De initiatiefnemer van de prijs die zionisten woedend maakte, Muammer Karabulut, voorzitter van de Internationale Kerstman Vredesraad, heeft zijn doel bereikt.
Terwijl de boodschap van de paus wereldwijde vreugde veroorzaakte onder katholieken, zorgde dezelfde periode voor teleurstelling bij zionistische joden.
Wat in İznik plaatsvond, gelijktijdig en op dezelfde locatie als het pausbezoek, was niet louter een ceremonie, maar de bewuste uiting van een politieke en ideologische positie.
(Onderaan vind U de Turkse versie van dit bericht)
İlhan KARAÇAY schreef:
In İznik werden kort na elkaar twee totaal verschillende scènes opgebouwd.
In de eerste was er de Paus, de mis en de symbolen die het Vaticaan al eeuwenlang met zich meedraagt.
In de tweede waren er Turkse vlaggen, Ottomaanse militaire muziek, het volkslied en een openlijk verzet tegen het zionisme.
Aan dezelfde oever van het meer en op dezelfde locatie werd een totaal andere taal gesproken.
In het ene geval ging het om religieuze boodschappen, in het andere om een ideologische afwijzing.
En precies op dat tweede podium werd een Joodse rabbijn die het zionisme scherp bekritiseert onderscheiden met de Kerstman Vredesprijs.
Hier veranderde de boodschap die vanuit İznik de wereld in ging.
İznik stond al wereldwijd in de belangstelling als de stad van het grote concilie van 1700 jaar geleden. Het bezoek van paus Leo XIV op 28 november 2025 en de woorden die hij tijdens de mis uitsprak, kregen ruime aandacht in de internationale media en zorgden ook in Turkije opnieuw voor discussies over oecumenisme.
Maar de meest opvallende ontwikkeling in Iznik vond plaats na het pausbezoek. De in Antalya gevestigde Internationale Kerstman Vredesraad organiseerde in Iznik de “31e Oproep tot Wereldvrede met de Kerstman”, waarmee zowel het symbolische gewicht van de locatie als de scherpte van de boodschap naar een hoger niveau werden getild.
Hetzelfde podium, dezelfde oever en dezelfde kijklocatie. Waar eerder een mis plaatsvond, wapperden nu Turkse vlaggen en klonken militaire marsen en het volkslied.
Bij de opening werden Atatürk herdacht, evenals martelaren, omgekomen militairen en kinderen die hun leven verloren in oorlogen, met Gaza in het bijzonder.
De presentatie was in handen van de slechtziende Halil Bilgiç.
Dit beeld liet zien dat in Iznik niet alleen een evenement veranderde, maar ook de taal van het podium en de boodschap die de wereld las.
DE KERSTMAN VREDESPRIJS VOOR EEN JOODSE RABBIJN
De Kerstman Vredesprijs, die dertig jaar geleden door de raad werd ingesteld, werd in 2025 toegekend aan de Joodse rabbijn Yaakov Shapiro, die bekendstaat om zijn uitgesproken anti-zionistische houding.
Kort nadat ik het nieuws had gepubliceerd over het geplande bezoek van de paus aan İznik, nam Muammer Karabulut, voorzitter van de in Antalya gevestigde Kerstman Vredesraad, rechtstreeks contact met mij op.
Karabulut benadrukte dat zij vanuit İznik, waar de paus zich tot de wereld zou richten, niet zwijgend zouden toekijken, maar bewust vanaf dezelfde plek een totaal andere en veel scherpere boodschap zouden laten horen.
Dit eerste contact was geen vrijblijvende mededeling. Naarmate onze gesprekken vorderden, maakte Karabulut duidelijk dat het geplande evenement doelbewust was opgezet en dat het niet alleen was bedoeld om aandacht te trekken, maar om wereldwijd een open en confronterend debat op gang te brengen. Zonder omwegen stelde hij dat deze actie zionistische kringen zou verontrusten en zelfs woedend zou maken. Vanaf dat moment werd het contact tussen ons merkbaar intensiever.
Na afloop van het evenement ontving ik een bericht van Muammer Karabulut. In deze verklaring koos de voorzitter van de Kerstman Vredesraad niet voor verzachting of verhulling, maar voor een openlijk politieke formulering van de motieven achter de prijs.
Volgens Karabulut werd de onderscheiding toegekend omdat Yaakov Shapiro het zionisme al lange tijd omschrijft als een van de grootste obstakels voor wereldvrede, omdat hij stelt dat het zionisme het jodendom misbruikt als identiteitsinstrument en heeft omgevormd tot een politieke ideologie, omdat hij consequent benadrukt dat joden en de staat Israël niet met elkaar vereenzelvigd mogen worden en omdat hij eraan herinnert dat vreedzaam samenleven met het Palestijnse volk een historisch erfgoed is.
Hiermee werd de scherpte van de boodschap vanuit İznik duidelijk.
De naam van de prijs is Kerstman, de plaats is İznik, de ontvanger is een Joodse rabbijn en het middelpunt van de discussie is het zionisme.
RABBIJN YAAKOV SHAPIRO: “HET ZIONISME IS HET GROOTSTE OBSTAKEL VOOR WERELDVREDE”
In zijn boodschap aan de Kerstman Vredesraad verklaarde Shapiro dat hij het bijzonder betekenisvol vond dat een rabbijn deze prijs ontving. Volgens hem onderstreept dit dat zionisme en jodendom niet hetzelfde zijn en zelfs haaks op elkaar kunnen staan.
Zijn boodschap leest niet als een standaard dankwoord, maar als een morele waarschuwing en ideologische kritiek. Met zijn verwijzing naar de binnenlandse en buitenlandse daden van Israël wijst hij op actuele politieke praktijken, waarvan hij het zionisme ziet als de drijvende kracht.
WAT LEERT HET JODENDOM EN WAT BOUWT HET ZIONISME
Shapiro vat de kernwaarden van het jodendom samen in drie korte principes:
Wie sterk is, beheerst zichzelf.
Wie wijs is, leert van iedereen.
Wie eervol is, toont respect voor anderen.
Volgens Shapiro staat het zionisme haaks op deze waarden. Hij verwijst daarbij naar uitspraken van Vladimir Jabotinsky, een van de ideologische grondleggers van het zionisme, en stelt dat deze ideologie bewust is ontworpen als het tegenovergestelde van traditionele Joodse waarden.
Daarmee wordt ook duidelijk waarom deze prijs zoveel discussie oproept. Het gaat niet alleen om het feit dat een rabbijn een prijs ontving, maar om de vraag welk jodendom, welke politiek en welke identiteit wordt verdedigd.
Volgens de raad symboliseert deze keuze bij de overgang naar 2026 dat het zionisme wordt gezien als een van de grootste blokkades op de weg naar wereldvrede.
WAT IK EERDER SCHREEF
Beste lezers,
Voor en na het bezoek van de paus aan İznik heb ik u eerder geïnformeerd over Kerstmis, Sint Nicolaas, Nieuwjaar, de kerstboom en de Anatolische werkelijkheid.
Dat in Iznik een Joodse rabbijn werd onderscheiden met de Kerstman Vredesprijs roept onvermijdelijk ook deze vraag op:
Wie is de Kerstman, waar komt hij vandaan en wat vertegenwoordigt hij?
Dat een rabbijn deze prijs ontvangt kan politiek en ideologisch worden bediscussieerd.
Maar als lezer heeft u ook het recht te weten wie de Kerstman werkelijk is en uit welke culturele en historische wortels hij voortkomt.
Daarom heb ik mijn eerdere artikelen samengebracht en deze kwestie opnieuw en in samenhang uiteengezet.
DE KERSTMAN IS NIET ÉÉN EN DEZELFDE PERSOON
De Kerstman zoals wij die vandaag zien in etalages, reclames en ansichtkaarten is niet dezelfde persoon als de historische werkelijkheid.
Een van de figuren die als Kerstman wordt afgebeeld is de heilige Nicolaas, die op Anatolische bodem leefde.
De andere is een Scandinavisch geïnspireerde Kerstmanfiguur die in de moderne tijd is gevormd.
Zonder dit onderscheid kan men noch over de Kerstman spreken, noch een prijs die zijn naam draagt correct plaatsen.
WIE IS SINT NICOLAAS
Sint Nicolaas werd aan het einde van de derde eeuw geboren in Patara. Hij bracht zijn jeugd door in deze streek en diende later als priester en bisschop in Myra.
Hij stond bekend als iemand die de armen hielp, zeelieden beschermde en kinderen onder zijn hoede nam.
Daarom werd hij in Rusland en Griekenland een van de meest gerespecteerde heiligen en werd hij gezien als beschermer van kinderen, gevangenen, zeelieden en reizigers.
In Europa werden kerken ter ere van hem gebouwd en zijn sterfdag op 6 december, in Nederland op 5 december, wordt al eeuwenlang herdacht.
HET VERHAAL OVER DE SCHOORSTEEN EN DE WERKELIJKE ACHTERGROND
Een van de meest bespotte en verkeerd begrepen verhalen over de Kerstman is dat van het binnenkomen via de schoorsteen.
De waarheid is simpel:
Sint Nicolaas is nooit via een schoorsteen een huis binnengegaan.
Volgens de overlevering waren er in zijn omgeving drie jonge vrouwen die wegens armoede niet konden trouwen. Uit angst dat zij een slecht pad zouden inslaan, besloot Nicolaas hen in het geheim te helpen.
Eerst liet hij zakjes goud door het raam naar binnen werpen. Toen de ramen werden gesloten, liet hij eenmalig zijn helper Zwarte Piet een geschenk via de schoorsteen naar binnen brengen, zodat de hulp kon doorgaan.
Er was dus geen man die via de schoorsteen binnenging, maar een mens die zijn identiteit verborg om goed te doen.
DE SINT NICOLAAS TRADITIE IN NEDERLAND
In Nederland is 5 december de gelukkigste dag voor kinderen.
Op die dag wordt de komst van Sint Nicolaas gevierd. Kinderen zetten hun schoenen bij de deur en wachten op cadeautjes.
Toch wisten jarenlang zelfs in Nederland veel mensen niet dat Sint Nicolaas in Anatolië is geboren.
Toen ik dit 45 jaar geleden in de Nederlandse pers schreef, publiceerden sommige kranten het artikel, terwijl anderen het terugstuurden met de boodschap: “Wij hebben deze informatie niet nodig.”
Vandaag is deze werkelijkheid echter niet meer te ontkennen:
Sint Nicolaas is een man van deze gronden.
KERSTMIS EN NIEUWJAAR ZIJN NIET HETZELFDE
Een van de meest voorkomende misverstanden is dat Kerstmis en Nieuwjaar als hetzelfde worden gezien.
Dat is onjuist.
Kerstmis is in de christelijke wereld de religieuze herdenking van de geboorte van Jezus Christus.
Nieuwjaar daarentegen heeft geen religieuze band met Kerstmis en markeert slechts het begin van een nieuw kalenderjaar.
Kerstmis kan in veel landen een culturele betekenis hebben gekregen, maar dat maakt het nog niet gelijk aan Nieuwjaar.
WAAR KOMT DE TRADITIE VAN DE KERSTBOOM VANDAAN
Vaak wordt gedacht dat het versieren van een dennenboom een christelijke traditie is.
In werkelijkheid gaat deze gewoonte veel verder terug en vindt zij haar oorsprong in de Turkse cultuur.
In oude Turkse overtuigingen bestond het geloof in een heilige boom die zich uitstrekte van het centrum van de aarde tot aan de hemel. Deze werd de Levensboom genoemd.
De boom symboliseerde continuïteit van het leven, overvloed en wedergeboorte.
Zelfs vandaag nog worden in Centraal Azië rond de winterzonnewende op 22 december dennenbomen in huis gehaald. Aan de takken worden linten gehangen die wensen voor het nieuwe jaar symboliseren.
Deze traditie heeft geen directe relatie met Kerstmis.
Via de Turken bereikte zij Europa, werd in de zestiende eeuw in Duitsland gesystematiseerd en verspreidde zich vandaar over de wereld.
NARDUGAN: VAN DUISTERNIS NAAR LICHT
De nacht van 21 op 22 december is de langste nacht van het jaar.
Vanaf dat moment worden de dagen langer en de nachten korter.
In de oude Turkse overtuiging werd dit natuurverschijnsel als heilig beschouwd en aangeduid als Nardugan.
Nardugan betekent “de geboren zon”.
Het is het moment waarop de duisternis wordt overwonnen en het licht terugkeert.
Hoewel Kerstmis, Nieuwjaar en Nardugan verschillende namen dragen, zijn ze gebaseerd op dezelfde natuurcyclus en hetzelfde idee van wedergeboorte.
HOE HET HUIDIGE BEELD VAN DE KERSTMAN IS ONTSTAAN
De Kerstman zoals wij die vandaag kennen met rode kleding en een witte baard is geen historische figuur, maar een beeld dat in de twintigste eeuw via commerciële illustraties werd gecreëerd.
Dit beeld groeide uit tot een wereldwijd icoon en overschaduwde de oorspronkelijke werkelijkheid van Sint Nicolaas.
Dat in Iznik een rabbijn de Kerstman Vredesprijs ontving kan politiek en ideologisch worden bediscussieerd.
Maar wat niet vergeten mag worden is dit: De Kerstman die zijn naam aan deze prijs geeft, is een symbool van goedheid en delen dat in Anatolië leefde.
Zonder hem correct te kennen, kan noch de prijs, noch de boodschap juist worden begrepen.
Daarom vond ik het mijn plicht om mijn eerdere teksten opnieuw en in samenhang aan u voor te leggen.
Wat in dit artikel wordt weergegeven, is geen persoonlijke interpretatie, maar de vastlegging van een proces dat zich met zijn aanloop, contacten en gevolgen daadwerkelijk heeft voltrokken. Wat in İznik plaatsvond, gelijktijdig en op dezelfde locatie als het pausbezoek, was niet louter een ceremonie, maar de bewuste uiting van een politieke en ideologische positie. Om de lezer in staat te stellen dit geheel in zijn samenhang te zien, heb ik mijn waarnemingen en getuigenissen weergegeven zoals ze zich hebben voorgedaan, als onderdeel van mijn journalistieke verantwoordelijkheid.
***********
PAPA İZNİK’E GELDİ AMA BİZİMKİLER DAHA BASKIN ÇIKTI: SİYONİZM’İ YEREN YAHUDİ HAHAM’A ÖDÜL VERİLDİ.
Siyonistleri çileden çıkaran ödülün planlayıcısı olan, ‘Uluslararası Noel Baba Barış Konseyi’ Başkanı Muaammer Karabulut amacına ulaştı.
Papa’nın dünya katoliklerini sevindiren mesajı karşısında, Siyonist Yahudiler üzüldü.
Papa ziyaretiyle aynı mekânda ve aynı zaman diliminde gerçekleşen bu etkinlik, yalnızca bir tören değil, bilinçli bir siyasi ve ideolojik pozisyonun ilanıdır.
(Haberin Hollandacası en altta.
De Nederlandse versie staat onderaan)
İlhan KARAÇAY Yazdı:
İznik’te ardı ardına iki sahne kuruldu.
İlkinde Papa vardı, ayin vardı ve Vatikan’ın yüzyıllardır taşıdığı semboller vardı.
İkincisinde ise Türk bayrakları, Mehter marşları, İstiklal Marşı ve Siyonizm’e açık itiraz vardı.
Aynı göl kıyısında, aynı seyir alanında ama bambaşka bir dil konuşuldu.
Birinde din üzerinden verilen mesajlar, diğerinde ise ideolojiye karşı yükseltilen bir itiraz öne çıktı.
Ve bu ikinci sahnede, Siyonizm’i sert biçimde eleştiren Yahudi bir Haham’a, “Noel Baba Barış Ödülü” verildi.
İznik’ten dünyaya giden mesaj işte tam burada değişti.
İznik, 1700 yıl önceki büyük Konsil’in şehri olarak zaten dünya gündemine girmişti. 28 Kasım 2025’te Papa 14. Leo’nun ziyareti ve ayin sırasında söylediği sözler, uluslararası basında geniş yankı buldu ve Türkiye’de de ekümeniklik tartışmalarını yeniden ateşledi.
Fakat İznik’te asıl dikkat çeken gelişme, Papa’nın ziyaretinden sonra yaşandı. Antalya merkezli ‘Uluslararası Noel Baba Barış Konseyi’nin, İznik’te gerçekleştirdiği “31’inci Noel Baba ile Dünya Barışına Çağrı Etkinlikleri”, hem mekânın sembolik ağırlığını hem de verilen mesajın sertliğini başka bir düzeye taşıdı
Aynı platform, aynı göl kıyısı, aynı seyir alanı. Daha önce ayin sahnesi olarak hatırlanan yerde bu kez Türk bayrakları, Mehter marşları ve İstiklal Marşı vardı.
Açılışta Atatürk, şehitler, görev başında hayatını kaybeden askerler ve Gazze başta olmak üzere savaşlarda yaşamını yitiren çocuklar anıldı. Programın sunumunu görme engelli Halil Bilgiç yaptı
Bu görüntü, İznik’te sadece bir etkinliğin değil, sahnenin dilinin ve dünyanın okuduğu mesajın değiştiğini gösterdi.
NOEL BABA ÖDÜLÜ’NÜ ALAN, YAHUDİ BİR HAHAM
Konseyin 30 yıl önce başlattığı “Noel Baba Barış Ödülü”, 2025 yılında Siyonizm karşıtı tutumuyla tanınan Yahudi Haham Yaakov Shapiro’ya verildi
Papa’nın İznik’i ziyaret edeceğine dair haberi yayımlamamdan kısa bir süre sonra, Antalya’da kurulu Noel Baba Barış Konseyi Başkanı Muammer Karabulut benimle doğrudan temasa geçti.
Karabulut, Papa’nın dünya kamuoyuna sesleneceği İznik’ten kendilerinin de sessiz kalmayacağını, bu kez aynı mekândan bambaşka ve çok daha sert bir mesaj yükseleceğini özellikle vurguladı.
Bu ilk temas, sıradan bir bilgilendirme değildi. Görüşmelerimiz ilerledikçe Karabulut, planladıkları etkinliğin bilinçli olarak kurgulandığını, hedefinin yalnızca dikkat çekmek değil, dünya kamuoyunda açık bir tartışma başlatmak olduğunu net biçimde ifade etti. Yapılacak çıkışın Siyonist çevreleri rahatsız edeceğini, hatta öfkelendireceğini ise herhangi bir dolaylı anlatıma başvurmadan açıkça dile getirdi. Bu noktadan sonra temasımız daha da yoğunlaştı.
Etkinliğin gerçekleştirilmesinin ardından Muammer Karabulut’tan bir mesaj aldım. Noel Baba Barış Konseyi Başkanı Karabulut, bu mesajında verilen ödülün gerekçesini gizlemeye ya da yumuşatmaya ihtiyaç duymadan, açık ve politik bir çerçeveyle ortaya koyuyordu.
Açıklamaya göre ödül, Yaakov Shapiro’nun uzun süredir Siyonizm’i dünya barışının önündeki en büyük engellerden biri olarak tanımlaması, Siyonizm’in Yahudiliği kimlik hırsızlığı yoluyla siyasal bir ideolojiye dönüştürdüğünü savunması, Yahudiler ile İsrail’in birbirinden ayrı değerlendirilmesi gerektiğini ısrarla vurgulaması ve Filistin halkıyla barış içinde bir arada yaşamanın tarihsel bir miras olduğunu hatırlatması nedeniyle verilmişti.
Bu kararla İznik’ten dünyaya verilen mesajın sertliği de şurada düğümlendi: Ödülün adı Noel Baba, mekânı İznik, muhatabı Yahudi bir Haham ve tartışmanın merkezinde Siyonizm var.
HAHAM YAAKOV SHAPIRO: “DÜNYA BARIŞININ ÖNÜNDEKİ EN BÜYÜK ENGEL SİYONİZM”
Yaakov Shapiro, ödül kararının ardından Noel Baba Barış Konseyi’ne gönderdiği mesajda, bir hahama ödül verilmesini özellikle önemli bulduğunu söyledi. Ona göre bu tercih, Siyonizm ile Yahudiliğin aynı şey olmadığını ve hatta Siyonizm’in Yahudiliğin geleneksel değerleriyle çatıştığını vurguluyordu.
Shapiro’nun mesajı, klasik bir teşekkür metni gibi okunmuyor. Mesajın tonu, bir ideoloji eleştirisi ve ahlaki uyarı metni gibi kurulmuş. Shapiro, “İsrail’in içerde ve dışarda gerçekleştirdiği eylemler” ifadesiyle güncel politik pratikleri işaret ederken, bunun arkasındaki itici gücün “siyasi bir ideoloji ve değerler bütünü” olarak tanımladığı Siyonizm olduğunu savunuyor
YAHUDİLİK NEYİ ÖĞRETİR, SİYONİZM NEYİ İNŞA EDER
Shapiro mesajında Yahudiliğin öğretilerini üç kısa soruyla özetliyor. Güçlü olan nefsine hakim olandır, bilge olan herkesten öğrenendir, onurlu olan başkalarına saygı gösterendir
Shapiro, Siyonizm’in bu değerlerin tam tersini savunduğunu söylerken, bunu kendi iddiası gibi bırakmıyor. “Kurucu babalarından biri” olarak andığı Vladimir Jabotinsky’nin ifadelerine atıf yaparak, Siyonizm’in Yahudilerde bulunan karakter özelliklerinin tam tersini savunmak üzere tasarlanmış olduğunu söylüyor.
Bu atıf, ödülün neden tartışma çıkardığını da açıklıyor. Çünkü tartışma, sadece “bir hahama ödül verildi” tartışması değil. Tartışma, “hangi Yahudilik, hangi siyaset ve hangi kimlik” tartışması.
Konseyin açıklamasında da bu tercihin, 2026’ya girerken dünya barışına giden yolun önündeki büyük engelin Siyonizm olduğuna dair bir işaret olarak görüldüğü belirtiliyor .
NELER YAZMIŞTIM
Değerli okurlarım,
Papa’nın İznik’e gelişinden önce ve sonrasında sizlere “Noel, Sint Nicolaas, Yılbaşı, çam ağacı süslemesi ve Anadolu gerçeği” üzerine aydınlatıcı bilgiler aktarmıştım.
Son olarak İznik’te düzenlenen etkinliklerde bir Yahudi Haham’a “Noel Baba Barış Ödülü” verilmesi, ister istemez şu soruyu da beraberinde getirdi:
Ödüle adını veren Noel Baba kimdir, nereden gelir ve neyi temsil eder?
Bir hahama Noel Baba Ödülü verilmiş olabilir. Bu, siyasi ve ideolojik yönleriyle ayrıca tartışılır.
Ama okur olarak sizin de Noel Baba’yı tanımak, onun hangi kültürel ve tarihsel kökten geldiğini bilmek en doğal hakkınızdır.
İşte bu yazıda, daha önce kaleme aldığım yazılardan yola çıkarak, konuyu bir kez daha ve toplu biçimde aktarıyorum.
NOEL BABA DENİLENLER AYNI KİŞİ DEĞİL
Bugün vitrinlerde, reklamlarda, kartpostallarda gördüğümüz Noel Baba figürü ile tarihsel gerçek aynı kişi değildir.
Noel Baba diye fotoğraflananlardan biri Anadolu topraklarında yaşamış olan Aziz Nikolaos’tur, diğeri ise İskandinav kökenli ve modern çağda şekillendirilmiş Noel Baba figürüdür.
Bu ayrım yapılmadan, ne Noel Baba konuşulabilir ne de Noel Baba adına verilen bir ödül doğru yere oturtulabilir.
SINT NICOLAAS KİMDİR
Aziz Nicolaas, üçüncü yüzyılın sonlarında Patara’da doğmuş, gençliğini bu topraklarda geçirmiş, Myra’da papaz ve piskoposluk yapmış bir din adamıdır.
Hayatı boyunca fakirlere yardım eden, denizcileri koruyan, çocuklara kol kanat geren bir kişilik olarak tanınmıştır.
Bu yüzden Rusya ve Yunanistan’da en saygın azizlerden biri olmuş, çocukların, mahkûmların, denizcilerin ve yolcuların koruyucusu kabul edilmiştir.
Avrupa’da adına kiliseler yapılmış, ölüm günü olan 6 Aralık (Hollanda’da 5 Aralık) yüzyıllardır anılmaktadır.
“BACADAN GİRME” MESELESİ VE GERÇEK HİKÂYE
Noel Baba ile ilgili en çok alay edilen, en çok yanlış bilinen konu “bacadan girme” hikâyesidir.
Gerçek şudur:
Sint Nicolaas hiçbir eve bacadan girmemiştir.
Rivayete göre, yaşadığı bölgede parasızlık yüzünden evlenemeyen üç kız vardır. Kızların kötü yola düşmesinden endişe eden Nicolaas, bu aileye gizlice yardım eder.
Önce pencereden altın keseleri attırır. Pencereler kapatılınca, yardımın devam etmesi için bir defaya mahsus olmak üzere, yamağı Swarte Piet’e (Siyah Piet) bacadan hediye attırılır.
Yani ortada “bacadan giren bir adam” değil, “kimliğini gizleyerek iyilik yapan bir insan” vardır.
HOLLANDA’DAKİ SİNT NİCOLAAS GELENEĞİ
Hollanda’da çocukların en mutlu günü 5 Aralık’tır.
O gün Sint Nicolaas’ın gelişi kutlanır, çocuklar kapı önlerine ayakkabılarını koyar, içine hediye bırakılmasını bekler.
Ancak yıllar boyunca Hollanda’da bile birçok insan, Sint Nicolaas’ın “Anadolu’da doğduğunu” bilmemiştir.
Ben bunu 45 yıl önce Hollanda basınına yazdığımda, bazı gazeteler yazıyı yayımlamış, bazıları ise “Bilginize ihtiyacımız yok” diyerek geri göndermiştir.
Bugün ise bu gerçek artık inkâr edilemez durumdadır:
Sint Nicolaas, bu toprakların insanıdır.
NOEL AYRI, YILBAŞI AYRI ŞEYDİR
En çok karıştırılan konulardan biri de Noel ile Yılbaşı’nın aynı şey sanılmasıdır.
Hayır.
Noel, Hristiyan dünyasında Hz. İsa’nın doğumu olarak kabul edilen dini bir gündür.
Yılbaşı ise Noel ile ilgisi olmayan, takvimsel olarak yeni bir yıla girişin kutlanmasıdır.
Bugün Noel, birçok ülkede dini sınırların dışına çıkmış, kültürel bir güne dönüşmüş olabilir.
Ama bu, Yılbaşı ile Noel’in aynı olduğu anlamına gelmez.
ÇAM AĞACI SÜSLEME GELENEĞİ NEREDEN GELİYOR
Çam ağacı süslemenin Hristiyan geleneği olduğu sanılır.
Oysa bu adet, çok daha eskiye, Türk kültürüne uzanır.
Eski Türklerde yerin merkezinden göğe kadar uzandığına inanılan kutsal bir ağaç vardır. Buna Hayat Ağacı denir.
Bu ağaç, yaşamın sürekliliğini, bereketi ve yeniden doğuşu simgeler.
Bugün bile Orta Asya’da, 22 Aralık gündönümünde, evlere akçam ağacı getirilir.
Dallarına, gelecek yıl için Tanrı’dan istenen dilekleri simgeleyen kurdeleler bağlanır.
Bu geleneğin Noel ile doğrudan bir ilgisi yoktur.
Bu adet, Türkler aracılığıyla Avrupa’ya taşınmış, 16’ncı yüzyılda Almanya’da sistemli hale gelmiş ve oradan dünyaya yayılmıştır.
NARDUGAN: KARANLIKTAN AYDINLIĞA
21 ve 22 Aralık gecesi, yılın en uzun gecesidir.
Bu geceden sonra günler uzar, geceler kısalır.
Eski Türk inancında bu doğa olayı kutsal kabul edilir ve NARDUGAN olarak adlandırılır.
Nardugan, “Doğan Güneş” demektir.
Yani karanlığın yenildiği, ışığın geri döndüğü an.
Noel, Yılbaşı ve Nardugan farklı adlarla anılsa da, aynı doğa döngüsüne ve aynı yeniden doğuş fikrine dayanır.
BUGÜNKÜ NOEL BABA İMAJI NASIL OLUŞTU
Bugün bildiğimiz kırmızı kıyafetli, beyaz sakallı Noel Baba imajı, tarihsel bir kişilik değil, 20’nci yüzyılda ticari çizimlerle oluşturulmuş bir figürdür.
Bu imaj, zamanla küresel bir ikon haline gelmiş, asıl kökeni olan Sint Nicolaas gerçeğini gölgede bırakmıştır.
İznik’te bir Haham’a Noel Baba Barış Ödülü verilmiş olabilir.
Bu, güncel siyaset ve ideolojiler açısından ayrıca tartışılır.
Ama unutulmaması gereken şudur:
O ödülün adını taşıyan Noel Baba, Anadolu’da yaşamış bir iyilik ve paylaşma sembolüdür.
Onu doğru tanımadan, ne ödül doğru anlaşılır ne de verilen mesaj yerini bulur.
Ben de bu yüzden, daha önce yazdıklarımı bir kez daha ve topluca önünüze koymayı görev bildim.
Bu yazıda aktarılanlar bir yorumdan ibaret değildir. İznik’te yaşananlar, öncesiyle, temaslarıyla ve sonuçlarıyla birlikte kayıt altına alınmış bir sürecin ürünüdür. Papa ziyaretiyle aynı mekânda ve aynı zaman diliminde gerçekleşen bu etkinlik, yalnızca bir tören değil, bilinçli bir siyasi ve ideolojik pozisyonun ilanıdır. Okurun, bu tabloyu bütünlüklü biçimde görmesi için tanıklık ettiklerimi olduğu gibi aktarmayı gazetecilik sorumluluğu olarak gördüm.
Siyonistleri çileden çıkaran ödülün planlayıcısı olan, ‘Uluslararası Noel Baba Barış Konseyi’ Başkanı Muammer Karabulut amacına ulaştı.
Papa’nın dünya katoliklerini sevindiren mesajı karşısında, Siyonist Yahudiler üzüldü.
Papa ziyaretiyle aynı mekânda ve aynı zaman diliminde gerçekleşen bu etkinlik, yalnızca bir tören değil, bilinçli bir siyasi ve ideolojik pozisyonun ilanıdır.
(Haberin Hollandacası en altta.
De Nederlandse versie staat onderaan)
İlhan KARAÇAY Yazdı:
İznik’te ardı ardına iki sahne kuruldu.
İlkinde Papa vardı, ayin vardı ve Vatikan’ın yüzyıllardır taşıdığı semboller vardı.
İkincisinde ise Türk bayrakları, Mehter marşları, İstiklal Marşı ve Siyonizm’e açık itiraz vardı.
Aynı göl kıyısında, aynı seyir alanında ama bambaşka bir dil konuşuldu.
Birinde din üzerinden verilen mesajlar, diğerinde ise ideolojiye karşı yükseltilen bir itiraz öne çıktı.
Ve bu ikinci sahnede, Siyonizm’i sert biçimde eleştiren Yahudi bir Haham’a, “Noel Baba Barış Ödülü” verildi.
İznik’ten dünyaya giden mesaj işte tam burada değişti.
İznik, 1700 yıl önceki büyük Konsil’in şehri olarak zaten dünya gündemine girmişti. 28 Kasım 2025’te Papa 14. Leo’nun ziyareti ve ayin sırasında söylediği sözler, uluslararası basında geniş yankı buldu ve Türkiye’de de ekümeniklik tartışmalarını yeniden ateşledi.
Fakat İznik’te asıl dikkat çeken gelişme, Papa’nın ziyaretinden sonra yaşandı. Antalya merkezli ‘Uluslararası Noel Baba Barış Konseyi’nin, İznik’te gerçekleştirdiği “31’inci Noel Baba ile Dünya Barışına Çağrı Etkinlikleri”, hem mekânın sembolik ağırlığını hem de verilen mesajın sertliğini başka bir düzeye taşıdı
Aynı platform, aynı göl kıyısı, aynı seyir alanı. Daha önce ayin sahnesi olarak hatırlanan yerde bu kez Türk bayrakları, Mehter marşları ve İstiklal Marşı vardı.
Açılışta Atatürk, şehitler, görev başında hayatını kaybeden askerler ve Gazze başta olmak üzere savaşlarda yaşamını yitiren çocuklar anıldı. Programın sunumunu görme engelli Halil Bilgiç yaptı
Bu görüntü, İznik’te sadece bir etkinliğin değil, sahnenin dilinin ve dünyanın okuduğu mesajın değiştiğini gösterdi.
NOEL BABA ÖDÜLÜ’NÜ ALAN, YAHUDİ BİR HAHAM
Konseyin 30 yıl önce başlattığı “Noel Baba Barış Ödülü”, 2025 yılında Siyonizm karşıtı tutumuyla tanınan Yahudi Haham Yaakov Shapiro’ya verildi
Papa’nın İznik’i ziyaret edeceğine dair haberi yayımlamamdan kısa bir süre sonra, Antalya’da kurulu Noel Baba Barış Konseyi Başkanı Muammer Karabulut benimle doğrudan temasa geçti.
Karabulut, Papa’nın dünya kamuoyuna sesleneceği İznik’ten kendilerinin de sessiz kalmayacağını, bu kez aynı mekândan bambaşka ve çok daha sert bir mesaj yükseleceğini özellikle vurguladı.
Bu ilk temas, sıradan bir bilgilendirme değildi. Görüşmelerimiz ilerledikçe Karabulut, planladıkları etkinliğin bilinçli olarak kurgulandığını, hedefinin yalnızca dikkat çekmek değil, dünya kamuoyunda açık bir tartışma başlatmak olduğunu net biçimde ifade etti. Yapılacak çıkışın Siyonist çevreleri rahatsız edeceğini, hatta öfkelendireceğini ise herhangi bir dolaylı anlatıma başvurmadan açıkça dile getirdi. Bu noktadan sonra temasımız daha da yoğunlaştı.
Etkinliğin gerçekleştirilmesinin ardından Muammer Karabulut’tan bir mesaj aldım. Noel Baba Barış Konseyi Başkanı Karabulut, bu mesajında verilen ödülün gerekçesini gizlemeye ya da yumuşatmaya ihtiyaç duymadan, açık ve politik bir çerçeveyle ortaya koyuyordu.
Açıklamaya göre ödül, Yaakov Shapiro’nun uzun süredir Siyonizm’i dünya barışının önündeki en büyük engellerden biri olarak tanımlaması, Siyonizm’in Yahudiliği kimlik hırsızlığı yoluyla siyasal bir ideolojiye dönüştürdüğünü savunması, Yahudiler ile İsrail’in birbirinden ayrı değerlendirilmesi gerektiğini ısrarla vurgulaması ve Filistin halkıyla barış içinde bir arada yaşamanın tarihsel bir miras olduğunu hatırlatması nedeniyle verilmişti.
Bu kararla İznik’ten dünyaya verilen mesajın sertliği de şurada düğümlendi: Ödülün adı Noel Baba, mekânı İznik, muhatabı Yahudi bir Haham ve tartışmanın merkezinde Siyonizm var.
HAHAM YAAKOV SHAPIRO: “DÜNYA BARIŞININ ÖNÜNDEKİ EN BÜYÜK ENGEL SİYONİZM”
Yaakov Shapiro, ödül kararının ardından Noel Baba Barış Konseyi’ne gönderdiği mesajda, bir hahama ödül verilmesini özellikle önemli bulduğunu söyledi. Ona göre bu tercih, Siyonizm ile Yahudiliğin aynı şey olmadığını ve hatta Siyonizm’in Yahudiliğin geleneksel değerleriyle çatıştığını vurguluyordu.
Shapiro’nun mesajı, klasik bir teşekkür metni gibi okunmuyor. Mesajın tonu, bir ideoloji eleştirisi ve ahlaki uyarı metni gibi kurulmuş. Shapiro, “İsrail’in içerde ve dışarda gerçekleştirdiği eylemler” ifadesiyle güncel politik pratikleri işaret ederken, bunun arkasındaki itici gücün “siyasi bir ideoloji ve değerler bütünü” olarak tanımladığı Siyonizm olduğunu savunuyor
YAHUDİLİK NEYİ ÖĞRETİR, SİYONİZM NEYİ İNŞA EDER
Shapiro mesajında Yahudiliğin öğretilerini üç kısa soruyla özetliyor. Güçlü olan nefsine hakim olandır, bilge olan herkesten öğrenendir, onurlu olan başkalarına saygı gösterendir
Shapiro, Siyonizm’in bu değerlerin tam tersini savunduğunu söylerken, bunu kendi iddiası gibi bırakmıyor. “Kurucu babalarından biri” olarak andığı Vladimir Jabotinsky’nin ifadelerine atıf yaparak, Siyonizm’in Yahudilerde bulunan karakter özelliklerinin tam tersini savunmak üzere tasarlanmış olduğunu söylüyor.
Bu atıf, ödülün neden tartışma çıkardığını da açıklıyor. Çünkü tartışma, sadece “bir hahama ödül verildi” tartışması değil. Tartışma, “hangi Yahudilik, hangi siyaset ve hangi kimlik” tartışması.
Konseyin açıklamasında da bu tercihin, 2026’ya girerken dünya barışına giden yolun önündeki büyük engelin Siyonizm olduğuna dair bir işaret olarak görüldüğü belirtiliyor .
NELER YAZMIŞTIM
Değerli okurlarım,
Papa’nın İznik’e gelişinden önce ve sonrasında sizlere “Noel, Sint Nicolaas, Yılbaşı, çam ağacı süslemesi ve Anadolu gerçeği” üzerine aydınlatıcı bilgiler aktarmıştım.
Son olarak İznik’te düzenlenen etkinliklerde bir Yahudi Haham’a “Noel Baba Barış Ödülü” verilmesi, ister istemez şu soruyu da beraberinde getirdi:
Ödüle adını veren Noel Baba kimdir, nereden gelir ve neyi temsil eder?
Bir hahama Noel Baba Ödülü verilmiş olabilir. Bu, siyasi ve ideolojik yönleriyle ayrıca tartışılır.
Ama okur olarak sizin de Noel Baba’yı tanımak, onun hangi kültürel ve tarihsel kökten geldiğini bilmek en doğal hakkınızdır.
İşte bu yazıda, daha önce kaleme aldığım yazılardan yola çıkarak, konuyu bir kez daha ve toplu biçimde aktarıyorum.
NOEL BABA DENİLENLER AYNI KİŞİ DEĞİL
Bugün vitrinlerde, reklamlarda, kartpostallarda gördüğümüz Noel Baba figürü ile tarihsel gerçek aynı kişi değildir.
Noel Baba diye fotoğraflananlardan biri Anadolu topraklarında yaşamış olan Aziz Nikolaos’tur, diğeri ise İskandinav kökenli ve modern çağda şekillendirilmiş Noel Baba figürüdür.
Bu ayrım yapılmadan, ne Noel Baba konuşulabilir ne de Noel Baba adına verilen bir ödül doğru yere oturtulabilir.
SINT NICOLAAS KİMDİR
Aziz Nicolaas, üçüncü yüzyılın sonlarında Patara’da doğmuş, gençliğini bu topraklarda geçirmiş, Myra’da papaz ve piskoposluk yapmış bir din adamıdır.
Hayatı boyunca fakirlere yardım eden, denizcileri koruyan, çocuklara kol kanat geren bir kişilik olarak tanınmıştır.
Bu yüzden Rusya ve Yunanistan’da en saygın azizlerden biri olmuş, çocukların, mahkûmların, denizcilerin ve yolcuların koruyucusu kabul edilmiştir.
Avrupa’da adına kiliseler yapılmış, ölüm günü olan 6 Aralık (Hollanda’da 5 Aralık) yüzyıllardır anılmaktadır.
“BACADAN GİRME” MESELESİ VE GERÇEK HİKÂYE
Noel Baba ile ilgili en çok alay edilen, en çok yanlış bilinen konu “bacadan girme” hikâyesidir.
Gerçek şudur:
Sint Nicolaas hiçbir eve bacadan girmemiştir.
Rivayete göre, yaşadığı bölgede parasızlık yüzünden evlenemeyen üç kız vardır. Kızların kötü yola düşmesinden endişe eden Nicolaas, bu aileye gizlice yardım eder.
Önce pencereden altın keseleri attırır. Pencereler kapatılınca, yardımın devam etmesi için bir defaya mahsus olmak üzere, yamağı Swarte Piet’e (Siyah Piet) bacadan hediye attırılır.
Yani ortada “bacadan giren bir adam” değil, “kimliğini gizleyerek iyilik yapan bir insan” vardır.
HOLLANDA’DAKİ SİNT NİCOLAAS GELENEĞİ
Hollanda’da çocukların en mutlu günü 5 Aralık’tır.
O gün Sint Nicolaas’ın gelişi kutlanır, çocuklar kapı önlerine ayakkabılarını koyar, içine hediye bırakılmasını bekler.
Ancak yıllar boyunca Hollanda’da bile birçok insan, Sint Nicolaas’ın “Anadolu’da doğduğunu” bilmemiştir.
Ben bunu 45 yıl önce Hollanda basınına yazdığımda, bazı gazeteler yazıyı yayımlamış, bazıları ise “Bilginize ihtiyacımız yok” diyerek geri göndermiştir.
Bugün ise bu gerçek artık inkâr edilemez durumdadır:
Sint Nicolaas, bu toprakların insanıdır.
NOEL AYRI, YILBAŞI AYRI ŞEYDİR
En çok karıştırılan konulardan biri de Noel ile Yılbaşı’nın aynı şey sanılmasıdır.
Hayır.
Noel, Hristiyan dünyasında Hz. İsa’nın doğumu olarak kabul edilen dini bir gündür.
Yılbaşı ise Noel ile ilgisi olmayan, takvimsel olarak yeni bir yıla girişin kutlanmasıdır.
Bugün Noel, birçok ülkede dini sınırların dışına çıkmış, kültürel bir güne dönüşmüş olabilir.
Ama bu, Yılbaşı ile Noel’in aynı olduğu anlamına gelmez.
ÇAM AĞACI SÜSLEME GELENEĞİ NEREDEN GELİYOR
Çam ağacı süslemenin Hristiyan geleneği olduğu sanılır.
Oysa bu adet, çok daha eskiye, Türk kültürüne uzanır.
Eski Türklerde yerin merkezinden göğe kadar uzandığına inanılan kutsal bir ağaç vardır. Buna Hayat Ağacı denir.
Bu ağaç, yaşamın sürekliliğini, bereketi ve yeniden doğuşu simgeler.
Bugün bile Orta Asya’da, 22 Aralık gündönümünde, evlere akçam ağacı getirilir.
Dallarına, gelecek yıl için Tanrı’dan istenen dilekleri simgeleyen kurdeleler bağlanır.
Bu geleneğin Noel ile doğrudan bir ilgisi yoktur.
Bu adet, Türkler aracılığıyla Avrupa’ya taşınmış, 16’ncı yüzyılda Almanya’da sistemli hale gelmiş ve oradan dünyaya yayılmıştır.
NARDUGAN: KARANLIKTAN AYDINLIĞA
21 ve 22 Aralık gecesi, yılın en uzun gecesidir.
Bu geceden sonra günler uzar, geceler kısalır.
Eski Türk inancında bu doğa olayı kutsal kabul edilir ve NARDUGAN olarak adlandırılır.
Nardugan, “Doğan Güneş” demektir.
Yani karanlığın yenildiği, ışığın geri döndüğü an.
Noel, Yılbaşı ve Nardugan farklı adlarla anılsa da, aynı doğa döngüsüne ve aynı yeniden doğuş fikrine dayanır.
BUGÜNKÜ NOEL BABA İMAJI NASIL OLUŞTU
Bugün bildiğimiz kırmızı kıyafetli, beyaz sakallı Noel Baba imajı, tarihsel bir kişilik değil, 20’nci yüzyılda ticari çizimlerle oluşturulmuş bir figürdür.
Bu imaj, zamanla küresel bir ikon haline gelmiş, asıl kökeni olan Sint Nicolaas gerçeğini gölgede bırakmıştır.
İznik’te bir Haham’a Noel Baba Barış Ödülü verilmiş olabilir.
Bu, güncel siyaset ve ideolojiler açısından ayrıca tartışılır.
Ama unutulmaması gereken şudur:
O ödülün adını taşıyan Noel Baba, Anadolu’da yaşamış bir iyilik ve paylaşma sembolüdür.
Onu doğru tanımadan, ne ödül doğru anlaşılır ne de verilen mesaj yerini bulur.
Ben de bu yüzden, daha önce yazdıklarımı bir kez daha ve topluca önünüze koymayı görev bildim.
Bu yazıda aktarılanlar bir yorumdan ibaret değildir. İznik’te yaşananlar, öncesiyle, temaslarıyla ve sonuçlarıyla birlikte kayıt altına alınmış bir sürecin ürünüdür. Papa ziyaretiyle aynı mekânda ve aynı zaman diliminde gerçekleşen bu etkinlik, yalnızca bir tören değil, bilinçli bir siyasi ve ideolojik pozisyonun ilanıdır. Okurun, bu tabloyu bütünlüklü biçimde görmesi için tanıklık ettiklerimi olduğu gibi aktarmayı gazetecilik sorumluluğu olarak gördüm.
******************
PAUS KWAM NAAR İZNİK, MAAR DE BOODSCHAP VAN ONZE KANT WAS KRACHTIGER: JODSE RABBIJN DIE HET ZIONISME VEROORDEELT KREEG EEN PRIJS
De initiatiefnemer van de prijs die zionisten woedend maakte, Muammer Karabulut, voorzitter van de Internationale Kerstman Vredesraad, heeft zijn doel bereikt.
Terwijl de boodschap van de paus wereldwijde vreugde veroorzaakte onder katholieken, zorgde dezelfde periode voor teleurstelling bij zionistische joden.
Wat in İznik plaatsvond, gelijktijdig en op dezelfde locatie als het pausbezoek, was niet louter een ceremonie, maar de bewuste uiting van een politieke en ideologische positie.
İlhan KARAÇAY schreef:
In İznik werden kort na elkaar twee totaal verschillende scènes opgebouwd.
In de eerste was er de Paus, de mis en de symbolen die het Vaticaan al eeuwenlang met zich meedraagt.
In de tweede waren er Turkse vlaggen, Ottomaanse militaire muziek, het volkslied en een openlijk verzet tegen het zionisme.
Aan dezelfde oever van het meer en op dezelfde locatie werd een totaal andere taal gesproken.
In het ene geval ging het om religieuze boodschappen, in het andere om een ideologische afwijzing.
En precies op dat tweede podium werd een Joodse rabbijn die het zionisme scherp bekritiseert onderscheiden met de Kerstman Vredesprijs.
Hier veranderde de boodschap die vanuit İznik de wereld in ging.
İznik stond al wereldwijd in de belangstelling als de stad van het grote concilie van 1700 jaar geleden. Het bezoek van paus Leo XIV op 28 november 2025 en de woorden die hij tijdens de mis uitsprak, kregen ruime aandacht in de internationale media en zorgden ook in Turkije opnieuw voor discussies over oecumenisme.
Maar de meest opvallende ontwikkeling in Iznik vond plaats na het pausbezoek. De in Antalya gevestigde Internationale Kerstman Vredesraad organiseerde in Iznik de “31e Oproep tot Wereldvrede met de Kerstman”, waarmee zowel het symbolische gewicht van de locatie als de scherpte van de boodschap naar een hoger niveau werden getild.
Hetzelfde podium, dezelfde oever en dezelfde kijklocatie. Waar eerder een mis plaatsvond, wapperden nu Turkse vlaggen en klonken militaire marsen en het volkslied.
Bij de opening werden Atatürk herdacht, evenals martelaren, omgekomen militairen en kinderen die hun leven verloren in oorlogen, met Gaza in het bijzonder.
De presentatie was in handen van de slechtziende Halil Bilgiç.
Dit beeld liet zien dat in Iznik niet alleen een evenement veranderde, maar ook de taal van het podium en de boodschap die de wereld las.
DE KERSTMAN VREDESPRIJS VOOR EEN JOODSE RABBIJN
De Kerstman Vredesprijs, die dertig jaar geleden door de raad werd ingesteld, werd in 2025 toegekend aan de Joodse rabbijn Yaakov Shapiro, die bekendstaat om zijn uitgesproken anti-zionistische houding.
Kort nadat ik het nieuws had gepubliceerd over het geplande bezoek van de paus aan İznik, nam Muammer Karabulut, voorzitter van de in Antalya gevestigde Kerstman Vredesraad, rechtstreeks contact met mij op.
Karabulut benadrukte dat zij vanuit İznik, waar de paus zich tot de wereld zou richten, niet zwijgend zouden toekijken, maar bewust vanaf dezelfde plek een totaal andere en veel scherpere boodschap zouden laten horen.
Dit eerste contact was geen vrijblijvende mededeling. Naarmate onze gesprekken vorderden, maakte Karabulut duidelijk dat het geplande evenement doelbewust was opgezet en dat het niet alleen was bedoeld om aandacht te trekken, maar om wereldwijd een open en confronterend debat op gang te brengen. Zonder omwegen stelde hij dat deze actie zionistische kringen zou verontrusten en zelfs woedend zou maken. Vanaf dat moment werd het contact tussen ons merkbaar intensiever.
Na afloop van het evenement ontving ik een bericht van Muammer Karabulut. In deze verklaring koos de voorzitter van de Kerstman Vredesraad niet voor verzachting of verhulling, maar voor een openlijk politieke formulering van de motieven achter de prijs.
Volgens Karabulut werd de onderscheiding toegekend omdat Yaakov Shapiro het zionisme al lange tijd omschrijft als een van de grootste obstakels voor wereldvrede, omdat hij stelt dat het zionisme het jodendom misbruikt als identiteitsinstrument en heeft omgevormd tot een politieke ideologie, omdat hij consequent benadrukt dat joden en de staat Israël niet met elkaar vereenzelvigd mogen worden en omdat hij eraan herinnert dat vreedzaam samenleven met het Palestijnse volk een historisch erfgoed is.
Hiermee werd de scherpte van de boodschap vanuit İznik duidelijk.
De naam van de prijs is Kerstman, de plaats is İznik, de ontvanger is een Joodse rabbijn en het middelpunt van de discussie is het zionisme.
RABBIJN YAAKOV SHAPIRO: “HET ZIONISME IS HET GROOTSTE OBSTAKEL VOOR WERELDVREDE”
In zijn boodschap aan de Kerstman Vredesraad verklaarde Shapiro dat hij het bijzonder betekenisvol vond dat een rabbijn deze prijs ontving. Volgens hem onderstreept dit dat zionisme en jodendom niet hetzelfde zijn en zelfs haaks op elkaar kunnen staan.
Zijn boodschap leest niet als een standaard dankwoord, maar als een morele waarschuwing en ideologische kritiek. Met zijn verwijzing naar de binnenlandse en buitenlandse daden van Israël wijst hij op actuele politieke praktijken, waarvan hij het zionisme ziet als de drijvende kracht.
WAT LEERT HET JODENDOM EN WAT BOUWT HET ZIONISME
Shapiro vat de kernwaarden van het jodendom samen in drie korte principes:
Wie sterk is, beheerst zichzelf.
Wie wijs is, leert van iedereen.
Wie eervol is, toont respect voor anderen.
Volgens Shapiro staat het zionisme haaks op deze waarden. Hij verwijst daarbij naar uitspraken van Vladimir Jabotinsky, een van de ideologische grondleggers van het zionisme, en stelt dat deze ideologie bewust is ontworpen als het tegenovergestelde van traditionele Joodse waarden.
Daarmee wordt ook duidelijk waarom deze prijs zoveel discussie oproept. Het gaat niet alleen om het feit dat een rabbijn een prijs ontving, maar om de vraag welk jodendom, welke politiek en welke identiteit wordt verdedigd.
Volgens de raad symboliseert deze keuze bij de overgang naar 2026 dat het zionisme wordt gezien als een van de grootste blokkades op de weg naar wereldvrede.
WAT IK EERDER SCHREEF
Beste lezers,
Voor en na het bezoek van de paus aan İznik heb ik u eerder geïnformeerd over Kerstmis, Sint Nicolaas, Nieuwjaar, de kerstboom en de Anatolische werkelijkheid.
Dat in Iznik een Joodse rabbijn werd onderscheiden met de Kerstman Vredesprijs roept onvermijdelijk ook deze vraag op:
Wie is de Kerstman, waar komt hij vandaan en wat vertegenwoordigt hij?
Dat een rabbijn deze prijs ontvangt kan politiek en ideologisch worden bediscussieerd.
Maar als lezer heeft u ook het recht te weten wie de Kerstman werkelijk is en uit welke culturele en historische wortels hij voortkomt.
Daarom heb ik mijn eerdere artikelen samengebracht en deze kwestie opnieuw en in samenhang uiteengezet.
DE KERSTMAN IS NIET ÉÉN EN DEZELFDE PERSOON
De Kerstman zoals wij die vandaag zien in etalages, reclames en ansichtkaarten is niet dezelfde persoon als de historische werkelijkheid.
Een van de figuren die als Kerstman wordt afgebeeld is de heilige Nicolaas, die op Anatolische bodem leefde.
De andere is een Scandinavisch geïnspireerde Kerstmanfiguur die in de moderne tijd is gevormd.
Zonder dit onderscheid kan men noch over de Kerstman spreken, noch een prijs die zijn naam draagt correct plaatsen.
WIE IS SINT NICOLAAS
Sint Nicolaas werd aan het einde van de derde eeuw geboren in Patara. Hij bracht zijn jeugd door in deze streek en diende later als priester en bisschop in Myra.
Hij stond bekend als iemand die de armen hielp, zeelieden beschermde en kinderen onder zijn hoede nam.
Daarom werd hij in Rusland en Griekenland een van de meest gerespecteerde heiligen en werd hij gezien als beschermer van kinderen, gevangenen, zeelieden en reizigers.
In Europa werden kerken ter ere van hem gebouwd en zijn sterfdag op 6 december, in Nederland op 5 december, wordt al eeuwenlang herdacht.
HET VERHAAL OVER DE SCHOORSTEEN EN DE WERKELIJKE ACHTERGROND
Een van de meest bespotte en verkeerd begrepen verhalen over de Kerstman is dat van het binnenkomen via de schoorsteen.
De waarheid is simpel:
Sint Nicolaas is nooit via een schoorsteen een huis binnengegaan.
Volgens de overlevering waren er in zijn omgeving drie jonge vrouwen die wegens armoede niet konden trouwen. Uit angst dat zij een slecht pad zouden inslaan, besloot Nicolaas hen in het geheim te helpen.
Eerst liet hij zakjes goud door het raam naar binnen werpen. Toen de ramen werden gesloten, liet hij eenmalig zijn helper Zwarte Piet een geschenk via de schoorsteen naar binnen brengen, zodat de hulp kon doorgaan.
Er was dus geen man die via de schoorsteen binnenging, maar een mens die zijn identiteit verborg om goed te doen.
DE SINT NICOLAAS TRADITIE IN NEDERLAND
In Nederland is 5 december de gelukkigste dag voor kinderen.
Op die dag wordt de komst van Sint Nicolaas gevierd. Kinderen zetten hun schoenen bij de deur en wachten op cadeautjes.
Toch wisten jarenlang zelfs in Nederland veel mensen niet dat Sint Nicolaas in Anatolië is geboren.
Toen ik dit 45 jaar geleden in de Nederlandse pers schreef, publiceerden sommige kranten het artikel, terwijl anderen het terugstuurden met de boodschap: “Wij hebben deze informatie niet nodig.”
Vandaag is deze werkelijkheid echter niet meer te ontkennen:
Sint Nicolaas is een man van deze gronden.
KERSTMIS EN NIEUWJAAR ZIJN NIET HETZELFDE
Een van de meest voorkomende misverstanden is dat Kerstmis en Nieuwjaar als hetzelfde worden gezien.
Dat is onjuist.
Kerstmis is in de christelijke wereld de religieuze herdenking van de geboorte van Jezus Christus.
Nieuwjaar daarentegen heeft geen religieuze band met Kerstmis en markeert slechts het begin van een nieuw kalenderjaar.
Kerstmis kan in veel landen een culturele betekenis hebben gekregen, maar dat maakt het nog niet gelijk aan Nieuwjaar.
WAAR KOMT DE TRADITIE VAN DE KERSTBOOM VANDAAN
Vaak wordt gedacht dat het versieren van een dennenboom een christelijke traditie is.
In werkelijkheid gaat deze gewoonte veel verder terug en vindt zij haar oorsprong in de Turkse cultuur.
In oude Turkse overtuigingen bestond het geloof in een heilige boom die zich uitstrekte van het centrum van de aarde tot aan de hemel. Deze werd de Levensboom genoemd.
De boom symboliseerde continuïteit van het leven, overvloed en wedergeboorte.
Zelfs vandaag nog worden in Centraal Azië rond de winterzonnewende op 22 december dennenbomen in huis gehaald. Aan de takken worden linten gehangen die wensen voor het nieuwe jaar symboliseren.
Deze traditie heeft geen directe relatie met Kerstmis.
Via de Turken bereikte zij Europa, werd in de zestiende eeuw in Duitsland gesystematiseerd en verspreidde zich vandaar over de wereld.
NARDUGAN: VAN DUISTERNIS NAAR LICHT
De nacht van 21 op 22 december is de langste nacht van het jaar.
Vanaf dat moment worden de dagen langer en de nachten korter.
In de oude Turkse overtuiging werd dit natuurverschijnsel als heilig beschouwd en aangeduid als Nardugan.
Nardugan betekent “de geboren zon”.
Het is het moment waarop de duisternis wordt overwonnen en het licht terugkeert.
Hoewel Kerstmis, Nieuwjaar en Nardugan verschillende namen dragen, zijn ze gebaseerd op dezelfde natuurcyclus en hetzelfde idee van wedergeboorte.
HOE HET HUIDIGE BEELD VAN DE KERSTMAN IS ONTSTAAN
De Kerstman zoals wij die vandaag kennen met rode kleding en een witte baard is geen historische figuur, maar een beeld dat in de twintigste eeuw via commerciële illustraties werd gecreëerd.
Dit beeld groeide uit tot een wereldwijd icoon en overschaduwde de oorspronkelijke werkelijkheid van Sint Nicolaas.
Dat in Iznik een rabbijn de Kerstman Vredesprijs ontving kan politiek en ideologisch worden bediscussieerd.
Maar wat niet vergeten mag worden is dit: De Kerstman die zijn naam aan deze prijs geeft, is een symbool van goedheid en delen dat in Anatolië leefde.
Zonder hem correct te kennen, kan noch de prijs, noch de boodschap juist worden begrepen.
Daarom vond ik het mijn plicht om mijn eerdere teksten opnieuw en in samenhang aan u voor te leggen.
Wat in dit artikel wordt weergegeven, is geen persoonlijke interpretatie, maar de vastlegging van een proces dat zich met zijn aanloop, contacten en gevolgen daadwerkelijk heeft voltrokken. Wat in İznik plaatsvond, gelijktijdig en op dezelfde locatie als het pausbezoek, was niet louter een ceremonie, maar de bewuste uiting van een politieke en ideologische positie. Om de lezer in staat te stellen dit geheel in zijn samenhang te zien, heb ik mijn waarnemingen en getuigenissen weergegeven zoals ze zich hebben voorgedaan, als onderdeel van mijn journalistieke verantwoordelijkheid.
Yeni yıl, çoğu zaman geleceği değil, aslında kendimizi tarttığımız bir eşiktir.
(Hollandacası en altta.
De Nederlandse versie staat onderaan)
Yeni yıl…
Bir takvim yaprağının değişmesinden ibaret gibi görünse de, aslında insanın iç dünyasında sessiz bir muhasebe anıdır.
GEÇMİŞTE YENİ YILLAR, daha yavaştı.
Bir masa etrafında toplanılırdı, televizyon arka planda olurdu ama sohbet başroldeydi. Saatlerce konuşulur, gülünür, bazen susulur ama o suskunluk bile paylaşıldığını hissettirirdi. Hediyeler küçüktü ama niyet büyüktü. Kimse “ne kazandım” diye sormazdı, “kim yanımda” diye bakardı.
Yeni yıl eskiden aceleye gelmezdi. Televizyon açıktı ama başrolde insanlar vardı. Saatler süren sohbetler, paylaşılan sessizlikler ve küçük ama anlamlı hediyeler… Kimse saate bakmazdı, çünkü kimse bir yere yetişmeye çalışmazdı. Bu fotoğraf, zamanın değil insanların kıymetli olduğu yılları hatırlatıyor.
ŞİMDİ YENİ YILLAR, daha gürültülü ama daha yalnız.
Herkes bir yerlere yetişiyor, bir şeyleri kaçırmamak için durmadan bakıyor ama en çok da kendini ihmal ediyor. Masalar dolu ama sohbet eksik. Takvimler değişiyor ama yükler hafiflemiyor. Yeni yıl dilekleri hızlı yazılıyor, hızlı paylaşılıyor ama çabuk unutuluyor. Geri sayım başladığında herkes aynı masadaydı ama gözler birbirinde değil, ekranlardaydı.
Masalar dolu, ışıklar parlak, herkes burada… Ama herkes kendi dünyasında. Telefonlara yetişilirken yanımızdakiler kaçırılıyor. Bu kare, modern yeni yılların gürültüsünü ve aynı anda büyüyen yalnızlığı anlatıyor.
GELECEKTE YENİ YILLAR NASIL OLMALI?
Belki daha az aceleyle.
Belki daha az hesapla ve daha çok kalple.
Daha çok dinleyerek, daha az konuşarak.
Daha çok temas ederek, daha az mesafeyle.
Geleceğin yeni yılı, bizi birbirimize yaklaştırmalı.
Eksileni çoğaltmak yerine, çoğalanı anlamlandırmalı.
Takvimler zorlamamalı, zaman kucaklamalı.
Yeni yıl; telaşın değil, temenninin yılı olmalı.
Gürültünün değil, samimiyetin yılı olmalı.
Daha fazlasının değil, yeterince olanın kıymetini bilenlerin yılı olmalı.
Ve belki de en önemlisi:
Yeni yıl, insanın önce kendisine, sonra başkasına daha dürüst olduğu bir başlangıç olmalı. Çünkü insan kendine yalan söylediğinde, takvim ne kadar değişirse değişsin hiçbir şey değişmez.
İşte o zaman yeni yıl gerçekten “yeni” olur.
Kalabalık yine var ama bu kez amaç başka. Daha az acele, daha çok temas. Daha az konuşma, daha çok dinleme. Herkes aynı yerde değil belki ama aynı anda durabilmenin mümkün olduğu bir an. Bu fotoğraf bir temenniyi anlatıyor: Yeni yılın bizi hızlandırması değil, birbirimize yaklaştırması.
************ HOE WAS NIEUWJAAR VROEGER, HOE IS HET NU EN HOE ZOU HET MOETEN ZIJN ?
Nieuwjaar is vaak geen blik op de toekomst, maar een moment waarop we onszelf afwegen.
Nieuwjaar…
Het lijkt misschien slechts een datum op de kalender, maar voor veel mensen is het een moment van stilte, van terugkijken en van voorzichtig vooruitdenken.
VROEGER WAS NİEUWJAAR RUSTİGER.
Mensen zaten samen aan tafel. Gesprekken duurden langer dan de avond zelf. Cadeaus waren eenvoudig, maar de bedoeling was oprecht. Niemand vroeg wat hij had gewonnen, men keek wie er naast hem zat. Tijd werd gedeeld, niet gejaagd.
Nieuwjaar kwam vroeger niet gehaast. De televisie stond aan, maar mensen stonden centraal. Urenlange gesprekken, gedeelde stiltes en kleine cadeaus met grote betekenis.Niemand keek op de klok, omdat niemand ergens anders hoefde te zijn.Deze foto herinnert aan een tijd waarin niet de klok, maar de mens waardevol was.
VANDAAG İS NİEUWJAAR LUİDER, MAAR OOK EENZAMER.
We zijn overal tegelijk en toch nergens echt. Tafels zijn vol, maar gesprekken blijven oppervlakkig. Wensen worden snel geschreven, snel gedeeld en nog sneller vergeten. De kalender verandert, maar de zorgen blijven vaak dezelfde. Tijdens het aftellen zat iedereen aan dezelfde tafel, maar de aandacht ging naar de schermen, niet naar elkaar.
De tafel is vol, de lichten zijn fel, iedereen is aanwezig. En toch is iedereen op zichzelf gericht. Terwijl we onze schermen bijhouden, verliezen we elkaar uit het oog. Dit beeld laat de drukte van het moderne nieuwjaar zien en tegelijk de groeiende eenzaamheid.
En dan komt de echte vraag: HOE ZOU NİEUWJAAR İN DE TOEKOMST MOETEN ZİJN?
Misschien rustiger.
Met minder haast en meer aandacht.
Met minder berekening en meer gevoel.
Meer luisteren en minder roepen.
Het Nieuwjaar van de toekomst zou mensen dichter bij elkaar moeten brengen.
Niet door steeds meer te willen, maar door te begrijpen wat al genoeg is.
Niet door tijd te forceren, maar door haar ruimte te geven.
Nieuwjaar zou geen moment van stress moeten zijn, maar van hoop.
Geen lawaai, maar oprechtheid.
Geen wedstrijd, maar verbondenheid.
En misschien is dat wel het belangrijkste
Dat Nieuwjaar ons eerst eerlijker maakt tegenover onszelf
en daarna tegenover de ander. Want als we tegen onszelf blijven liegen, verandert er niets, hoe vaak de kalender ook omslaat.
Pas dan wordt een nieuw jaar ook echt “nieuw”.
De drukte is er nog steeds, maar met een andere bedoeling. Minder haast en meer nabijheid. Minder praten en meer luisteren. Niet iedereen is op dezelfde plek, maar het moment laat zien dat samen even stilstaan mogelijk is. Deze foto verbeeldt een wens: dat het nieuwe jaar ons niet sneller maakt, maar dichter bij elkaar brengt.
‘Savaşzede’ Ukraynalılar’a kapılar açıldı, ‘Depremzede’ Türkler’e kapılar duvar oldu.
Hollanda’nın çifte standart uygulamasından iki örnek:
1- Türk olduğunu söyleyen 5 yaşında bir çocuk, polis korumasına alındı.
2- 4 çocuklu Zeynep ve eşine ‘Size yardım edemeyiz’ denildi.
Aynı ülke, iki ayrı refleks: Sistem nerede esniyor? Hukuk mu, insanlık mı?
(Haberin Hollandacası en altta.
De Nederlandse versie staat onderaan)
Değerli okurlarım,
Bugün sizlere Hollanda’da yaşanmış, zamanla unutulması beklenirken aksine daha da ağırlaşan iki ayrı hikâyeyi anlatacağım.
Biri, gülümsetmesi gerekirken insanın boğazında düğüm bırakan trajikomik bir olay.
Diğeri ise, adı konulmamış bir dram ve sessizliğe terk edilmiş bir çaresizlik.
Aradan yıllar geçmiş olsa da, bu iki olay hâlâ vicdanları rahatsız ediyor.
Çünkü her ikisi de aynı soruya çıkıyor: Hukuk mu ağır bastı, yoksa insanlık mı geri çekildi?
Sizlere önce, “Türk’üm” diyen 5 yaşındaki bir çocuğun trajikomik ama bir o kadar da düşündürücü hikâyesiyle başlayalım.
HOLLANDA’DA “DEPREMZEDE” OLDUĞUNU SÖYLEYEN ÇOCUK VE CEVAPSIZ SORULAR
2023 yılının Mayıs ayında Maastricht kentinde yaşanan bir olay, ilk bakışta vicdanları sızlatan bir “depremzede çocuk” hikâyesi olarak kamuoyuna yansıdı. Polis, kent merkezinde tek başına dolaşan 5 yaşında bir çocuğu bulmuştu. Çocuk Türkçe konuşuyor, kendisini “depremzede” olarak tanımlıyor, anne ve babasının Türkiye’de depremde yaralandığını söylüyordu.
Haber hızla yayıldı. Fakat günler geçtikçe, hikâyenin kendisinden çok eksikleri konuşulmaya başlandı. Çünkü bu kadar küçük bir çocuğun kurduğu söylenen anlatı, bazı yönleriyle fazla “derli toplu” görünüyordu ve en önemlisi olayın kilit ayrıntıları kamuoyuna açıklanmıyordu.
Bu dosyada kesin olarak bildiğimiz tek şey şudur: Gerçek hikâye kamuoyuna anlatılmadı.
5 YAŞINDA BİR ÇOCUK NEYİ, NASIL ANLATIR?
Çocuk psikolojisi konusunda uzman olan herkes bilir: Bu yaş grubundaki çocuklar soyut kavramları kendi başına üretmez, çoğunlukla duyduklarını tekrar eder.
Bu nedenle “depremzede” gibi soyut ve politik çağrışımı olan bir kavramın kullanılması, anne ve babanın yaralanması gibi ayrıntılı bir çerçeve kurulması, mağduriyet vurgusunun belirgin oluşu ister istemez soru doğuruyor. Bu bir suçlama değildir. Ancak bu anlatı, bir çocuğun kendiliğinden kuracağı basit bir cümleden çok, kendisine öğretilmiş ya da aktarılmış bir hikâye ihtimalini düşündürüyor.
HOLLANDA’YA NASIL GELDİ?
Asıl kritik soru burada başlıyor. Beş yaşındaki bir çocuk, refakatsiz şekilde bir ülkeden diğerine kendiliğinden geçemez. Uçak yolculuğu, sınır kontrolü, kimlik ve refakat prosedürleri gibi aşamalar, tek başına aşılabilecek engeller değildir.
Bu gerçek, şu ihtimali güçlendiriyor: Çocuk, birileri tarafından Hollanda’ya getirildi.
Peki bu kişiler kimdi?
Neredeydiler?
Ve neden kamuoyuna tek bir net bilgi verilmedi?
YETKİLİLERİN SESSİZLİĞİ
Olayın en dikkat çekici taraflarından biri, açıklama eksikliğiydi. Normal şartlarda Hollanda, refakatsiz çocuk vakalarında sürecin çerçevesini kamuoyuna anlatır. Polis, sosyal hizmetler ve çocuk koruma birimleri en azından temel bilgi verir.
Bu dosyada ise “inceleniyor” dendi, “detay verilmiyor” denildi ve konu kısa sürede gündemden düştü. Bu sessizlik, çoğu zaman hukuki ya da politik hassasiyetlere işaret eder. Fakat kamuoyu açısından ortaya çıkan tablo şudur: Koruma mekanizması devreye girdi ama olayın bütün resmi karanlıkta kaldı.
TÜRKİYE VATANDAŞI OLMADIĞI BİLGİSİ
Daha sonra basına yansıyan bir başka bilgi, anlatıyı iyice karmaşık hale getirdi. Çocuğun Türkiye vatandaşı olmadığı belirtildi.
Bu durumda soru büyüyor:
Eğer çocuk Türkiye’den gelmediyse, deprem hikâyesi nereden çıktı?
Bu tür çelişkiler, basit bir yanlış anlaşılmadan çok, henüz bilinmeyen bir arka plan olduğu ihtimalini güçlendiriyor.
ÇOCUKLAR VE İLTİCA SENARYOLARI
Avrupa’da uzun süredir bilinen bir gerçek var: İltica ve koruma süreçlerinde çocuk figürü, kamuoyunun duygusal refleksini en hızlı harekete geçiren unsurdur. Bu bir itham değildir. Geçmişte farklı ülkelerde belgelenmiş örneklerin varlığı bilinir.
Bu olayda sorgulanması gereken çocuk değildir. Asıl sorgulanması gereken, onu bu hikâyenin içine sokan yetişkinlerdir. Çünkü ortada bir çocuk var ve bu çocuk büyük ihtimalle kendi yaşının ve bilincinin çok üzerinde bir yük taşıyor.
Benim gazetecilik görevim, aslında o anda devreye girmeliydi. Fakat bu haberi, dostum Veyis Güngör’ün gönderdiği bir TV haber klibinden yeni duydum. Şimdi gazetecilik, tam da burada başlamalı. Duygusal manşetlerin değil, cevapsız soruların peşinden giderek.
DEPREM SONRASI HOLLANDA’DAKİ EBEVEYNLERİNİN YANINA GÖÇ EDEN ZEYNEP’İN HİKÂYESİ
Sabahın 04.17’siydi. Zeynep, eşi ve dört çocuğuyla birlikte Türkiye’de depremin merkez üssüne yakın bir kentte uykudaydı. Bir anda her şey sarsılmaya başladı. Zeynep o anı hemen tanıdı. Bu bir depremdi.
Çocuklarını uyandırdı. Eşi yalnızca üzerindeki kıyafetle dışarı çıkabildi. Hayatta kaldılar. Ama evleri artık yoktu.
Aylar sonra bu kez başka bir belirsizlikle karşı karşıyalar. Depremden sonra anne ve babasının yaşadığı Hollanda’ya gelmeyi başaran Zeynep ve ailesi, bugün burada bazen anne ve babasının evinde, bazen de akraba ve tanıdıkların yanında barınarak yaşamaya çalışıyor. Hollanda makamlarına yaptıkları “depremzede” yardım talebi ise karşılıksız kalmış durumda.
Zeynep, eşi Cihangir ve çocukları Rafi, Yusuf, Erva ve Muhammed, başlarını sokacak bir yuva arayışına devam ediyor.
6 Şubat 2023’te Türkiye’de yaşanan büyük depremler, yalnızca enkaz altında kalan hayatları değil, sınırları aşan bir belirsizliği de beraberinde getirdi. Bu belirsizliğin Hollanda’ya uzanan örneklerinden biri de Zeynep ailesinin yaşadıklarıdır. Ancak bu talep karşılık bulmamıştır.
YARDIM NEDEN GELMEDİ?
Hollanda makamlarının yaklaşımı nettir: Deprem Türkiye’de yaşanmıştır ve Hollanda hukukunda, başka bir ülkede meydana gelen doğal afet nedeniyle gelen kişiler için tanımlanmış özel bir “depremzede statüsü” bulunmamaktadır.
Bu nedenle aile mülteci sayılmamış, geçici koruma kapsamına alınmamış, otomatik barınma ya da sosyal destek hakkı doğmamıştır.
Yasal çerçeve açısından bakıldığında, bu tutumun hukuki dayanağı vardır. Ancak mesele tam da burada bitmemektedir.
SAVAŞZEDE VAR, DEPREMZEDE YOK MU?
Zeynep, eşi ve çocukları gündüzlerini sokakta, gecelerini ise bir akraba evinde geçiriyor.
Aynı dönemde Hollanda, Ukrayna’daki savaşın ardından on binlerce kişiye kapılarını açmış, barınma ve sosyal destek mekanizmalarını hızla devreye sokmuştur. Ukrayna’dan gelenler için Avrupa Birliği düzeyinde alınan kararlar doğrultusunda geçici koruma statüsü tanınmıştır.
Burada kamuoyunun aklına gelen soru şudur: Savaştan kaçanlar için gösterilen bu insani refleks, neden depremden kaçanlar için gösterilmemiştir?
Hukuki gerekçeler anlaşılabilir olabilir. Ancak insani farkın bu kadar keskin çizilmesi, tartışmayı kaçınılmaz kılmaktadır.
HOLLANDA HALKI NEDEN SESSİZ?
Hollanda toplumu, yardım kampanyalarına duyarlılığıyla bilinir. Türkiye’deki deprem sonrası da geniş çaplı bağışlar yapılmış, sivil toplum kuruluşları harekete geçmiştir.
Buna rağmen, Hollanda’ya gelen ve bizzat bu ülkede yardım talep eden depremzedeler söz konusu olduğunda, toplumdan güçlü bir tepki ya da kamusal tartışma yükselmemiştir.
Bu sessizlik de başka bir soruyu doğuruyor: Yardım, ancak uzaktan mı anlamlıdır? Mağduriyet kapının önüne geldiğinde mi görünmez olmaktadır?
YASALAR EL VERMİYORSA, İNSANİ BİR İSTİSNA MÜMKÜN MÜYDÜ?
Bu haber, Hollanda’nın yasalarını ihlal etmesini savunmuyor. Ancak şu soruyu sormadan da geçemiyor: “Hukuk izin vermiyorsa bile, neden özel ve insani bir istisna düşünülmedi?”
Geçici barınma, sınırlı süreli destek ya da sembolik bir insani jest bile gündeme gelmemiştir.
Zeynep ailesinin dosyasında kesin olarak bildiğimiz şudur: Depremzede olduklarını söyleyerek yardım talep etmişler ama bu talep karşılıksız kalmıştır.
Bu durum hukuken açıklanabilir ama insani açıdan tartışmalıdır.
ŞİMDİ GELELİM BU İKİ OLAYIN ANALİZİNE
Bu iki dosya yan yana konulduğunda, tablo daha netleşiyor.
Maastricht’teki dosyada devlet hızlı hareket ediyor. Polis, sosyal hizmetler ve çocuk koruma birimleri devreye giriyor. Çocuk korunuyor, sistem işletiliyor. Refakatsiz bir çocuk söz konusu olduğunda Hollanda, hukuk ve insanilik arasında tereddüt etmiyor.
Zeynep dosyasında ise hukuk duvarı yükseliyor. Aile birlikte, açık bir mağduriyetle yardım istiyor. Ancak “hukuki statü yok” gerekçesiyle kapılar kapanıyor.
HOLLANDA’YA NASIL GELDİ?
Maastricht dosyasının en kritik sorusu, hâlâ aynı yerde duruyor: Beş yaşındaki bir çocuk Hollanda’ya nasıl geldi?
Bu soru, duygusal başlıklarla geçiştirilemez. Çünkü bu sorunun cevabı, aynı zamanda olayın gerçek hikâyesini de belirleyecektir. Çocuğun kim tarafından getirildiği, hangi koşullarda bulunduğu ve neden kamuoyuna açık bir çerçeve sunulmadığı açıklığa kavuşmadan, dosya yalnızca merak değil aynı zamanda vicdan yükü olarak kalacaktır.
BU DOSYADA DEVLET NEDEN DEVREYE GİRDİ?
Devletin devreye girmesi doğrudur. Bir çocuğun korunması tartışma konusu olamaz. Burada tartışma konusu olan şey, müdahalenin kendisi değil, olayın bütün çerçevesinin karanlıkta kalmasıdır.
Şeffaflık eksikliği, soruları çoğaltır. Sorular çoğaldıkça, en çok çocuklar zarar görür.
ÇOCUKLAR, MAĞDURİYET VE SESSİZ KALAN SORULAR
Bu dosyada çocuk, bir tartışmanın nesnesi değildir. O, korunması gereken bir bireydir. Asıl mesele, yetişkinlerin kurduğu ya da kurmak zorunda bıraktığı anlatının nereye oturduğudur.
Eğer bir anlatı, sistemi harekete geçiren ana unsur haline geliyorsa, o zaman konuşulması gereken şey yalnızca hukuk değildir. İnsani refleksi hangi hikâyenin tetiklediği de konuşulmalıdır.
İKİ DOSYA, TEK SORU
Zeynep dosyasında hukuk katı bir duvar gibi duruyor. Maastricht dosyasında ise hukuk esniyor ve insanilik öne çıkıyor.
Bu iki dosya yan yana geldiğinde, şu sorudan kaçmak mümkün değildir: Hollanda’da koruma ve yardım, kime, hangi koşulda ve hangi anlatıyla sağlanmaktadır?
Bu soru, ne Zeynep ailesini suçlamak içindir ne de Maastricht’teki çocuğu. Bu soru, sistemin kendisine yöneliktir.
HUKUK MU, İNSANİLİK Mİ, YOKSA ANLATI MI?
Zeynep dosyası ile Maastricht dosyası birlikte okunduğunda, ortada basit bir yardım tartışmasından daha fazlası olduğu görülür.
Birinde depremden kaçan bir aile var. Anne, baba ve dört çocuk var. Açık bir mağduriyet var.
Diğerinde yalnız bir çocuk var. Parçalı ve çelişkili görünen bir hikâye var. Cevapsız sorular var.
Buna rağmen koruma refleksi ikinci dosyada güçlü, birincide ise neredeyse yok.
Bu tablo, yardımın ve korumanın yalnızca hukuki statüyle değil, mağduriyetin nasıl “görünür” hale geldiğiyle de ilişkili olduğunu düşündürüyor.
Eğer yardım, yalnızca doğru hukuki başlık altında ya da doğru duygusal çerçeveyle mümkün oluyorsa, ortada bir insanilikten çok bir mekanizma sorunu vardır.
Bu iki dosya, tam da bu nedenle önemlidir. Çünkü bazen gazeteciliğin görevi cevap vermek değil, aynı soruyu doğru yere ve yüksek sesle sormaktır.
ZEYNEP DOSYASIYLA YAN YANA KOYDUĞUMUZDA…
Şimdi iki dosyayı yan yana koymak kaçınılmazdır.
Zeynep dosyasında depremden kaçan bir aile, çocuklarıyla birlikte yardım talep ediyor ve “hukuki statü yok” gerekçesiyle karşılık alamıyor.
Maastricht dosyasında ise “depremzede” olduğunu söyleyen bir çocuk için devletin tüm koruma mekanizmaları devreye giriyor.
Buradaki fark şudur: Birinde aile vardır, diğerinde yalnız bir çocuk vardır. Hollanda hukukunda bu fark belirleyicidir.
Ama okurun zihninde kalan asıl soru şudur: “Aynı ülkede, aynı acıya bakan göz neden iki farklı tepki veriyor?”
Bu sorunun cevabı verilmedikçe, bu iki dosya kapanmış sayılmayacaktır.
***************
NEDERLAND ZET ‘AARDBEVINGSSLACHTOFFER’ EN ‘OORLOGSSLACHTOFFER’ NIET OP DEZELFDE SCHAAL
Voor Oekraïense oorlogsslachtoffers gingen de deuren open, voor Turkse aardbevingsslachtoffers werden het muren.
Twee voorbeelden van het Nederlandse dubbele standaard:
Een vijfjarig kind dat zegt Turks te zijn, wordt onder politiebescherming geplaatst.
Zeynep en haar man met vier kinderen krijgen te horen: “Wij kunnen u niet helpen.”
Hetzelfde land, twee verschillende reflexen. Waar buigt het systeem? Bij het recht of bij de menselijkheid?
Geachte lezers,
Vandaag wil ik u twee afzonderlijke verhalen vertellen die zich in Nederland hebben afgespeeld. Verhalen waarvan werd verwacht dat ze met de tijd zouden worden vergeten, maar die integendeel alleen maar zwaarder zijn gaan wegen.
Het ene verhaal is tragikomisch en zou eigenlijk een glimlach moeten oproepen, maar laat vooral een knoop in de keel achter. Het andere is een naamloze tragedie en een wanhoop die aan de stilte is overgelaten.
Ook al zijn er inmiddels jaren verstreken, beide verhalen blijven het geweten prikkelen. Omdat ze uiteindelijk op dezelfde vraag uitkomen: woog het recht zwaarder of trok de menselijkheid zich terug?
Laten we beginnen met het tragikomische maar tegelijk verontrustende verhaal van een vijfjarig kind dat zegt: “Ik ben Turks.”
HET KIND IN NEDERLAND DAT ZEGT ‘AARDBEVINGSSLACHTOFFER’ TE ZIJN EN DE ONBEANTWOORDE VRAGEN
In mei 2023 vond in de stad Maastricht een incident plaats dat aanvankelijk als een aangrijpend verhaal van een “aardbevingsslachtoffer” in de media verscheen. De politie trof in het stadscentrum een vijfjarig kind aan dat alleen rondliep. Het kind sprak Turks, omschreef zichzelf als “aardbevingsslachtoffer” en vertelde dat zijn ouders in Turkije bij de aardbeving gewond waren geraakt.
Het nieuws verspreidde zich snel. Maar naarmate de dagen verstreken, ging het gesprek minder over het verhaal zelf en meer over wat ontbrak. Want het relaas dat aan zo’n jong kind werd toegeschreven, leek op sommige punten opvallend samenhangend. Belangrijker nog: cruciale details van de zaak werden niet met het publiek gedeeld.
In dit dossier weten we één ding zeker: het ware verhaal is nooit openbaar gemaakt.
WAT KAN EEN VIJFJARIG KIND WEL OF NIET VERTELLEN?
Iedereen die verstand heeft van kinderpsychologie weet dat kinderen van deze leeftijd geen abstracte begrippen zelfstandig ontwikkelen. Meestal herhalen zij wat zij hebben gehoord.
Het gebruik van een abstract en beladen begrip als “aardbevingsslachtoffer”, het noemen van gewonde ouders en het duidelijke kader van slachtofferschap roept daarom vragen op. Dit is geen beschuldiging. Maar het doet vermoeden dat dit verhaal eerder is aangeleerd of doorgegeven dan spontaan door een kind is bedacht.
HOE IS HET KIND IN NEDERLAND TERECHTGEKOMEN?
Hier begint de meest cruciale vraag. Een vijfjarig kind kan niet zelfstandig en zonder begeleiding van het ene land naar het andere reizen. Vliegreizen, grenscontroles, identiteits- en begeleidingsprocedures zijn geen obstakels die een kind alleen kan overwinnen.
Deze realiteit versterkt één mogelijkheid: het kind is door iemand naar Nederland gebracht.
Maar door wie?
Waar bevonden deze personen zich?
En waarom is hierover nooit duidelijke informatie aan het publiek verstrekt?
DE STILTE VAN DE AUTORITEITEN
Een van de meest opvallende aspecten van deze zaak was het gebrek aan uitleg. Normaal gesproken geeft Nederland bij zaken met niet begeleide minderjarigen ten minste een algemeen kader van het proces. Politie, sociale diensten en kinderbescherming verschaffen doorgaans basisinformatie.
In dit geval werd volstaan met opmerkingen als “het wordt onderzocht” en “er worden geen details gedeeld”. Vervolgens verdween het onderwerp snel uit de publieke aandacht. Zulke stilte wijst vaak op juridische of politieke gevoeligheden. Maar voor het publiek bleef het beeld hetzelfde: het beschermingssysteem trad in werking, terwijl het volledige verhaal in het duister bleef.
HET KIND BLEEK GEEN TURKSE NATIONALITEIT TE HEBBEN
Later verscheen er nog een informatie die het verhaal verder compliceerde. Er werd gemeld dat het kind geen Turkse nationaliteit had.
Dit maakt de vraag des te groter. Als het kind niet uit Turkije kwam, waar kwam het aardbevingsverhaal dan vandaan?
Dergelijke tegenstrijdigheden wijzen niet op een simpele miscommunicatie, maar op de mogelijkheid van een nog onbekende achtergrond.
KINDEREN EN ASIELSCENARIO’S
In Europa is al lange tijd bekend dat het beeld van een kind in asiel- en beschermingsprocedures een sterke emotionele reactie oproept bij het publiek. Dit is geen beschuldiging. In het verleden zijn in verschillende landen voorbeelden hiervan gedocumenteerd.
In deze zaak moet het kind niet ter discussie staan. De vraag richt zich op de volwassenen die het kind in dit verhaal hebben betrokken. Want er is een kind en dat kind draagt waarschijnlijk een last die zijn leeftijd en bewustzijn ver overstijgt.
Mijn journalistieke plicht had eigenlijk toen al moeten beginnen. Maar ik hoorde pas recent van deze zaak via een televisiefragment dat mij werd toegestuurd door mijn vriend Veyis Güngör. Juist hier zou de journalistiek moeten beginnen. Niet bij emotionele koppen, maar bij onbeantwoorde vragen.
HET VERHAAL VAN ZEYNEP DIE NA DE AARDBEVING NAAR HAAR OUDERS IN NEDERLAND KWAM
Het was 04.17 uur in de ochtend. Zeynep lag samen met haar man en hun vier kinderen te slapen in een stad dicht bij het epicentrum van de aardbeving in Turkije. Plots begon alles te schudden. Zeynep herkende het meteen. Dit was een aardbeving.
Ze maakte haar kinderen wakker. Haar man kon alleen met de kleren die hij aanhad naar buiten vluchten. Ze overleefden. Maar hun huis was verwoest.
Maanden later staan ze opnieuw voor een andere onzekerheid. Na de aardbeving wist Zeynep met haar gezin Nederland te bereiken, waar haar ouders wonen. Sindsdien proberen zij te overleven door afwisselend bij haar ouders, familieleden en kennissen te verblijven. Hun verzoek om hulp als “aardbevingsslachtoffers” bij de Nederlandse autoriteiten is echter afgewezen.
Zeynep, haar man Cihangir en hun kinderen Rafi, Yusuf, Erva en Muhammed blijven op zoek naar een dak boven hun hoofd.
De zware aardbevingen van 6 februari 2023 in Turkije hebben niet alleen levens onder het puin verwoest, maar ook een grensoverschrijdende onzekerheid gecreëerd. Het verhaal van de familie Zeynep is daar een voorbeeld van in Nederland. Maar hun verzoek kreeg geen gehoor.
WAAROM KWAM ER GEEN HULP?
Het standpunt van de Nederlandse autoriteiten is duidelijk. De aardbeving vond plaats in Turkije en het Nederlandse recht kent geen speciale “aardbevingsslachtofferstatus” voor mensen die vanwege een natuurramp uit een ander land komen.
Daarom werd het gezin niet als vluchteling erkend, niet onder tijdelijke bescherming geplaatst en kregen zij geen automatisch recht op huisvesting of sociale ondersteuning.
Juridisch gezien is deze houding te verklaren. Maar daarmee is de kwestie niet afgesloten.
Terwijl Zeynep en haar gezin hun dagen op straat doorbrengen en hun nachten bij familie, opende Nederland in dezelfde periode massaal de deuren voor mensen die uit Oekraïne vluchtten. Voor hen werden snel opvang en sociale steun geregeld op basis van Europese besluiten over tijdelijke bescherming.
De vraag die zich opdringt is deze: waarom werd de humanitaire reflex die gold voor oorlogsslachtoffers niet getoond aan mensen die voor een aardbeving vluchtten?
De juridische argumenten zijn misschien begrijpelijk. Maar het scherpe onderscheid op menselijk vlak maakt discussie onvermijdelijk.
WAAROM BLIJFT HET NEDERLANDSE PUBLIEK STIL?
De Nederlandse samenleving staat bekend om haar gevoeligheid voor hulpacties. Ook na de aardbevingen in Turkije werden grootschalige inzamelingscampagnes georganiseerd en kwamen maatschappelijke organisaties in actie.
Toch bleef een krachtige maatschappelijke reactie of een publiek debat uit toen het ging om aardbevingsslachtoffers die daadwerkelijk naar Nederland kwamen en hier om hulp vroegen.
Deze stilte roept een andere vraag op: heeft hulp alleen betekenis wanneer het leed zich ver weg afspeelt? Wordt slachtofferschap onzichtbaar zodra het letterlijk voor de deur staat?
ALS DE WET HET NIET TOELAAT, WAS EEN MENSELIJKE UITZONDERING DAN MOGELIJK?
Dit artikel pleit er niet voor dat Nederland zijn eigen wetten overtreedt. Maar het kan niet nalaten de volgende vraag te stellen: zelfs als het recht geen ruimte biedt, waarom is er dan niet nagedacht over een bijzondere en menselijke uitzondering?
Zelfs tijdelijke opvang, beperkte ondersteuning of een symbolisch humanitair gebaar is niet overwogen.
Wat we in het dossier van de familie Zeynep met zekerheid weten, is dit: zij hebben als aardbevingsslachtoffers om hulp gevraagd, maar die hulp is uitgebleven.
Dit is juridisch te verklaren, maar vanuit menselijk perspectief blijft het discutabel.
LATE WE NU DEZE TWEE ZAKEN ANALYSEREN
Wanneer deze twee dossiers naast elkaar worden gelegd, wordt het beeld duidelijker.
In het dossier van Maastricht treedt de staat snel op. Politie, sociale diensten en kinderbescherming komen onmiddellijk in actie. Het kind wordt beschermd en het systeem functioneert. Wanneer het om een niet begeleid kind gaat, aarzelt Nederland niet tussen recht en menselijkheid.
In het dossier van Zeynep daarentegen rijst een juridische muur op. Een gezin vraagt gezamenlijk om hulp op basis van een duidelijke noodsituatie, maar de deuren blijven gesloten met als argument dat er geen juridische status is.
HOE IS HET KIND IN NEDERLAND TERECHTGEKOMEN?
De meest cruciale vraag in het Maastricht dossier staat nog steeds overeind: hoe is een vijfjarig kind in Nederland terechtgekomen?
Deze vraag kan niet worden weggewuifd met emotionele koppen. Want het antwoord op deze vraag bepaalt ook het ware verhaal achter de zaak. Zolang niet duidelijk is wie het kind heeft gebracht, onder welke omstandigheden en waarom er geen transparant kader aan het publiek is gepresenteerd, blijft dit dossier niet alleen een bron van nieuwsgierigheid, maar ook een last voor het geweten.
WAAROM GREEP DE STAAT IN DIT DOSSIER IN?
Dat de staat ingreep, is terecht. De bescherming van een kind staat niet ter discussie. Wat hier wel ter discussie staat, is niet de interventie zelf, maar het feit dat het volledige kader van de zaak in het duister is gebleven.
Gebrek aan transparantie vergroot het aantal vragen. En hoe meer vragen er ontstaan, hoe groter de schade voor kinderen wordt.
KINDEREN, SLACHTOFFERSCHAP EN ZWIJGENDE VRAGEN
In dit dossier is het kind geen onderwerp van debat. Het is een individu dat bescherming verdient. De kernvraag ligt bij het verhaal dat door volwassenen is geconstrueerd of waartoe zij het kind hebben gedwongen.
Wanneer een bepaald narratief het systeem in beweging zet, dan is niet alleen het recht onderwerp van gesprek. Dan moet ook worden besproken welk verhaal de menselijke reflex activeert.
TWEE DOSSIERS, ÉÉN VRAAG
Wanneer we deze twee dossiers naast elkaar leggen, ontstaat een helder beeld. In Maastricht grijpt de staat snel in wanneer het om een alleenstaand kind gaat. In het dossier van Zeynep rijst een juridische muur op voor een gezin dat openlijk om hulp vraagt.
De onontkoombare vraag blijft: aan wie, onder welke voorwaarden en op basis van welk verhaal biedt Nederland bescherming en hulp?
Deze vraag is niet gericht tegen Zeynep of tegen het kind in Maastricht. Ze is gericht aan het systeem zelf.
Soms is de taak van de journalistiek niet om antwoorden te geven, maar om dezelfde vraag op de juiste plek en met luide stem te blijven stellen.
RECHT, MENSELIJKHEID OF HET VERHAAL?
Wanneer het dossier van Zeynep samen met dat van Maastricht wordt gelezen, blijkt dat het hier om meer gaat dan een simpele discussie over hulp.
In het ene geval is er een gezin dat voor een aardbeving is gevlucht. Een moeder, een vader en vier kinderen. Een duidelijke noodsituatie.
In het andere geval is er een alleenstaand kind. Een fragmentarisch en tegenstrijdig verhaal. Onbeantwoorde vragen.
Toch is de beschermingsreflex in het tweede dossier sterk, terwijl die in het eerste vrijwel ontbreekt.
Dit beeld suggereert dat hulp en bescherming niet alleen afhankelijk zijn van juridische status, maar ook van de manier waarop slachtofferschap zichtbaar wordt gemaakt.
Als hulp alleen mogelijk is onder de juiste juridische noemer of binnen het juiste emotionele kader, dan is er geen sprake van een probleem van menselijkheid, maar van een probleem in het mechanisme zelf.
Juist daarom zijn deze twee dossiers van belang. Soms is het niet de taak van de journalistiek om antwoorden te geven, maar om dezelfde vraag op de juiste plek en met luide stem te blijven stellen.
WANNEER WE HET DOSSIER VAN ZEYNEP ER NAAST LEGGEN
Het naast elkaar leggen van deze twee dossiers is onvermijdelijk.
In het dossier van Zeynep vraagt een gezin dat voor een aardbeving is gevlucht samen met hun kinderen om hulp, maar krijgt nul op het rekest vanwege het ontbreken van een juridische status.
In het dossier van Maastricht worden alle beschermingsmechanismen van de staat in werking gezet voor een kind dat zegt aardbevingsslachtoffer te zijn.
Het verschil is duidelijk: in het ene geval gaat het om een gezin, in het andere om een alleenstaand kind. In het Nederlandse recht is dit onderscheid doorslaggevend.
Maar de vraag die bij de lezer blijft hangen, is deze: waarom reageert hetzelfde oog dat naar hetzelfde leed kijkt, binnen hetzelfde land, met twee totaal verschillende reflexen?
Zolang deze vraag onbeantwoord blijft, kunnen deze twee dossiers niet als gesloten worden beschouwd.
Van Nederland tot Amerika, de intrigerende reis van de achternaam ‘Turk’…
De wereldwijde opmars van het Turks binnen de open-sourcesoftware…
(U vindt de Turkstalige versie van het onderzoek onderaan.)
İlhan KARAÇAY onderzocht en schreef:
Geachte lezers,
Vandaag presenteer ik u twee belangrijke onderzoeken, elk afzonderlijk.
Het eerste draagt de titel: “Van Nederland tot Amerika, de intrigerende reis van de achternaam ‘Turk’” en het tweede: “Turks op het digitale podium: Stijgt naar de vierde plaats in de wereld” Het wordt een lang verhaal, maar ik ben ervan overtuigd dat het een werk is dat als dossier bewaard zal blijven.
HET BELANG VAN HET WOORD “TURK”
Soms kan één enkel woord twee verschillende werelden tegelijk vertellen.
Het woord “Turk” verschijnt aan de ene kant als een achternaam op identiteitsbewijzen en laat van Nederland tot Amerika een onverwacht spoor na in de identiteit van mensen die verschillende talen spreken.
Aan de andere kant toont het, binnen de schermen van de snelgroeiende wereld van open-sourcesoftware en kunstmatige-intelligentiemodellen, hoe het Turks zich manifesteert als een productieve en krachtige taal.
In dit dossier wijzen twee afzonderlijke reportages naar hetzelfde middelpunt: het Turks en de naam “Turk” zijn niet langer uitsluitend verbonden aan één geografisch gebied, één verleden of één etiket. Soms zijn zij de stille herinnering aan historische contacten en migratieroutes, soms de productietaal van het digitale tijdperk.
U leest eerst de verrassende reis van de achternaam “Turk” en daarna de opmars van het Turks in de open-sourcewereld.
Twee onderzoeken volgen elk hun eigen spoor, maar fluisteren dezelfde vraag: het spoor dat men in de wereld achterlaat, blijft soms in een achternaam bestaan en groeit soms in regels code.
VAN NEDERLAND TOT AMERIKA: DE INTRIGERENDE REIS VAN DE ACHTERNAAM “TURK”
İlhan KARAÇAY onderzocht en schreef:
Binnen het culturele mozaïek van Turkije nemen Turkse achternamen een zeer bijzondere plaats in binnen de identiteit van het volk.
Deze achternamen weerspiegelen niet alleen onze geschiedenis, maar ook het karakter, de veerkracht en de ziel van verschillende regio’s.
Mijn belangstelling voor dit onderwerp begon jaren geleden, toen ik mij in Nederland vestigde. Wat mij opviel, was dat niet alleen mensen van Turkse afkomst, maar ook personen uit totaal andere volkeren de achternaam “Turk” droegen. Sommigen heetten “van Turk”, anderen “Turksema” en weer anderen “De Turk”. Van sommigen hoorde ik hun verhaal via interviews, andere verhalen nestelden zich als historische sporen in mijn geheugen.
Gaandeweg realiseerde ik mij dat de achternaam “Turk” niet alleen het teken van één natie is geworden, maar ook van bewondering, een band met het verleden en een symbool van identiteit.
DE REIS VAN DE ACHTERNAAM “TURK” IN DE WERELD
Tegenwoordig hebben achternamen zich ver buiten hun geboortegrond verspreid. Migraties, handelsroutes en culturele contacten die begonnen in de Ottomaanse en Seltsjoekse perioden hebben de naam Turk over de hele wereld verspreid. De achternaam “Turk” is een van de meest opvallende voorbeelden van deze reis.
Van de Verenigde Staten tot India en van Nederland tot Egypte leven mensen met de achternaam “Turk” in meer dan 120 landen. In sommige landen loopt dit aantal in de duizenden. Dit toont aan dat “Turk” niet alleen een etnische aanduiding is, maar soms een eretitel, soms een uitdrukking van respect voor het Oosten.
ACHTERNAMEN “TURK” IN NEDERLAND: OP SPOOR VAN EEN NIEUWSGIERIGHEID
De Nederlandse achternamen “De Turk”, “Turksema” en “van Turk” springen bijzonder in het oog. Ook al lijken zij geen directe band te hebben met hedendaagse Turken, historisch dragen zij blijvende sporen van migraties, oorlogen en culturele contacten.
Tijdens de contacten tussen het Ottomaanse Rijk en Europa in de 17e eeuw namen sommige Europese soldaten en ridders de titel “Turk” aan als een ereteken. Deze titel werd later een familienaam. In sommige Nederlandse families wordt deze oorsprong nog steeds doorverteld.
In Rotterdam vertelt Willem de Turk dat hij tijdens zijn studententijd begon te onderzoeken wat zijn achternaam betekende.
In Utrecht zegt Marieke van Turk: “In onze familie was ‘van Turk’ ooit een achternaam die met trots werd gedragen.”
En Jasper Turksema uit Den Haag voegt daaraan toe: “Wanneer ik Turken ontmoet, ontstaat er dankzij mijn achternaam meteen een gevoel van warmte.” Deze uitspraken tonen aan dat de naam “Turk” zelfs voor andere volkeren een historische symboolwaarde heeft gekregen.
HET LEVEN VAN EEN ONDERZOEKER: PROF. DR. TONI RICHARD TURC
Deze belangstelling beperkt zich niet tot Europa, maar is ook in Amerika zichtbaar. Prof. dr. Toni Richard Turc uit de Amerikaanse staat Utah wijdde maar liefst dertig jaar van zijn leven aan het onderzoek naar de oorsprong van de achternaam “Turc”. Via bibliotheken, archieven, genetische testen en historische registers kwam hij in contact met 22.000 mensen van over de hele wereld.
Tijdens zijn onderzoek stelde hij vast dat varianten zoals “Turc”, “le Turc”, “Del Turco”, “Turck” en “Turek” eeuwenlang in Europa zijn gebruikt. Ook bleek dat sommige adellijke families deze achternaam met trots droegen vanwege hun handels- of militaire banden met het Ottomaanse Rijk.
Volgens prof. Turc is het “niet zomaar een achternaam, maar een stille herinnering aan de band die vele mensen door de geschiedenis heen met Turken hebben gehad”.
EEN VERHAAL VAN ACHTERNAAM NAAR IDENTITEIT
Vandaag spreken dragers van de achternaam “Turk” in vele landen verschillende talen en leiden zij uiteenlopende levens, maar hun achternaam verbindt hen in één gezamenlijk verhaal. Voor sommigen is het een teken van afkomst, voor anderen een symbool van liefde voor een cultuur.
Deze naam vormt een brug die eeuwen overspant. Van Nederland tot Amerika en van Iran tot Canada toont deze reis hoe de naam van een volk zich over de wereld heeft verspreid.
En misschien is dit wel het mooiste: de achternaam “Turk” houdt niet alleen een identiteit levend, maar ook gevoelens van respect, vriendschap en bewondering.
DE OORSPRONG EN EVOLUTIE VAN TURKSE ACHTERNAMEN
Het systeem van achternamen in Turkije begon officieel met de Achternaamwet van 1934. De titels en bijnamen die tot dan toe werden gebruikt, maakten plaats voor achternamen gebaseerd op beroep, fysieke kenmerken of karakter. Achternamen zoals “Yılmaz”, “Demir”, “Kaya”, “Doğan” en “Öztürk” vormen vandaag zowel in Turkije als in het buitenland een sterk cultureel geheugen.
Het achtervoegsel “-oğlu” verwijst naar de vader of voorouders, terwijl namen zoals “Demirci”, “Çoban” en “Terzi” duiden op beroepsidentiteit.
ACHTERNAMEN, IDENTITEIT EN CULTUREEL ERFGOED
Het dragen van de achternaam “Turk” staat niet alleen voor etnische identiteit, maar is ook een symbool geworden van migratie, veerkracht en verbondenheid met het verleden. Deze naam kan worden gezien als een hedendaags teken van de inspanningen van voorouders die ooit naar het hart van Europa migreerden en daar hun sporen nalieten.
De voorbeelden uit Nederland en de aanwezigheid van mensen met de achternaam “Turk” in andere landen laten zien dat identiteit niet alleen op geografie berust, maar ook op herinnering, reis en oorsprong. En soms spreekt die oorsprong tot ons via een achternaam.
DE STILLE VERHALEN ACHTER ACHTERNAMEN MET “TURK” UIT NEDERLAND:
ROTTERDAMMER WILLEM DE TURK: “MIJN BETOVERGROOTVADER WAS EEN TURK”
De in Rotterdam wonende Willem de Turk vertelt dat hij pas op zijn achttiende, na een opmerking van een docent, de betekenis van zijn achternaam begon te beseffen:
“Ik heb mezelf nooit als Turk gezien. Mijn grootvader zei wel eens dat zijn grootvader op de een of andere manier banden had met de Ottomanen, maar hij vertelde het nooit helemaal. Op de universiteit hoorde mijn docent geschiedenis mijn naam en vroeg: ‘Je achternaam zou wel eens iets belangrijks kunnen betekenen.’ Sinds die dag ben ik gaan zoeken.”
MARIEKE VAN TURK (Utrecht): “De achternaam Van Turk was ooit een statussymbool”
De 78-jarige Marieke van Turk uit Utrecht vertelt dat haar familie in de zeventiende eeuw vanuit Frankrijk naar Nederland migreerde. “Onze achternaam was eigenlijk een eervolle titel. Hij werd gebruikt in de betekenis van ‘afkomstig uit het Oosten’. De overgrootvader van mijn grootvader was soldaat en had gevochten tegen de Ottomanen. Daarna werd hij ‘van Turk’ genoemd. Misschien hadden ze bewondering voor iemand…”
JASPER TURKSEMA (Den Haag): “Ik weet niet of ik een Turk ben, maar ik voel wel een band”
Jasper werkt als gemeentemedewerker en komt uit het noorden van Nederland. Zijn familie heeft wortels in Groningen: “Soms glimlachen Turkse klanten wanneer ze mijn achternaam zien. Dan vragen ze: ‘Hoor jij ook bij ons?’ Ik lach dan. Eigenlijk weet ik het niet, maar ik vind het verhaal mooi.”
DE OORSPRONG VAN TURKSE ACHTERNAMEN
Turkse achternamen vormen een uniek en fascinerend onderdeel van de Turkse cultuur en geschiedenis. Vroeger werden ze gebruikt om familiebanden aan te geven en de afkomst van een persoon te tonen. In deze blog kijken we dieper naar de geschiedenis en betekenis van Turkse achternamen.
HISTORISCHE TURKSE ACHTERNAMEN
Tijdens het Ottomaanse Rijk (1299–1922) hadden de meeste Turken geen achternaam. In plaats daarvan gebruikten zij de naam van hun vader als een soort familienaam. Na het einde van het Ottomaanse Rijk in 1922 werd het verplicht voor Turkse burgers om een achternaam te kiezen. Veel mensen kozen namen die verband hielden met hun beroep, afkomst of karakter.
Vanuit genealogisch perspectief heeft Turkije enkele interessante kenmerken. Achternamen werden in Turkije voor het eerst ingevoerd door Mustafa Kemal Atatürk, de grondlegger van de nieuwe Turkse staat en republiek, via een wet van 21 juni 1934. Deze wet verplichtte Turken om, naar Europees model, vaste achternamen te gebruiken.
In de periode vóór de republiek droegen mensen geen achternamen maar religieuze, sociale, familiale of beroepsmatige titels. Bijvoorbeeld: “Ahmet Paşa”, “Ahmet Hoca” of “Vezir-i Azam” (grootvizier). Of, afhankelijk van hun informele status: “Ahmet Bey”, “Aysel Hanım” of “Mehmet Efendi”.
Deze titels werden ook in het burgerlijk leven gebruikt. Zo was een “Paşa” een van de hoogste civiele en militaire rangen in het Ottomaanse Rijk en werd hij in het dagelijks leven nooit als “Bey” aangesproken. Dit leidde tot sociale verschillen en veroorzaakte verwarring bij officiële procedures zoals militaire dienst en bevolkingsregistraties.
TURKS ERFGOED EN TRADITIE
Turkse achternamen spelen een belangrijke rol bij het behoud van Turks erfgoed en traditie. Via hun achternaam kunnen mensen hun familiebanden en afkomst tot uitdrukking brengen, wat bijdraagt aan een gevoel van identiteit en trots.
Daarnaast vormen achternamen een essentieel onderdeel van de persoonlijke identiteit. Ze tonen niet alleen familiebanden, maar kunnen ook aanwijzingen geven over het karakter of de persoonlijkheid van een individu.
Turkse achternamen zijn een uniek en boeiend aspect van de Turkse cultuur en geschiedenis. Traditioneel werden zij gebruikt om familiebanden en herkomst te benadrukken. In deze blog bekijken we de geschiedenis en betekenissen van Turkse achternamen van dichterbij.
HISTORISCHE TURKSE ACHTERNAMEN
Tijdens het Ottomaanse Rijk (1299–1922) hadden de meeste Turken geen achternaam. In plaats daarvan gebruikten zij de naam van hun vader als een soort familienaam. Na het einde van het Ottomaanse Rijk in 1922 werd het voor Turkse burgers verplicht om een achternaam te kiezen. Veel mensen kozen achternamen die verband hielden met hun beroep, hun afkomst of hun persoonlijkheid. Vanuit genealogisch oogpunt heeft Turkije enkele interessante kenmerken. De achternaam werd in Turkije voor het eerst ingevoerd op 21 juni 1934 door Mustafa Kemal Atatürk, de stichter van de nieuwe Turkse staat en republiek, via een nieuwe wet die Turken verplichtte om, naar Europees model, vaste achternamen aan te nemen.
DE BETEKENIS VAN TURKSE ACHTERNAMEN
Veel Turkse achternamen hebben een specifieke betekenis of zijn afgeleid van bepaalde woorden. In de Ottomaanse periode betekenden achternamen die eindigden op “-oğlu” letterlijk “zoon van” en werden zij gebruikt om afstamming aan te geven.
Andere achternamen geven aanwijzingen over de herkomst of het beroep van een persoon. Zo betekent de achternaam “Demirci” letterlijk “smid” en geeft zij aan dat een voorouder smid was.
TOP 10 LANDEN MET DE MEESTE PERSONEN MET DE ACHTERNAAM “TURK”
De lijst strekt zich uit over meer dan honderd landen. Daaronder bevinden zich Frankrijk, Duitsland, Rusland, India, Argentinië, Israël, Zuid-Afrika en zelfs Japan en IJsland.
Dit overzicht laat zien dat de achternaam “Turk” niet alleen in Anatolië leeft, maar wereldwijd voorkomt.
ACHTERNAMEN, IDENTITEIT EN CULTUREEL ERFGOED
Achternamen zijn niet slechts woorden op een identiteitskaart. Ze dragen herinnering, verbondenheid en trots in zich. Het dragen van de achternaam “Turk” vertegenwoordigt niet alleen een identiteit, maar ook migratie, veerkracht, historische banden en herinneringen.
Soms is het een ereteken van heldendom, soms een uiting van bewondering, soms een herinnering aan een migratiereis. Vandaag klinkt deze achternaam door in de identiteit van mensen over de hele wereld.
De voorbeelden uit Nederland en andere landen met mensen die de achternaam “Turk” dragen, laten ons dit zien:
Identiteit is niet alleen verbonden aan een geografische plek, maar ook aan een herinnering, een oorsprong en een reis.
En die oorsprong spreekt soms tot ons via een achternaam.
****************
TURKS OP HET DIGITALE PODIUM: STIJGT NAAR DE VIERDE PLAATS IN DEWERELD
İlhan KARAÇAY onderzocht en schreef:
In de digitale wereld voltrekt zich een grote verandering. Jarenlang werd het open-source software- en modellenlandschap gedomineerd door slechts enkele sterke talen, maar dat landschap opent zich nu voor een veel bredere waaier aan talen. Een van de meest opvallende resultaten van deze verandering is de snelle opmars van het Turks.
Een van de platforms waarop deze ontwikkelingen het duidelijkst te volgen zijn, is Hugging Face.
De meest recente gegevens tonen aan dat tussen 2024 en 2025 de taaldiversiteit binnen de op dit platform gepubliceerde open-sourcemodellen aanzienlijk is toegenomen.
WAT BETEKENT ‘HUGGING FACE’?
Hugging Face is, kort samengevat, een groot gezamenlijk platform waar programmeurs, onderzoekers en instellingen van over de hele wereld open-source digitale modellen en datasets delen. Het kan worden omschreven als een soort “wereldwijde digitale bibliotheek”.
Iedereen kan hier zijn eigen model publiceren, het werk van anderen bestuderen, verbeteren en opnieuw gebruiken. Daarom laat de dynamiek op Hugging Face duidelijk zien in welke talen het meest wordt geproduceerd en welke landen digitaal aan snelheid winnen.
ENGELS NOG STEEDS VOOROP, MAAR HET EVENWICHT VERANDERT
Kijkend naar de totale aantallen blijft Engels voorlopig de meest gebruikte taal. Daarna volgen Chinees, Frans, Spaans en Duits. Wat echter echt opvalt, zijn de groeisnelheden in de afgelopen twee jaar.
De gegevens laten zien dat Oekraïens, Zweeds, Arabisch, Turks en Chinees de hoogste jaarlijkse groeipercentages kennen. Dit beeld maakt duidelijk dat talen die eerder op de achtergrond stonden, nu snel naar voren komen.
WAAROM GROEIT HET TURKS ZO SNEL?
Deze opmars van het Turks is geen toeval. De toename van initiatieven vanuit Turkije, de groei van Turkstalige content en de bijdragen van Turkse gemeenschappen in het buitenland versterken dit momentum.
Vooral in de afgelopen twee jaar vallen het verschijnen van nieuwe Turkstalige modellen, het actualiseren van bestaande projecten en specifieke aanpassingen voor het Turks op. Het gaat dus niet alleen om een stijging in aantallen, maar om een grotere zichtbaarheid en kracht van het Turks.
Dit laat zien dat het Turks in de digitale wereld niet langer slechts een gebruikte taal is, maar steeds meer een producerende en richtinggevende taal wordt.
WAT ZEGGEN DE VISUELE GEGEVENS?
De visuele analyses die op Hugging Face worden gedeeld, tonen duidelijk aan dat het Turks behoort tot de talen met de sterkste jaarlijkse groei. Wat betreft het aandeel nieuw gepubliceerde en bijgewerkte projecten laat het Turks inmiddels veel Europese talen achter zich.
Dit wordt gezien als een concreet bewijs dat Turkije en Turkstalige producenten actiever zijn geworden binnen de open-sourcewereld.
NIET ALLEEN AANTALLEN, MAAR OOK GEWICHT NEEMT TOE
Deskundigen benadrukken dat groei op dit soort platforms niet alleen moet worden beoordeeld op basis van het aantal projecten. Een groot aantal updates, herstructureringen en aanpassingen binnen hetzelfde domein wijst op een versterking van de productiecultuur in die taal.
Voor het Turks geldt precies dit beeld. Recente ontwikkelingen vergroten het digitale gewicht van het Turks en zorgen ervoor dat deze taal internationaler en serieuzer wordt genomen binnen de open-sourceomgeving.
HET TURKS OP HET PODIUM, TURKIJE IN BEWEGING
Het beeld is helder: de open-sourcewereld draait niet langer rond één enkele taal. Talen die eerder aan de zijlijn stonden, bewegen snel richting het centrum en het Turks staat daarbij voorop.
Voor Turkije betekent deze opmars meer dan een technische ontwikkeling. Het gaat ook om culturele zichtbaarheid, digitale productiviteit en een sterkere stem op internationaal niveau.
De verwachting is dat de positie van het Turks de komende periode verder zal worden versterkt. De cijfers laten zien dat Turkije in de digitale wereld niet langer alleen toekijkt, maar steeds meer produceert en richting geeft.
TURKIJE EN EUROPA TEGENOVER ELKAAR: DE STRIJD VAN TALEN IN DIGITALE PRODUCTIE
Europa had lange tijd een natuurlijke voorsprong in digitale productie. Talen zoals Frans, Duits, Spaans en Italiaans namen dankzij bevolkingsomvang en sterke institutionele infrastructuur een dominante plaats in binnen open-sourceomgevingen. In de afgelopen jaren is dit beeld echter merkbaar aan het verschuiven.
Hoewel de gevestigde Europese talen numeriek nog steeds vooroplopen, is hun groeitempo duidelijk vertraagd. Turkije en het Turks daarentegen behoren tot de landen en talen die in kortere tijd veel sneller vooruitgaan.
EUROPA VERZADIGD, TURKIJE IN BEWEGING
In veel Europese landen lijkt digitale productie een verzadigingspunt te hebben bereikt. Beperkte updates rond dezelfde thema’s drukken het groeitempo.
In Turkije is het beeld anders. Hoewel later begonnen, is het productieproces energieker. De groei van Turkstalige content in de afgelopen twee jaar heeft een tempo bereikt dat veel Europese talen overstijgt. Dit verschil is vooral zichtbaar op internationale open-deelplatforms.
Deze vergelijking verschuift de focus van de vraag “wie is groter” naar “wie gaat sneller vooruit”. En steeds vaker wijst het antwoord naar Turkije.
DIVERSITEIT IN EUROPA, CONCENTRATIE IN TURKIJE
In Europa is digitale productie verspreid over vele talen. Dat oogt rijk, maar maakt het lastig om per taal voldoende diepgang te creëren. Talen van kleinere landen zijn vaak slechts beperkt vertegenwoordigd.
In Turkije concentreert de productie zich grotendeels rond het Turks. Hierdoor zijn projecten zichtbaarder, beter te volgen en invloedrijker. Talrijke updates en verbeteringen binnen dezelfde taal vergroten het digitale gewicht van het Turks.
EUROPA GEREGELD, TURKIJE FLEXIBEL
In Europese landen is de institutionele structuur sterk, maar ook traag. Bureaucratie, subsidieprocedures en langdurige goedkeuringsprocessen kunnen de snelheid van digitale productie beperken.
In Turkije valt juist een flexibelere en snellere aanpak op. Universiteiten, particuliere initiatieven en individuele producenten boeken in kortere tijd resultaat. Dit is een belangrijke verklaring voor de snelle opmars van het Turks.
EUROPA KIJKT TERUG, TURKIJE KIJKT VOORUIT
De digitale kracht van Europa steunt grotendeels op opgebouwde ervaring. Turkije beweegt zich daarentegen nog steeds op een stijgende lijn. Dit verschil wijst op een ontwikkeling die de komende jaren steeds duidelijker zal worden.
Gegevens uit internationale open-sourceomgevingen tonen aan dat Turkije niet langer alleen volgt, maar steeds vaker mede richting bepaalt. Het Turks wordt inmiddels in één adem genoemd met gevestigde Europese talen.
EUROPA VOOROP, MAAR TURKIJE KOMT OP
Op dit moment ligt Europa qua totale omvang nog voor. Maar snelheid, energie en richtingverschuiving werken in het voordeel van Turkije. Het Turks heeft in korte tijd een afstand afgelegd die veel Europese talen achter zich laat.
Deze vergelijking maakt één ding duidelijk:
Europa staat al lange tijd op het podium, Turkije betreedt het podium nu in hoog tempo.
En deze entree wijst niet op een tijdelijke beweging, maar op een blijvende opmars.
MENSELIJK KAPITAAL OOK UIT TURKIJE: MEER DAN 2000 TURKEN BIJ ASML
Een andere ontwikkeling die dit beeld compleet maakt, komt uit Nederland. De in Nederland gevestigde chipfabrikant ASML heeft de afgelopen periode meer dan tweeduizend specialisten uit Turkije naar Nederland gehaald. Het merendeel bestaat uit jonge Turken die zijn opgeleid in software, codering en digitale systemen.
Dat een van Europa’s meest strategische technologiebedrijven zijn gekwalificeerde personeel in Turkije vindt, is veelzeggend. Het laat zien dat Turkse jongeren niet alleen in hun eigen taal produceren, maar ook zeer gewild zijn in de meest geavanceerde technologische sectoren van Europa.
Aan de ene kant de snelle opmars van het Turks in de open-sourcewereld, aan de andere kant Turkse jongeren in sleutelposities binnen Europese topbedrijven. Beide wijzen op dezelfde realiteit:
Turkije is in de digitale wereld niet langer alleen toeschouwer, maar betreedt het speelveld met zijn menselijke kapitaal.
Daarom is de opmars van het Turks geen louter taalkwestie. Zij moet worden gelezen als onderdeel van een bredere transformatie, gedragen door kennis, opleiding en arbeid.
DIT IS GEEN ‘BRAINDRAIN’, MAAR BRAINRECRUITMENT
Het beeld is duidelijk. Jongeren vertrekken niet uit Turkije om te vluchten, maar omdat zij worden gevraagd. Wat gebeurt, lijkt minder op een klassieke braindrain en meer op wereldwijde vraag naar goed opgeleid menselijk kapitaal.
TAAL IS NIET ALLEEN TECHNIEK, MAAR OOK MACHT
De opmars van het Turks in de open-sourcewereld mag niet uitsluitend als een technische ontwikkeling worden gezien. De zichtbaarheid van een taal in de digitale omgeving hangt direct samen met hoe een samenleving haar stem in de wereld laat horen.
Sterke talen in de digitale wereld produceren niet alleen software. Zij creëren begrippen, definiëren problemen en formuleren oplossingen. De opkomst van het Turks toont aan dat Turkije zijn eigen verhaal steeds vaker in zijn eigen taal vertelt.
Het gaat dus niet om een eenvoudige statistische stijging. Dit beeld wijst op een krachtige transformatie waarbij het Turks zich ontwikkelt van een passief instrument tot een richtinggevende taal in de digitale wereld.
DUITSLAND: INDUSTRIE EN SOFTWARE DRAAIEN OP TURKSE KRACHT
Na Nederland behoort Duitsland tot de landen waar de belangstelling het grootst is. Duitse bedrijven in de automobielsector, defensie en industriële software nemen al geruime tijd Turkse softwareontwikkelaars in dienst.
De aanwezigheid van een grote bevolking van Turkse afkomst in Duitsland versnelt dit proces nog verder. Turkse jongeren leren de taal en cultuur sneller en nemen in technische functies in korte tijd verantwoordelijkheid op zich. Daarom onderhouden Duitse bedrijven directe contacten met universiteiten en softwarekringen in Turkije.
VERENIGD KONINKRIJK: FINANCIËN EN DIGITALE SYSTEMEN
In het Verenigd Koninkrijk is er vooral grote belangstelling voor Turkse softwareontwikkelaars op het gebied van fintech en big data. Bedrijven in Londen benadrukken de sterke wiskundige basis en de praktische probleemoplossende vaardigheden van jongeren uit Turkije.
Veel Turkse softwareontwikkelaars groeien in korte tijd door naar functies zoals teamleider. Dit laat zien dat Turkse jongeren niet alleen uitvoerend werken, maar ook leidinggevende rollen op zich nemen.
SCANDINAVISCHE LANDEN: WEINIG WOORDEN EN VEEL PRODUCTIE
In landen zoals Zweden, Noorwegen en Finland neemt het aantal Turkse softwareontwikkelaars stil maar gestaag toe. Deze landen worden aantrekkelijk voor Turkse jongeren dankzij hun rustige werkomgeving en hoge levensstandaard.
Scandinavische bedrijven hechten veel waarde aan de trouw van Turkse softwareontwikkelaars aan langlopende projecten en aan hun oog voor detail.
VERENIGDE STATEN: DE TOP MAAR ZEER SELECTIEF
De Verenigde Staten blijven een van de moeilijkst toegankelijke maar ook meest prestigieuze bestemmingen. Softwareontwikkelaars uit Turkije betreden deze markt meestal met zeer sterke referenties en een stevige professionele achtergrond.
Turkse jongeren die in de VS werken maken naam bij grote technologiebedrijven en in de start-upwereld. Het merendeel van degenen die hier succes boeken heeft zijn opleiding in Turkije gevolgd.
GOLFSTATEN: SNEL GROEIENDE NIEUWE CENTRA
Ook landen zoals de Verenigde Arabische Emiraten en Qatar behoren tot de nieuwe bestemmingen voor Turkse softwareontwikkelaars. Deze landen willen in korte tijd grote digitale projecten realiseren en hebben behoefte aan ervaren menselijk kapitaal.
Dankzij hun technische vaardigheden en hun vermogen om met verschillende culturen samen te werken vinden Turkse jongeren ook in deze regio snel hun plek.
TURKIJE MET ZIJN MENSEN IN HET VELD
Wanneer de opkomst van het Turks in de digitale wereld wordt gecombineerd met de internationale belangstelling voor Turkse softwareontwikkelaars ontstaat een krachtig beeld. Turkije is niet langer alleen een toeschouwer, maar een land dat met zijn menselijk kapitaal actief deelneemt, bijdraagt en richting geeft.
Dit dossier laat opnieuw zien dat de ware kracht van Turkije in de digitale wereld niet in machines ligt, maar in mensen.
VAN ACHTERNAAM TOT DIGITALE WERELD: HET SPOOR DAT DE NAAM “TURK” EN DE TURKSE TAAL NAAR DE TOEKOMST NALATEN
De achternaam “Turk”, die vandaag in alle uithoeken van de wereld opduikt, en de snelle opmars van het Turks in de digitale wereld lijken op het eerste gezicht twee afzonderlijke verhalen. Toch wijzen zij in wezen op dezelfde grote werkelijkheid: de naam en de taal van een volk zijn niet langer uitsluitend een erfenis uit het verleden, maar ook bepalend voor de toekomst.
Dat de achternaam “Turk” in meer dan 120 landen voorkomt, is een stille maar blijvende getuigenis van eeuwenlange contacten, migraties en wederzijdse beïnvloeding. Soms staat deze naam voor afkomst, soms voor bewondering, soms voor historisch respect. Sporen die eeuwen geleden zijn achtergelaten, leven vandaag voort in identiteiten over de hele wereld.
De opmars van het Turks in de digitale wereld laat zien dat deze sporen niet alleen uit het verleden komen, maar zich nu ook krachtig richting de toekomst uitstrekken. Dat het Turks in open-source software, kunstmatige intelligentie en digitale productie is opgeklommen tot de vierde plaats wereldwijd, toont aan dat Turkije zich ontwikkelt van een land dat consumeert tot een land dat produceert en richting geeft.
Aan de ene kant de naam “Turk” die voortleeft op identiteitsbewijzen, aan de andere kant het Turks dat groeit in regels code. De een is de stille getuige van de geschiedenis, de ander een actieve speler van het digitale tijdperk. Samen schetsen zij een helder beeld: Turkije staat op een kruispunt waar het zijn identiteit bewaart en tegelijk zijn taal naar het podium van de toekomst brengt.
In de komende jaren zullen deze twee domeinen steeds sterker met elkaar verweven raken. De naam “Turk” zal wereldwijd blijven bestaan, niet alleen als achternaam maar ook als culturele referentie. Het Turks zal, naarmate het zijn positie in digitale productie versterkt, de internationale zeggingskracht van Turkije verder vergroten.
Wat in dit dossier wordt beschreven, is geen toeval maar het resultaat van een lange opbouw. De sporen die in achternamen zijn achtergebleven en de taal die in de digitale wereld groeit, vormen twee zijden van hetzelfde verhaal.
En dat verhaal zegt het volgende: Turkije ontleent zijn naam aan het verleden, maar richt zijn blik vastberaden op de toekomst.
***************
“TÜRK” SOYADININ DÜNYA TURU: 120’DEN FAZLA ÜLKEYE NASIL YAYILDI?DİJİTAL SAHNEDE TÜRKÇE: YÜKSELİŞTE DÜNYA DÖRDÜNCÜSÜ
Açık kaynaklı yazılım dalında Türkçenin dünyada yükselişi…
İlhan KARAÇAY araştırdı ve yazdı:
Değerli Okurlarım,
Bugün sizlere, iki önemli araştırmayı ayrı ayrı sunacağım.
Bunlardan biri, “Hollanda’dan Amerika’ya, ‘Türk’ soyadının merak uyandıran yolculuğu”, diğeri de, “Açık kaynaklı yazılım dalında Türkçenin dünyada yükselişi.”
Uzun olacak ama, bir dosya olarak saklanacak bir eser olacağından eminim.
TÜRK KELİMESİNİN ÖNEMİ
Bazen tek bir kelime, iki ayrı dünyayı aynı anda anlatır. “Türk” kelimesi, bir yanda nüfus kâğıtlarında bir soyad olarak karşımıza çıkar ve Hollanda’dan Amerika’ya, farklı diller konuşan insanların kimliğinde beklenmedik bir iz bırakır.
Diğer yanda ise ekranların içinde, açık kaynaklı yazılım ve yapay zekâ modellerinin hızla büyüyen evreninde, “Türkçenin” üretken bir dil olarak öne çıktığını gösterir.
Bu dosyada iki ayrı haber, aynı merkeze işaret ediyor: “Türkçe” ve “Türk” adı, artık sadece bir coğrafyanın, sadece bir geçmişin, sadece bir etiketin konusu değil. Kimi yerde tarihî temasların ve göç yollarının sessiz hatırası, kimi yerde yeni çağın dijital üretim dili.
Şimdi, ilk önce “Türk” soyadının şaşırtan yolculuğunu, hemen ardından da, açık kaynaklı dünyada Türkçenin yükselişini okuyacaksınız.
İki araştırma ayrı kulvarlarda ilerliyor ama ikisi de aynı soruyu fısıldıyor: Dünyaya bırakılan iz, bazen bir soyadda kalır, bazen de kod satırlarında büyür.
Türkiye’nin kültürel mozaiğinde Türk soyadları halkın kimliğinde çok özel bir yer tutar.
Bu soyadları sadece tarihimizin değil, aynı zamanda farklı bölgelerin karakterini, dayanıklılığını ve ruhunu da yansıtır.
Benim bu konudaki ilgim, yıllar önce Hollanda’ya yerleştiğimde başladı. Dikkatimi çeken şey, yalnızca Türkiye kökenli kişilerin değil, bambaşka milletlerden insanların da “Türk” soyadını taşıyor olmasıydı. Kimi “van Turk”, kimi “Turksema”, kimi de “De Turk” soyadını kullanıyordu. Kiminin hikâyesini röportajlarla dinledim, kimisinin öyküsü ise bir tarihî iz gibi hafızamda yer etti.
Zamanla fark ettim ki “Türk” soyadı sadece bir milletin değil, aynı zamanda bir hayranlığın, bir geçmiş bağının ve bir kimlik sembolünün adı olmuş.
DÜNYADA “TÜRK” SOYADININ YOLCULUĞU
Bugün soyadları artık doğduğu toprakların çok ötesine taşmış durumda. Osmanlı ve Selçuklu dönemlerinde başlayan göçler, ticaret yolları ve kültürel temaslar, Türk adını dünyanın dört bir yanına ulaştırmış. “Türk” soyadı da bu yolculuğun en dikkat çekici örneklerinden biri.
Amerika Birleşik Devletleri’nden Hindistan’a, Hollanda’dan Mısır’a kadar 120’den fazla ülkede “Türk” soyadını taşıyan insanlar yaşıyor. Kimi yerlerde bu sayı binleri aşıyor. Bu durum, “Türk” soyadının sadece etnik bir kimlik değil, bazen bir kahramanlık unvanı, bazen de Doğu’ya duyulan bir saygı ifadesi olarak benimsendiğini gösteriyor.
HOLLANDA’DAKİ “TÜRK” SOYADLILAR: BİR MERAKIN İZİNDE
Hollanda’daki “Türk” soyadları özellikle dikkat çekici. “De Turk”,“Turksema” veya “van Turk” gibi isimler, her ne kadar günümüz Türkleriyle doğrudan bağ taşımıyor gibi görünse de, tarihî olarak göçlerin, savaşların ve kültürel temasların kalıcı izlerini barındırıyor.
17. yüzyılda Osmanlılarla Avrupa arasında yaşanan temaslar sırasında, bazı Avrupalı askerler ve şövalyeler, “Turk” ünvanını bir onur simgesi olarak almış. Bu ünvan zamanla aile adı hâline gelmiş. Hollanda’da yaşayan bazı ailelerde hâlâ bu köken anlatılıyor.
Rotterdam’da Willem de Turk, üniversite yıllarında soyadının anlamını araştırmaya başladığını anlatıyor.
Utrecht’te Marieke van Turk, “Bizim ailede ‘van Turk’ soyadı, eskiden gururla taşınan bir unvanmış” diyor. Den Haag’da Jasper Turksema ise, “Türklerle karşılaştığımda soyadım sayesinde hemen bir sıcaklık oluşuyor” diye ekliyor. Bu ifadeler, “Türk” adının farklı halklar için bile tarihî bir sembol değerine ulaştığını gösteriyor.
BİR ARAŞTIRMACININ HAYATI: PROF. DR. TONI RICHARD TURC
Bu ilgi yalnızca Avrupa’da değil, Amerika’da da dikkat çekiyor. ABD’nin Utah eyaletinde yaşayan Prof. Dr. Toni Richard Turc, tam 30 yılını “Turc” soyadının kökenini araştırmaya adamış. Kütüphanelerden arşivlere, genetik testlerden tarih kayıtlarına kadar yaptığı çalışmalar sonucunda, dünyanın dört bir yanından 22 bin kişiyle bağlantı kurmuş.
Bu araştırmalar sırasında, “Turc”, “le Turc”, “Del Turco”, “Turck” ve “Turek” gibi varyantların Avrupa’da yüzyıllar boyunca kullanıldığını belirlemiş. Hatta bazı soylu ailelerin, Osmanlı İmparatorluğu ile ticari veya askerî ilişkileri nedeniyle bu soyadını gururla taşıdıkları da ortaya çıkmış.
Prof. Turc, “Bu sadece bir soyadı değil, tarih boyunca birçok insanın Türklerle kurduğu bağın sessiz bir hatırası” diyor.
SOYADINDAN KİMLİĞE UZANAN BİR HİKÂYE
Bugün “Türk” soyadını taşıyanlar dünyanın birçok ülkesinde farklı diller konuşuyor, farklı yaşamlar sürdürüyor ama soyadları onları tek bir ortak hikâyede buluşturuyor. Bazıları için bu bir kökenin işareti, bazıları içinse bir kültüre duyulan sevginin sembolü.
Bu isim, yüzyıllar öncesinden bugüne taşınan bir köprüdür. Hollanda’dan Amerika’ya, İran’dan Kanada’ya uzanan bu yolculuk, bir milletin adının dünyaya nasıl yayıldığını gösteriyor.
Ve belki de en güzeli şu: “Türk” soyadı, sadece bir kimliği değil, aynı zamanda saygı, dostluk ve hayranlık duygularını da yaşatı
TÜRK SOYADLARININ KÖKENİ VE EVRİMİ
Türklerde soyad sistemi, 1934 yılında çıkarılan Soyadı Kanunu ile resmi olarak başladı. O tarihe kadar kullanılan unvanlar ve lakaplar, yerini mesleki, fiziksel ya da karaktere dayalı soyadlara bıraktı. “Yılmaz”, “Demir”, “Kaya”, “Doğan” ve “Öztürk” gibi soyadları, bugün hem Türkiye’de hem de yurtdışında taşıyanlarıyla güçlü bir kültürel hafıza oluşturuyor.
Soyadının “-oğlu” ekiyle bitmesi, kişinin babasına ya da atalarına gönderme yaparken; “Demirci”, “Çoban” ve “Terzi” gibi soyadlar ise mesleki kimliğe işaret ediyor.
SOYADLAR, KİMLİK VE KÜLTÜREL MİRAS
“Türk” soyadını taşımak, yalnızca bir etnik kimliği değil; aynı zamanda göçün, dayanıklılığın ve geçmişle bağ kurmanın bir sembolü hâline gelmiş durumda. Bu soyadı, bir zamanlar Avrupa’nın derinliklerine göç eden atalarımızın, yeni topraklarda iz bırakma çabasının bugüne ulaşmış bir simgesi olabilir.
Hollanda’daki örnekler ve diğer ülkelerdeki “Türk” soyadlı kişilerin varlığı, bize şunu gösteriyor: Kimlik sadece bir coğrafyaya değil, aynı zamanda bir hatıraya, bir yolculuğa, bir köke dayanır. Ve bu kök, bazen bir soyadla bize seslenir.
HOLLANDA’DAN “TÜRK” SOYADLILARIN SESSİZ HİKÂYELERİ: ROTTERDAMLI WILLEM DE TURK“BENİM DEDEMİN DEDESİ TÜRK’MÜŞ”
Rotterdam’da yaşayan Willem de Turk, soyadının anlamını 18 yaşına geldiğinde bir öğretmenin uyarısıyla fark ettiğini anlatıyor:
“Türk olduğumu düşünmedim hiç. Dedem, büyük dedemin Osmanlılarla bir şekilde bağlantılı olduğunu söylerdi ama hiçbir zaman tam anlatmazdı. Üniversitede tarih hocam ismimi duyunca sordu: ‘Senin soyadın ciddi bir şey anlatıyor olabilir.’
O gün bugündür araştırıyorum.”
MARIEKE VAN TURK(Utrecht): “Van Turk soyadını taşımak bir zamanlar statü göstergesiydi”. Utrecht’te yaşayan 78 yaşındaki Marieke van Turk, ailesinin 17. yüzyılda Fransa’dan Hollanda’ya göç ettiğini söylüyor.
“Bizim soyadımız aslında onurlu bir unvandı. ‘Doğudan gelen’ anlamında kullanılıyordu. Dedemin dedesi askermiş, Osmanlılarla savaşmış. Sonra ‘van Turk’ denmiş ona. Belki de birine hayran kalmışlar…”
JASPER TURKSEMA(Den Haag): “Bir Türk müyüm bilmiyorum ama bağ kuruyorum”.
Bir belediye çalışanı olan Jasper, Hollanda’nın kuzeyinden geliyor. Ailesinin Groningen kökenli olduğunu söylüyor: “Bazen Türk müşterilerim soyadımı görünce tebessüm ediyor. ‘Siz de bizden misiniz?’ diye soruyorlar. Gülüyorum. Aslında bilmiyorum ama hikâyem hoşuma gidiyor.”
TÜRK SOYADLARININ KÖKENİ
Türk soyadları, Türk kültürü ve tarihinin benzersiz ve büyüleyici bir yönüdür. Eskiden Türk soyadları, aile bağlarını belirtmek ve bir kişinin kökenini göstermek için kullanılırdı. Bu blog yazısında, Türk soyadlarının tarihine ve anlamına daha derinlemesine bakacağız.
TARİHİ TÜRK SOYADLARI
Osmanlı İmparatorluğu döneminde (1299–1922) çoğu Türk’ün soyadı yoktu. Bunun yerine, babalarının adlarını bir tür aile ismi olarak kullanırlardı. 1922’de Osmanlı İmparatorluğu’nun sona ermesinden sonra, Türk vatandaşlarının soyadı seçmeleri zorunlu hale geldi. Birçok kişi meslekleri, kökenleri ya da kişilikleriyle ilgili soyadları seçti. Soybilimi (genealoji) açısından Türkiye’nin bazı ilginç özellikleri vardır. Soyadları, Türkiye’de ilk kez Mustafa Kemal Atatürk tarafından, yeni Türk devleti ve cumhuriyetinin kurucusu olarak, 21 Haziran 1934’te çıkarılan bir yasayla getirildi. Bu yasa ile Türklerin Avrupa modeli bir soyadı kullanmaları zorunlu kılındı.
Cumhuriyet öncesi dönemde bireyler, soyadları yerine dini, sosyal, ailevi ya da mesleki unvanlar taşırdı. Örneğin: “Ahmet Paşa”, “Ahmet Hoca” veya “Vezir-i Azam” (Sadrazam) gibi. Ya da gayriresmî statülerine göre “Ahmet Bey”, “Aysel Hanım” veya “Mehmet Efendi” olarak anılırlardı.
Bu unvanlar medeni yaşamda da kullanılırdı. Örneğin bir “Paşa”, Osmanlı’daki en yüksek memur ve askerî rütbe unvanı olup, sivil hayatında asla “Bey” olarak hitap edilmezdi. Bu durum, toplumda ayrışmalara yol açıyor ve askerlik hizmeti ya da nüfus kayıtlarında resmî işlemler sırasında karışıklık yaratıyordu.
TÜRK MİRASI VE GELENEĞİ
Türk soyadları, Türk mirası ve geleneğinin korunmasında önemli bir rol oynar. İnsanlar soyadları aracılığıyla aile bağlarını ve kökenlerini ifade edebilir, bu da kültürel geçmişleriyle ilgili bir aidiyet ve gurur duygusu kazandırır.
Ayrıca, Türk soyadları bireyin kimliğinin önemli bir parçasıdır. Sadece aile bağlarını ifade etmekle kalmaz, aynı zamanda kişinin karakteri ya da kişiliği hakkında da ipuçları verebilir.
Türk soyadları, Türk kültürünün ve tarihinin eşsiz ve büyüleyici bir yönüdür. Geleneksel olarak Türk soyadları aile bağlarını belirtmek ve birinin kökenini belirtmek için kullanılmıştır. Bu blogda Türk soyadlarının tarihine ve anlamlarına daha yakından bakacağız.
TARİHSEL TÜRK SOYADLARI
Osmanlı İmparatorluğu döneminde (1299-1922) Türklerin çoğunun soyadı yoktu. Bunun yerine babalarının adını bir tür aile adı olarak kullandılar. 1922’de Osmanlı İmparatorluğu’nun sona ermesinden sonra Türk vatandaşlarının soyadı seçmesi zorunlu hale getirildi. Birçok kişi mesleği, kökeni veya kişiliğiyle ilgili soyadlarını seçti. Şecere açısından bakıldığında Türkiye’nin bazı ilginç özellikleri var. Soyadı, Türkiye’de ilk kez , yeni Türk devletinin ve cumhuriyetinin kurucusu Mustafa Kemal Atatürk tarafından, 21 Haziran 1934’te, Türklerin Avrupa modelini takip ederek soyadlarını benimsemelerini zorunlu kılan yeni bir kanunla tanıtıldı.
TÜRK SOYADLARININ ANLAMI
Pek çok Türk soyadının belirli bir anlamı vardır veya belirli kelimelerden türetilmiştir. Örneğin Osmanlı döneminde “-oğlu” ile biten soyadları “soyundan gelen” anlamına geliyor ve aile bağlarını belirtmek için kullanılıyordu.
Ayrıca bazı Türk soyadları kişinin kökeni veya mesleği hakkında ipuçları vermektedir. Örneğin “Demirci” soyadı “demirci” anlamına gelir ve kişinin atasının demirci olduğunu gösterir.
Üstteki liste 100’den fazla ülkeye uzanıyor. Aralarında Fransa, Almanya, Rusya, Hindistan, Arjantin, İsrail, Güney Afrika, hatta Japonya ve İzlanda bile var.
Bu tablo, “Türk” soyadının yalnızca Anadolu’da değil, dünyanın dört bir yanında yaşadığını gösteriyor.
SOYADLAR, KİMLİK VE KÜLTÜREL MİRAS
Soyadları, sadece nüfus kâğıtlarında yer alan kelimeler değildir. Onlar aynı zamanda hafıza, aidiyet ve gurur taşır. “Türk” soyadını taşımak, yalnızca bir kimliği değil; göçü, dayanıklılığı, tarihsel bağları ve hatıraları temsil eder.
Kimi zaman bir kahramanlık nişanı, kimi zaman bir hayranlık ifadesi, kimi zaman da bir göç yolculuğunun hatırası olan bu soyad, bugün dünyanın dört bir yanında yaşayan insanların kimliğinde yankı buluyor.
Bugün Hollanda’daki örnekler ve diğer ülkelerdeki “Türk” soyadlı kişiler, bize şunu gösteriyor:
Kimlik, yalnızca bir coğrafyaya değil; bir hatıraya, bir köke ve bir yolculuğa dayanır.
Ve o kök, bazen bir soyadla bize seslenir.
**************
AÇIK KAYNAKLI YAZILIM DALINDA TÜRKÇE’NİN DÜNYADA YÜKSELİŞİ:
İlhan KARAÇAY araştırdı ve yazdı:
Dijital dünyada büyük bir değişim yaşanıyor. Uzun yıllar boyunca yalnızca birkaç güçlü dilin egemen olduğu açık kaynaklı yazılım ve model ortamı, artık çok daha geniş bir dil yelpazesine açılıyor. Bu değişimin en dikkat çekici sonuçlarından biri ise Türkçenin hızlı yükselişi.
Bu gelişmelerin en net şekilde izlendiği platformlardan biri Hugging Face.
Son veriler, 2024 ile 2025 yılları arasında bu platformda yayımlanan açık kaynaklı modellerde dil çeşitliliğinin belirgin biçimde arttığını ortaya koyuyor.
‘HUGGING FACE’ NE DEMEK?
Hugging Face, kısaca anlatmak gerekirse, dünyanın dört bir yanındaki yazılımcıların, araştırmacıların ve kurumların ürettiği, açık kaynaklı dijital modelleri ve veri setlerini paylaştığı büyük bir ortak havuzdur. Bir nevi “küresel dijital kütüphane” olarak da tanımlanabilir.
Burada herkes, kendi geliştirdiği modeli yayımlayabiliyor, başkalarının çalışmalarını inceleyebiliyor, geliştirebiliyor ve yeniden kullanabiliyor. Bu nedenle Hugging Face’teki hareketlilik, hangi dillerde daha fazla üretim yapıldığını ve hangi ülkelerin dijital alanda hız kazandığını açıkça gösteriyor.
İNGİLİZCE HÂLÂ ÖNDE, AMA DENGE DEĞİŞİYOR
Toplam sayı açısından bakıldığında, İngilizce hâlâ en yaygın kullanılan dil konumunda. Onu Çince, Fransızca, İspanyolca ve Almanca takip ediyor. Ancak asıl dikkat çekici olan, son iki yıldaki büyüme hızları.
Veriler, yıllık artış oranı en yüksek dillerin Ukraynaca, İsveççe, Arapça, Türkçe ve Çince olduğunu gösteriyor. Bu tablo, daha önce geri planda kalan dillerin, artık hızla öne çıktığını ortaya koyuyor.
TÜRKÇE NEDEN BU KADAR HIZLI YÜKSELİYOR?
Türkçedeki bu yükseliş tesadüf değil. Son dönemde Türkiye merkezli çalışmaların artması, Türkçe içerik üretiminin çoğalması ve yurt dışındaki Türk topluluklarının katkıları bu ivmeyi güçlendiriyor.
Özellikle son iki yılda Türkçe odaklı yeni modellerin yayımlanması, mevcut çalışmaların güncellenmesi ve Türkçeye özel düzenlemelerin yapılması dikkat çekiyor. Yani mesele sadece “sayının artması” değil, Türkçenin daha görünür ve daha güçlü hale gelmesi.
Bu durum, Türkçenin dijital dünyada yalnızca kullanılan bir dil değil, aynı zamanda üreten ve yön veren bir dil olma yolunda ilerlediğini gösteriyor.
GÖRSEL VERİLER NE SÖYLÜYOR?
Hugging Face üzerinde paylaşılan görsel analizler, yıllık büyümenin en yoğun olduğu diller arasında Türkçenin açıkça yer aldığını gösteriyor. Yeni yayımlanan ve güncellenen çalışmaların oranı bakımından Türkçe, birçok Avrupa dilini geride bırakmış durumda.
Bu da Türkiye’nin ve Türkçe içerik üreten çevrelerin, açık kaynak dünyasında daha aktif hale geldiğinin somut bir göstergesi olarak değerlendiriliyor.
SADECE SAYI DEĞİL, AĞIRLIK DA ARTIYOR
Uzmanlar, bu tür platformlardaki artışların yalnızca “kaç tane çalışma var” sorusuyla değerlendirilmemesi gerektiğine dikkat çekiyor. Aynı başlık altında yapılan çok sayıda güncelleme, yeniden düzenleme ve uyarlama, o dildeki üretim kültürünün güçlendiğini gösteriyor.
Türkçe için de tablo böyle. Son dönemde yapılan çalışmalar, Türkçenin dijital alandaki ağırlığını artırıyor ve bu dilin uluslararası açık kaynak ortamında daha ciddiye alınmasını sağlıyor.
TÜRKÇE SAHNEDE, TÜRKİYE TAKİPTE
Ortaya çıkan tablo net: Açık kaynak dünyası artık tek bir dilin etrafında dönmüyor. Daha önce kenarda kalan diller hızla merkeze yaklaşıyor ve Türkçe bu dillerin başında geliyor.
Bu yükseliş, Türkiye açısından yalnızca teknik bir gelişme değil. Aynı zamanda kültürel görünürlük, dijital üretkenlik ve uluslararası alanda söz sahibi olma anlamına geliyor.
Önümüzdeki dönemde Türkçenin bu alandaki yerinin daha da güçlenmesi bekleniyor. Veriler, Türkiye’nin dijital dünyada artık sadece izleyen değil, giderek daha fazla üreten ve yön veren bir konuma doğru ilerlediğini açıkça ortaya koyuyor.
TÜRKİYE VE AVRUPA KARŞI KARŞIYA: DİJİTAL ÜRETİMDE DİLLERİN YARIŞI
Avrupa uzun yıllar boyunca dijital üretimde doğal bir üstünlüğe sahipti. Fransızca, Almanca, İspanyolca ve İtalyanca gibi diller, hem nüfus hem de kurumsal altyapı gücü sayesinde açık kaynak ortamlarında ağırlıklı olarak yer aldı. Ancak son yıllarda bu tablo dikkat çekici biçimde değişmeye başladı.
Bugün Avrupa’nın köklü dilleri hâlâ sayısal olarak önde olsa da, büyüme hızları belirgin şekilde yavaşlamış durumda. Buna karşılık Türkiye ve Türkçe, daha kısa sürede daha hızlı yol alan ülkeler ve diller arasında öne çıkıyor.
AVRUPA DOYGUNLUĞA ULAŞTI, TÜRKİYE HAREKETE GEÇTİ
Avrupa ülkelerinde uzun süredir devam eden dijital üretim, artık belli bir doygunluk noktasına ulaşmış görünüyor. Aynı başlıklar etrafında yapılan sınırlı güncellemeler, büyüme hızının düşmesine yol açıyor.
Türkiye’de ise tablo farklı. Daha geç başlanan ama daha iştahlı ilerleyen bir üretim süreci söz konusu. Son iki yılda Türkçe içeriklerin artışı, Avrupa’daki birçok dili geride bırakan bir ivmeye ulaşmış durumda. Bu fark, özellikle uluslararası açık paylaşım platformlarında net biçimde görülüyor.
Bu karşılaştırma, “kim daha büyük” sorusundan çok, “kim daha hızlı ilerliyor” sorusunu öne çıkarıyor. Ve bu sorunun cevabı giderek daha fazla Türkiye’yi işaret ediyor.
AVRUPA’DA ÇEŞİTLİLİK VAR, TÜRKİYE’DE YOĞUNLAŞMA
Avrupa’da üretim çok sayıda dile yayılmış durumda. Bu durum zenginlik gibi görünse de, her dil için yeterli derinlik oluşmasını zorlaştırıyor. Küçük ülkelerin dilleri, çoğu zaman sınırlı sayıda çalışmayla temsil ediliyor.
Türkiye’de ise üretim büyük ölçüde Türkçe etrafında yoğunlaşıyor. Bu da ortaya çıkan çalışmaların daha görünür, daha takip edilir ve daha etkili olmasını sağlıyor. Aynı dilde yapılan çok sayıda güncelleme ve geliştirme, Türkçenin dijital alandaki ağırlığını artırıyor.
AVRUPA KURALLI, TÜRKİYE DAHA ESNEK
Avrupa ülkelerinde kurumsal yapı güçlü, fakat aynı zamanda yavaş. Bürokrasi, fon süreçleri ve uzun onay mekanizmaları, dijital üretimin hızını düşürebiliyor.
Türkiye’de ise daha esnek ve daha hızlı hareket edebilen bir yapı dikkat çekiyor. Üniversiteler, özel girişimler ve bireysel üreticiler daha kısa sürede sonuç alabiliyor. Bu da Türkçenin son dönemde neden bu kadar hızlı yükseldiğini açıklayan önemli faktörlerden biri olarak öne çıkıyor.
AVRUPA GEÇMİŞE, TÜRKİYE GELECEĞE BAKIYOR
Avrupa’nın dijital gücü büyük ölçüde geçmiş birikime dayanıyor. Türkiye ise hâlâ yükselen bir eğri üzerinde ilerliyor. Bu fark, önümüzdeki yıllarda daha belirgin hale gelmesi beklenen bir tabloya işaret ediyor.
Uluslararası açık kaynak ortamlarında paylaşılan veriler, Türkiye’nin bu alanda yalnızca takip eden değil, giderek daha fazla yön belirleyen ülkeler arasına girdiğini gösteriyor. Türkçe, Avrupa’nın yerleşik dilleriyle artık aynı cümlede anılıyor.
AVRUPA ÖNDE AMA TÜRKİYE GELİYOR
Bugün için Avrupa hâlâ toplam hacimde önde olabilir. Ancak hız, enerji ve yön değişimi Türkiye lehine ilerliyor. Türkçe, kısa sürede kat ettiği mesafeyle Avrupa’daki birçok dili geride bırakmış durumda.
Bu karşılaştırma şunu açıkça ortaya koyuyor:
Avrupa uzun süredir sahnede, Türkiye ise hızla sahneye çıkıyor.
Ve bu çıkış, yalnızca geçici bir hareket değil, kalıcı bir yükselişin işareti olarak okunuyor.
İNSAN GÜCÜ DE TÜRKİYE’DEN: ASML FİRMASINDA 2000’İ AŞKIN TÜRK
Bu tabloyu tamamlayan bir başka önemli gelişme de Hollanda’dan geliyor. Hollanda merkezli çip üreticisi ASML, son dönemde Türkiye’den iki bini aşkın uzmanı Hollanda’ya getirdi. Bu isimlerin büyük bölümünü yazılım, kodlama ve dijital sistemler alanında yetişmiş genç Türkler oluşturuyor.
Avrupa’nın en stratejik teknoloji firmalarından birinin, ihtiyaç duyduğu nitelikli insan gücünü Türkiye’den karşılaması dikkat çekici. Bu durum, Türk gençlerinin yalnızca kendi dillerinde üretim yapmakla kalmadığını, aynı zamanda Avrupa’nın en ileri teknoloji alanlarında da tercih edilir hale geldiğini gösteriyor.
Bir yanda açık kaynak dünyasında Türkçenin hızla yükselmesi, diğer yanda Türk gençlerinin Avrupa’nın kilit firmalarında görev alması, aynı gerçeğe işaret ediyor:
Türkiye artık dijital dünyada sadece izleyen değil, insan kaynağıyla da sahaya çıkan bir ülke konumunda.
Bu nedenle Türkçedeki yükseliş, tek başına bir dil meselesi değil. Bu yükseliş, arkasında güçlü bir birikim, eğitim ve emek olan geniş bir dönüşümün parçası olarak okunmalı.
BU BİR “BEYİN GÖÇÜ” DEĞİL, BEYİN AVCILIĞI
Ortaya çıkan tablo açık. Türkiye’den giden gençler kaçmıyor, çağrılıyor. Yaşanan süreç klasik anlamda bir beyin göçünden çok, yetişmiş insan gücünün küresel ölçekte talep görmesi olarak okunmalı.
DİL SADECE TEKNİK DEĞİL, GÜÇ MESELESİDİR
Türkçenin açık kaynak dünyasında yükselişi yalnızca teknik bir gelişme olarak görülmemeli. Bir dilin dijital ortamda görünür hale gelmesi, aynı zamanda o toplumun dünyaya nasıl seslendiğiyle de doğrudan ilgilidir.
Bugün dijital dünyada güçlü olan diller yalnızca yazılım üretmiyor. Aynı zamanda kavram üretiyor, sorun tanımlıyor ve çözüm dili oluşturuyor. Türkçenin bu alandaki yükselişi, Türkiye’nin kendi hikayesini başkalarının diliyle değil, kendi diliyle anlatmaya başladığını gösteriyor.
Bu nedenle ortaya çıkan tablo, basit bir istatistik artışından ibaret değil. Bu tablo, Türkçenin dijital dünyada edilgen bir araç olmaktan çıkıp, yön veren bir dile dönüşme sürecinin güçlü bir işareti olarak okunmalı.
ALMANYA: SANAYİ VE YAZILIM TÜRKLERLE AYAKTA
Hollanda’dan sonra en yoğun yönelimin olduğu ülkelerin başında Almanya geliyor. Almanya’daki otomotiv, savunma ve endüstriyel yazılım firmaları, uzun süredir Türk yazılımcıları kadrolarına katıyor.
Almanya’daki Türk kökenli nüfusun varlığı, bu süreci daha da hızlandırıyor. Türk gençleri, hem dili ve kültürü daha hızlı öğreniyor hem de teknik alanlarda kısa sürede sorumluluk alabiliyor. Bu nedenle Alman firmaları, Türkiye’deki üniversiteler ve yazılım çevreleriyle doğrudan temas kuruyor.
İNGİLTERE: FİNANS VE DİJİTAL SİSTEMLER
İngiltere’de özellikle finans teknolojileri ve büyük veri alanlarında Türk yazılımcılara yoğun ilgi var. Londra merkezli firmalar, Türkiye’den gelen gençlerin matematik altyapısını ve pratik problem çözme yeteneklerini öne çıkarıyor.
Birçok Türk yazılımcı, kısa sürede ekip liderliği gibi pozisyonlara yükseliyor. Bu durum, Türk gençlerinin yalnızca “uygulayıcı” değil, aynı zamanda “yöneten” konuma da geldiğini gösteriyor.
İSKANDİNAV ÜLKELERİ: AZ KONUŞUP ÇOK ÜRETENLER
İsveç, Norveç ve Finlandiya gibi ülkelerde Türk yazılımcıların sayısı sessiz ama istikrarlı biçimde artıyor. Bu ülkeler, sakin çalışma ortamları ve yüksek yaşam standartlarıyla Türk gençleri için cazip hale geliyor.
İskandinav firmaları, Türk yazılımcıların uzun soluklu projelere sadık kalmasını ve ayrıntıya verdiği önemi özellikle değerli buluyor.
ABD: ZİRVE AMA SEÇİCİ
Amerika Birleşik Devletleri hâlâ en zor ama en prestijli adreslerden biri. Türkiye’den giden yazılımcılar, genellikle çok güçlü referanslarla ve ciddi bir birikimle bu pazara giriyor.
ABD’de çalışan Türk gençleri, büyük teknoloji şirketlerinde ve start-up dünyasında adından söz ettiriyor. Burada başarıya ulaşanların büyük bölümü, eğitimini Türkiye’de almış isimler.
KÖRFEZ ÜLKELERİ: HIZLI BÜYÜYEN YENİ MERKEZLER
Birleşik Arap Emirlikleri ve Katar gibi ülkeler de Türk yazılımcıların yeni adresleri arasında. Bu ülkeler, kısa sürede büyük dijital projeler üretmek istiyor ve deneyimli insan gücüne ihtiyaç duyuyor.
Türk gençleri, hem teknik yeterlilikleri hem de farklı kültürlerle çalışma becerileri sayesinde bu bölgede de hızla yer buluyor.
TÜRKİYE İNSANIYLA SAHADA
Türkçenin dijital dünyadaki yükselişi, Türk yazılımcıların Avrupa ve dünyada gördüğü ilgiyle birleştiğinde güçlü bir tablo ortaya çıkıyor. Türkiye, yalnızca izleyen bir ülke değil; insan kaynağıyla sahaya çıkan, katkı sunan ve yön veren bir ülke haline geliyor.
Bu dosya, Türkiye’nin dijital dünyadaki asıl gücünün makinelerde değil, insanlarda olduğunu bir kez daha gösteriyor.
SOYADDAN DİJİTALE: TÜRK ADININ VE TÜRKÇENİN GELECEĞE BIRAKTIĞI İZ
Bugün dünyanın dört bir yanında karşımıza çıkan “Türk” soyadı ile dijital evrende hızla yükselen Türkçe, ilk bakışta iki ayrı hikâye gibi görünebilir. Oysa bu iki alan, aynı büyük gerçeğe işaret ediyor: Bir milletin adı ve dili, artık yalnızca geçmişin mirası değil, geleceğin de belirleyici unsurlarından biridir.
“Türk” soyadının 120’den fazla ülkede yaşaması, tarih boyunca kurulan temasların, göçlerin ve karşılıklı etkileşimin sessiz ama kalıcı bir tanığıdır. Bu soyadı, kimi zaman bir kökeni, kimi zaman bir hayranlığı, kimi zaman da tarihsel bir saygıyı temsil eder. Yüzyıllar önce bırakılmış bu iz, bugün hâlâ kimliklerin içinde yaşamaya devam ediyor.
Türkçenin dijital dünyadaki yükselişi ise bu izlerin artık sadece geçmişten gelmediğini, geleceğe doğru da hızla genişlediğini gösteriyor. Açık kaynaklı yazılım, yapay zekâ ve dijital üretim alanlarında Türkçenin dünya dördüncülüğüne yükselmesi, Türkiye’nin yalnızca tüketen değil, üreten ve yön veren bir ülke olma yolunda ilerlediğinin güçlü bir göstergesidir.
Bir yanda nüfus kâğıtlarında yaşayan “Türk” adı, diğer yanda kod satırlarında büyüyen Türkçe. Biri tarihin sessiz tanığı, diğeri dijital çağın canlı aktörü. İkisi birlikte okunduğunda ortaya çıkan tablo nettir: Türkiye, kimliğini geçmişten koparmadan, dilini geleceğin sahnesine taşıyan bir eşikte durmaktadır.
Önümüzdeki yıllarda bu iki alanın daha da iç içe geçmesi kaçınılmaz görünüyor. Türk adı, dünyada sadece bir soyad olarak değil, bir kültürel referans olarak yaşamayı sürdürecek. Türkçe ise dijital üretimde güçlendikçe, Türkiye’nin uluslararası alandaki söz söyleme kapasitesini daha da artıracak.
Bu dosyada anlatılanlar, bir rastlantının değil, uzun bir birikimin sonucudur. Soyadlarda kalan izler ile dijital dünyada büyüyen dil, aynı hikâyenin iki yüzüdür.
Ve bu hikâye şunu söylüyor: Türkiye, adını geçmişten alıyor ama yönünü geleceğe çeviriyor.
