarıyla paylaşan Ahmet Nur Taşpınar’ı merak ettim ve hayatını araştırdım. Karşıma, Amerika’da kazandığı deneyimi Türkiye’ye taşıyan, binlerce insana eğitim veren ve yetiştirdiği insanların başarısıyla mutlu olan bir isim çıktı. Bu değerli insanı, sizlerin de tanımasını istedim.

(Haberin Hollandacası, Türkçe haberin hemen altında.
De Nederlandse versie staat direct onder de Turkse tekst.)

İlhan KARAÇAY yazdı:

Değerli Okurlarım,

Bir insanı tanımaya, bazen size gönderdiği birkaç satırla başlarsınız.
Ahmet Nur Taşpınar, yazılarımı ilgiyle okuyan, düşüncelerini benimle paylaşan, beğendiklerini dostlarına ve meslektaşlarına ulaştıran okurlarımdan biri.

Merak ettim, “Kim bu adam?” diye düşündüm ve aradım.
Tabii ki buldum da…

Bulduklarımı okudukça, O’nun hayatına biraz daha yakından bakmak istedim.
Karşıma, farklı ülkelerde çalışmış, öğrendiklerini başkalarına aktarmış, insanların gelişmesine emek vermiş bir eğitimci çıktı.

Ahmet Bey’in yazılarımı beğenmesi ve başkalarıyla paylaşması, O’nu tanımama vesile oldu. Ancak, hayatını araştırdıkça, okurlarımla paylaşmaya değer bulduğum çok daha geniş bir hikâyeyle karşılaştım.

Gazetecilikte, bilgisini ve emeğini başkalarının ilerlemesine sunan insanlara da yer vermemiz gerektiğine inanıyorum. Ahmet Nur Taşpınar’ı yazmak istememin nedeni, uluslararası başarılarının yanında, yetiştirdiği insanların başarısıyla da mutlu olabilen bu insanı sizlere tanıtmak.

Şimdi sizleri Ahmet Nur Taşpınar’la tanıştırmak istiyorum.

Meslek hayatındaki uluslararası çalışmalarının yanında, Galatasaray camiasının da bir parçası olan Divan Kurulu Üyesi Ahmet Nur Taşpınar, kulüpte 50 yıllık üyeliğini tamamlayanlara berat ve madalya verilen törende. Bu kare, O’nun eğitimcilik ve yöneticilik yaşamının yanında, Galatasaray’a uzanan köklü bağını da yansıtıyor.

EN BÜYÜK GURURU YETİŞTİRDİĞİ İNSANLAR

Taşpınar’ın gönderdiği, PG&E iletişim ekibinden Tony Khing imzalı portre yazısında, üzerinde durmaya değer bir bölüm var.
Taşpınar, şirketteki en büyük gururunu anlatırken, yönettiği çalışanların yarısından fazlasının düşük performans düzeyinden yüksek performansa ulaşmasına yardımcı olmasını öne çıkarıyor.

Bu değerlendirme, O’nun yöneticiliğe nasıl baktığı hakkında çok şey söylüyor. İnsanların kendilerinden bekleneni yapabilmelerine, hatta o beklentiyi aşabilmelerine imkân hazırlamış. Yıllar sonra hatırlamaktan mutluluk duyduğu başarı da bu olmuş.

Çalışanlara güvenmek ve öğrenmelerine imkân vermek, Taşpınar’ın yönetim anlayışında önemli yer tutuyor.

DÖRT AY ERKEN BİTEN İŞİN ARKASINDAKİ EKİP

Aynı yazıda, Kaliforniya’daki Moss Landing Elektrik Santrali’nde yürütülen bir çalışma anlatılıyor. Taşpınar ve üç arkadaşı, planlandığı gibi ilerlemeyen projeyi toparlamakla görevlendiriliyor. Öncelikle, işin ne kadarının tamamlandığını, ne kadar para harcandığını ve geriye ne kadar süre kaldığını açıkça ortaya koymaları gerekiyor.

Taşpınar, planlama ve giderleri izleme görevini üstleniyor, büyüme ihtimali taşıyan sorunları önceden haber veriyor. Khing’in yazısına göre ekip, işi öngörülen tarihten dört ay önce, bütçenin 2 milyon dolar altında tamamlıyor. Buradaki başarıyı, Taşpınar’ın da içinde bulunduğu ekibin ortak emeği olarak kaydetmek gerekiyor.

AMERİKA’DA ÖĞRENDİKLERİNİ TÜRKİYE’YE TAŞIDI

Taşpınar’ın 1993 yılında PG&E’den erken emekli olması, çalışma hayatını bitirmemiş. Danışmanlık ve eğitim alanında yeni bir dönem başlamış. Gönderdiği portre yazısında, 1997 yılında Türkiye’ye dönüşünün ardındaki düşünce de anlatılıyor.

Türkiye’de aldığı eğitime, kendisine kazandırdığı özgür düşünceye ve çok yönlü yetişme imkânına karşı bir borç duyduğunu izah ediyor. Amerika’da edindiği bilgileri, kendisini yetiştiren topraklara taşıyarak, bu borcun bir bölümünü ödemek istemiş.

Kaliforniya’dan İstanbul’a uzanan bilgi paylaşımını anlatan, yapay zekâ ile hazırlanmış temsili görsel. Şehirler ve eğitim sahnesi, simgesel bir kompozisyonda birleştirilmiştir.

Yurt dışında deneyim kazanan uzmanların, Türkiye ile kurdukları bağın böyle örneklerini anlatmayı değerli buluyorum.

Bir insanın öğrendiğini paylaşması, başkalarının işini kolaylaştırabilir, yeni sorumluluklar üstlenmelerine yardımcı olabilir. Taşpınar’ın tercihinde de, bu aktarımı görüyoruz.

BİLGİSİNİ SINIFA TAŞIYAN EĞİTİMCİ

Tony Khing imzalı metinde, Taşpınar’ın kendi anlatımına dayanılarak, yazının hazırlandığı tarihe kadar geçen 25 yıllık eğitimcilik döneminde yedi ülkede ve ABD’nin 10 eyaletinde, 20 binden fazla uzmana ve orta kademe yöneticiye ders verdiği belirtiliyor. Öğrencilerinin kariyerlerindeki ilerleme ve kendisine duydukları bağlılık, bu dönemi anlatırken üzerinde durduğu mutluluk kaynakları arasında.

PM World Today’deki özgeçmişinde, Kaliforniya Üniversitesi Berkeley’in sürekli eğitim programında da proje yönetimi dersleri verdiği belirtiliyor.

İZMİR’DE BİR BELEDİYE SALONUNDA

Türkiye’deki çalışmalarının somut örneklerinden biri, İzmir’den geliyor. Ege’de Son Söz’ün 8 Ekim 2014 tarihli haberinde, Konak Belediyesi’nin teknik birimlerinde görev yapan personele, Taşpınar tarafından eğitim verildiği anlatılıyor. Konu, bir fikrin hazırlanmasından uygulanmasına kadar, işlerin nasıl daha düzenli yürütülebileceği.

Ahmet Taşpınar, Konak Belediyesi personeline verilen eğitimde. Fotoğraf: Ege’de Son Söz, 8 Ekim 2014 tarihli haber arşivi.

Bu eğitimlerin amacı, belediyenin daha iyi projeler hazırlamasına, fon ve hibe imkânlarından yararlanmasına katkı sunmak. Dolayısıyla, uluslararası şirketlerde edinilen deneyimin, bir belediyenin günlük hizmetlerine kadar uzanabildiği bir örnekle karşılaşıyoruz.

İNSANA GÜVEN VEREN BİR ÇALIŞMA ANLAYIŞI

Taşpınar’ın 2012 yılında LinkPlus dergisinde yayımlanan söyleşisi de, çalışanlara yaklaşımını anlamamıza yardımcı oluyor. Yöneticinin, çalışanına kendi sorumluluk alanında hareket serbestisi tanımasını, ihtiyaç duyduğunda ise yanında bulunmasını savunuyor.

Aynı söyleşide, ekibini eğittikten sonra, çalışan sayısını artırmadan destekledikleri projelerin sayısını iki katına çıkardıklarını anlatıyor. En deneyimsiz çalışanının çok başarılı sonuçlar aldığını, daha sonra daha geniş bir görev üstlendiğini belirtiyor.

Bana göre bu anlatıda, yöneticiler için sade bir ders var. Bir çalışanın eksiklerini görmek kadar, öğrenebilmesi için neye ihtiyacı olduğunu görmek de gerekiyor. Taşpınar’ın örneği, güvenin ve eğitimin birlikte neler sağlayabileceğini düşündürüyor.

ULUSLARARASI MESLEK YAYINLARINDAKİ İZLERİ

O’nun mesleki geçmişi, eski yayınlarda da karşımıza çıkıyor. Uluslararası bir meslek kuruluşu olan Proje Yönetimi Enstitüsü’nün, kısa adıyla PMI’ın arşivindeki 1994 tarihli özgeçmişinde, Harvard Üniversitesi’nden inşaat mühendisliği yüksek lisansı, Northeastern Üniversitesi’nden işletme yüksek lisansı derecesi aldığı belirtiliyor. Aynı kayıt, 1977’den beri PMI üyesi olduğunu ve Kuzey Kaliforniya bölümünün başkanlığını yaptığını bildiriyor.

PM World Today’in özgeçmiş kaydında ise, 1992 yılında Kuzey Kaliforniya PMI bölümünün Yılın Kişisi ödülünü, 1996 yılında PMI’ın Distinguished Contribution Award adlı katkı ödülünü aldığı bilgisi bulunuyor.

PM World Journal’ın 2015 tarihli söyleşisinde, ABD’den Güney Kore’ye uzanan eğitim ve danışmanlık çalışmalarını anlatan Taşpınar, İstanbul Proje Yönetim Derneği’nin kurucuları arasında bulunduğunu da belirtiyor. Bilgisini aktarma çabasının, mesleki örgütlenmeye de uzandığını görüyoruz.

BAŞKALARININ EMEĞİNİ DE ANLATTI

PMI arşivindeki bir başka ilgi çekici kayıt, 1994 yılında yayımlanan, Turgut Özal’ın anıt mezarının kısa sürede hazırlanmasını inceleyen yazısı. Taşpınar burada, yapım ekibinin çalışmasını uluslararası meslek çevrelerine aktaran yazar olarak karşımıza çıkıyor. Bu da, mesleki deneyimlerin paylaşılmasına verdiği önemin bir örneği.

                               ANLATILMAYA DEĞER BİR HAYAT

Bir okurumun gönderdiği yazıdan yola çıktım, Ahmet Nur Taşpınar’ın meslek hayatının farklı duraklarına ulaştım. O’nun hikâyesinde beni en çok etkileyen, yıllar sonra yetiştirdiği insanların başarılarını sevinçle hatırlaması oldu.

İnsan, kendisine öğretenleri kolay unutmuyor. Bir işi yapabileceğine inanan, önünü açan, zorlandığında yardım eden kişilerin, hayatımızda ayrı bir yeri oluyor. Taşpınar’ın öğrencilerinin kendisini başkalarına tavsiye etmesinde de, böyle bir ilişkinin payı olduğunu düşünüyorum.

Ahmet Nur Taşpınar’ı anlatırken, özellikle bu yönünün bilinmesini istedim.
O’nun hayatında, yetiştirdiği insanların ilerlemesi başlı başına bir mutluluk kaynağı olmuş. Bir eğitimci ve yönetici için, bundan daha kalıcı bir takdir olabilir mi?

YAZILARIMI MİLYONLARA ULAŞTIRAN DOST HABER PORTALLARI

                                                       *************

                                            NEDERLANDSE VERSIE

             AHMET NUR TAŞPINAR: EEN MENS DIE GELUK VINDT IN HET SUCCES VAN ANDEREN

Hij werkte in het projectmanagement bij belangrijke bedrijven in Amerika en vervulde verantwoordelijke functies binnen internationale beroepsorganisaties. In het levensverhaal van Ahmet Nur Taşpınar, die zijn kennis en ervaring naar Türkiye bracht, nemen de mensen die hij heeft opgeleid een bijzondere plaats in.

Ahmet Nur Taşpınar leest mijn artikelen en deelt ze met zijn vrienden. Dat maakte mij nieuwsgierig en ik verdiepte mij in zijn leven. Ik ontdekte iemand die zijn Amerikaanse werkervaring naar Türkiye bracht, duizenden mensen opleidde en geluk vindt in het succes van de mensen die hij heeft begeleid. Deze waardevolle mens wilde ik ook aan u voorstellen.

İlhan KARAÇAY schreef:

Beste lezers,

Soms begint het leren kennen van iemand met een paar regels die hij u toestuurt.
Ahmet Nur Taşpınar is een van mijn lezers die mijn artikelen met belangstelling volgen, hun gedachten met mij delen en de stukken die zij waarderen doorsturen naar vrienden en collega’s.
Ik werd nieuwsgierig, dacht: “Wie is deze man?” en ging op zoek.
En natuurlijk vond ik hem ook…

Hoe meer ik las, hoe meer ik over zijn leven wilde weten.
Ik ontdekte een opleider die in verschillende landen had gewerkt, zijn kennis aan anderen had doorgegeven en zich had ingezet voor de ontwikkeling van mensen.

Dat Ahmet Bey mijn artikelen waardeert en met anderen deelt, was de aanleiding om hem te leren kennen. Maar naarmate ik mij in zijn leven verdiepte, kwam ik een veel breder verhaal tegen dat ik de moeite waard vond om met mijn lezers te delen.
Ik vind dat wij in de journalistiek ook aandacht moeten besteden aan mensen die hun kennis en inzet gebruiken om anderen vooruit te helpen. Ik wilde Ahmet Nur Taşpınar aan u voorstellen vanwege zijn internationale prestaties, maar ook omdat hij iemand is die geluk kan vinden in het succes van de mensen die hij heeft opgeleid.

                                    Nu wil ik u graag laten kennismaken met Ahmet Nur Taşpınar.

Naast zijn internationale werkzaamheden maakt Ahmet Nur Taşpınar ook deel uit van de Galatasaraygemeenschap. Als lid van de Divan Kurulu, de raad van vooraanstaande clubleden, is hij hier te zien tijdens de ceremonie waarbij leden met een vijftigjarig lidmaatschap een oorkonde en een medaille ontvangen. Deze foto laat, naast zijn leven als opleider en manager, ook zijn langdurige verbondenheid met Galatasaray zien.

ZIJN GROOTSTE TROTS ZIJN DE MENSEN DIE HIJ HEEFT OPGELEID

In het portret dat Taşpınar mij toestuurde, geschreven door Tony Khing van het communicatieteam van PG&E, staat een passage die bijzondere aandacht verdient.
Wanneer Taşpınar vertelt waarop hij tijdens zijn werk bij het bedrijf het meest trots was, noemt hij dat hij meer dan de helft van de medewerkers onder zijn leiding heeft geholpen om van een laag naar een hoog prestatieniveau te groeien.

Dat zegt veel over zijn kijk op leidinggeven. Hij schiep de voorwaarden waaronder mensen konden voldoen aan wat van hen werd verwacht, en die verwachtingen zelfs konden overtreffen. Juist dat succes herinnerde hij zich jaren later met plezier.

Medewerkers vertrouwen geven en hun de gelegenheid bieden om te leren, nemen een belangrijke plaats in binnen Taşpınars manier van leidinggeven.

HET TEAM ACHTER EEN PROJECT DAT VIER MAANDEN EERDER KLAAR WAS

In hetzelfde artikel wordt een project beschreven bij de elektriciteitscentrale Moss Landing in Californië. Taşpınar en drie collega’s krijgen de opdracht om een project dat niet volgens plan verloopt weer op de rails te krijgen. Eerst moeten zij duidelijk in kaart brengen hoeveel werk is afgerond, hoeveel geld is uitgegeven en hoeveel tijd er nog over is.

Taşpınar neemt de planning en de bewaking van de uitgaven op zich en signaleert tijdig problemen die groter dreigen te worden. Volgens het artikel van Khing rondt het team het werk vier maanden vóór de geplande datum af, voor 2 miljoen dollar minder dan begroot. Dit succes moet worden toegeschreven aan de gezamenlijke inzet van het team waarvan Taşpınar deel uitmaakte.

HIJ BRACHT ZIJN AMERIKAANSE ERVARING NAAR TÜRKİYE

Toen Taşpınar in 1993 vervroegd met pensioen ging bij PG&E, betekende dat niet het einde van zijn werkzame leven. Er begon een nieuwe periode van advieswerk en onderwijs. Het portret dat hij toestuurde, beschrijft ook de gedachte achter zijn terugkeer naar Türkiye in 1997.

Hij legt uit dat hij zich iets verschuldigd voelde aan de opleiding die hij in Türkiye had genoten, aan de vrijheid van denken die deze hem had meegegeven en aan de mogelijkheden om zich breed te ontwikkelen. Door de kennis die hij in Amerika had opgedaan naar het land te brengen dat hem had gevormd, wilde hij een deel van die schuld inlossen.

Een met kunstmatige intelligentie gemaakte illustratie van de kennisoverdracht van Californië naar İstanbul. De steden en de onderwijssituatie zijn samengebracht in een symbolische compositie.

Ik vind het waardevol om zulke voorbeelden te beschrijven van de band die deskundigen met Türkiye onderhouden nadat zij in het buitenland ervaring hebben opgedaan.

Door te delen wat je hebt geleerd, kun je het werk van anderen gemakkelijker maken en hen helpen nieuwe verantwoordelijkheden op zich te nemen. Die overdracht zien we ook terug in de keuze van Taşpınar.

EEN OPLEIDER DIE ZIJN KENNIS VOOR DE KLAS BRACHT

In de tekst van Tony Khing staat, op basis van Taşpınars eigen relaas, dat hij in de 25 jaar waarin hij tot aan het verschijnen van dat artikel als opleider werkzaam was, les had gegeven aan meer dan 20.000 professionals en middenmanagers in zeven landen en tien Amerikaanse staten. De loopbaanontwikkeling van zijn cursisten en hun blijvende verbondenheid met hem behoren tot de zaken die hem bij het terugblikken op die periode gelukkig maken.

Zijn biografie in PM World Today vermeldt dat hij ook projectmanagement doceerde binnen het programma voor permanente educatie van de University of California, Berkeley.

IN EEN GEMEENTELIJKE ZAAL IN İZMİR

Een concreet voorbeeld van zijn werk in Türkiye komt uit İzmir. Een bericht van Ege’de Son Söz van 8 oktober 2014 beschrijft hoe Taşpınar medewerkers van de technische afdelingen van de gemeente Konak een training gaf. Het onderwerp was hoe werkzaamheden, vanaf de uitwerking van een idee tot en met de uitvoering, beter kunnen worden georganiseerd.

Ahmet Taşpınar tijdens een training voor medewerkers van de gemeente Konak. Foto: nieuwsarchief van Ege’de Son Söz, bericht van 8 oktober 2014.

Deze trainingen zijn bedoeld om de gemeente te helpen betere projecten te ontwikkelen en gebruik te maken van financierings- en subsidiemogelijkheden. Zo zien we een voorbeeld van hoe ervaring bij internationale bedrijven haar weg kan vinden naar de dagelijkse dienstverlening van een gemeente.

EEN MANIER VAN WERKEN DIE MENSEN VERTROUWEN GEEFT

Ook het interview met Taşpınar in het tijdschrift LinkPlus uit 2012 helpt ons zijn benadering van medewerkers te begrijpen. Hij pleit ervoor dat een leidinggevende medewerkers binnen hun eigen verantwoordelijkheidsgebied bewegingsvrijheid geeft en beschikbaar is wanneer zij hulp nodig hebben.

In hetzelfde interview vertelt hij dat zijn team na de training twee keer zoveel projecten kon ondersteunen, zonder extra medewerkers aan te nemen. Zijn minst ervaren medewerker behaalde volgens hem uitstekende resultaten en kreeg later een bredere verantwoordelijkheid.

Voor mij schuilt hierin een eenvoudige les voor leidinggevenden. Naast het herkennen van de tekortkomingen van een medewerker, moet je ook zien wat die medewerker nodig heeft om te kunnen leren. Het voorbeeld van Taşpınar zet aan tot nadenken over wat vertrouwen en opleiding samen mogelijk kunnen maken.

ZIJN SPOREN IN INTERNATIONALE VAKPUBLICATIES

Zijn professionele loopbaan vinden we ook terug in oudere publicaties. Een biografie uit 1994 in het archief van het Project Management Institute, de internationale beroepsorganisatie die bekendstaat als PMI, vermeldt dat hij een master in civiele techniek behaalde aan Harvard University en een master in bedrijfskunde aan Northeastern University. Volgens dezelfde bron is hij sinds 1977 lid van PMI en was hij voorzitter van de afdeling Noord-Californië.

Zijn biografie in PM World Today vermeldt verder dat hij in 1992 door de PMI-afdeling Noord-Californië werd uitgeroepen tot Persoon van het Jaar en in 1996 de Distinguished Contribution Award van PMI ontving.

In een interview uit 2015 in PM World Journal vertelt Taşpınar over zijn opleidings- en advieswerk, van de Verenigde Staten tot Zuid-Korea. Ook vermeldt hij dat hij tot de oprichters van de İstanbul Proje Yönetim Derneği, de vereniging voor projectmanagement in İstanbul, behoorde. Zijn inzet voor kennisoverdracht strekte zich dus ook uit tot het verenigingsleven binnen zijn vakgebied.

HIJ BESCHREEF OOK HET WERK VAN ANDEREN

Een andere interessante publicatie in het PMI-archief is zijn artikel uit 1994 over de bouw van het mausoleum van Turgut Özal, dat in korte tijd werd gerealiseerd. Hier zien we Taşpınar als auteur die het werk van het bouwteam onder de aandacht van internationale vakgenoten brengt. Ook dat is een voorbeeld van het belang dat hij hecht aan het delen van professionele ervaringen.

EEN LEVEN DAT HET VERTELLEN WAARD IS

Een artikel dat een lezer mij toestuurde, vormde het vertrekpunt voor mijn kennismaking met de verschillende fasen van de loopbaan van Ahmet Nur Taşpınar. Wat mij in zijn verhaal het meest raakte, was het plezier waarmee hij jaren later terugdacht aan de successen van de mensen die hij had opgeleid.

De mensen van wie je iets hebt geleerd, vergeet je niet snel. Wie gelooft dat je iets kunt, de weg voor je vrijmaakt en je helpt wanneer het moeilijk wordt, krijgt een bijzondere plaats in je leven. Ik denk dat zo’n band ook meespeelt wanneer Taşpınars cursisten hem bij anderen aanbevelen.

Bij het beschrijven van Ahmet Nur Taşpınar wilde ik vooral die kant van hem laten zien.
De vooruitgang van de mensen die hij heeft opgeleid, is in zijn leven op zichzelf al een bron van geluk geworden. Kan er voor een opleider en leidinggevende een duurzamere vorm van waardering bestaan.

BEVRIENDE NIEUWSSITES BRENGEN MIJN ARTIKELEN BIJ MILJOENEN LEZERS…