Avni Kandemir 40 yıldır organize ettiği ve ünlülerin katıldığı salon turnuvaları ve eğlenceleri ile “Yılın Beyefendisi” olurken,
Günay Uslu da, geçen yılki 5 atamadan sonra, bu yılın hemen başında yine yüksek bir atama ile “Yılın Hanımefendisi” oldu.
(Haberin Hollandacası en altta.
De Nederlandse versie staat onderaan)
İlhan KARAÇAY yazdı:
Değerli okurlarım,
Bugün sizlere, “Yine mi bunlar?” diyebileceğiniz iki haberi art arda okutacağım.
Bu tepkinin nereden gelebileceğini çok iyi tahmin ediyorum. Hatta zaman zaman aynı soruyu kendi kendime de soruyorum. Çünkü her iki isim de, bugüne kadar defalarca sitayişle söz ettiğim, her başarılarında gururla yazdığım kişiler. Bir yerden sonra insan, hem okuru yormaktan hem de “hep aynı isimler” duygusu yaratmaktan çekinir oluyor.
İşte tam da bu yüzden, Avni Kandemir’in her yıl düzenlediği AUNI Futbol Turnuvası’nı, bazı yıllar bilinçli olarak yazmıyorum.
Kırk yıldır aralıksız süren bu organizasyon, Hollanda’daki Türk toplumunun artık “alıştığı” bir gelenek hâline geldi. Her yıl yüzlerce genç sahaya çıkıyor, salonlar doluyor, şehirde bayram havası esiyor. Ben de yıllar boyunca bu turnuvayı defalarca anlattım, yayımladım.
Ama bazen susmayı tercih ediyorum.
Sebebi basit ve samimi: Okuyucumun büyük bölümü, kendi çevresini doğrudan ilgilendirmeyen takımların, isimlerin ve maçların yer aldığı bir spor organizasyonuna her yıl aynı ilgiyle yaklaşmayabilir. “Her yıl aynı turnuva, aynı fotoğraflar, aynı cümleler” duygusu oluşabilir. Avni Kandemir’in emeğine duyduğum saygı değişmese de, okura karşı sorumluluğum, beni zaman zaman geri durmaya itiyor. Bu yıl da öyle yaptım. Turnuva oldu, başarıyla geçti ve ben yazmadım.
Ta ki şu haber gelene kadar:
Avni Kandemir, Hollanda’da “2026 Yılının Beyefendisi” seçildi.
İşte o an, bu artık sadece bir futbol turnuvası meselesi olmaktan çıktı. Bu, kırk yıl boyunca sessizce sürdürülen bir emeğin, bir insanlık yürüyüşünün, bir göç çocuğunun yaşadığı topluma nasıl yön verdiğinin resmiydi. Bu, “her yıl yapılan bir organizasyon” değil, bir hayatın onurlandırılmasıydı. Ve bu noktada susmak, tevazu değil, haksızlık olurdu.
Günay Uslu için de benzer bir iç çekingenliği uzun zamandır yaşıyorum.
Onun adı her yeni görevde, her yeni atamada yeniden gündeme geliyor. Bir süre sonra insan ister istemez, “Yine mi Günay?” demekten çekinir hâle geliyor. Çünkü okuyucu, haklı olarak, “Bu ülkede başka başarılı Türk yok mu?” diye düşünebilir.
Ama ne yapalım ki, Günay Uslu durmuyor.
Siyasetten kültüre, akademiden yönetime uzanan yolculuğu şimdi de Hollanda’nın en prestijli sanat kurumlarından biri olan Stedelijk Museum’un denetim katına taşındı. Artık o, sadece başarılı bir Türk kökenli kadın değil; bu ülkenin en üst katlarında kalıcı bir isimdir. Bu gerçek, yazılsa da yazılmasa da kendi ağırlığıyla ortadadır.
Bugün bu iki haberi art arda yayımlarken, aslında tek bir hikâye anlatıyoruz.
Biri sporla, diğeri kültürle; biri salonlarda, diğeri yönetim katlarında…
Ama ikisi de aynı yerden yürüyor: Göçle gelen bir kuşağın, bu ülkeye sadece uyum sağlamakla kalmayıp, ona yön de verdiği o uzun ve sessiz yoldan.
Bugün Hollanda’da 2026 yılının beyefendisi Avni Kandemir oldu.
Ve bu hikâyenin hanımefendisi de, yine yeni bir zirveye çıkan Günay Uslu.
… ve işte o iki hikâye
BİR GÖÇ ÇOCUĞUNDAN “2026 YILININ BEYEFENDİSİ”NE: AVNİ KANDEMİR VE 40 YILLIK İNSANLIK YÜRÜYÜŞÜ
Basit bir onurlandırma olmayan bu ödül, bir göç çocuğunun, yaşadığı topluma nasıl yön verdiğinin belgesidir.
Düzenlediği futbol turnuvalarına, Dick Advocaat, Louis van Gaal, Frank de Boer, Guus Hiddink, Edgar Davids, Sjaak Swart, gibi futbol dünyasının dev isimleri ve de Fenerbahçenin eski Başkanı Ali Koç katıldılar.
Hollanda’nın Hengelo kentinde verilen “2026 Yılının Beyefendisi” ödülü, bu yıl sıradan bir isme değil, sıradan olmayan bir hayata verildi. Bu anlamlı ödül, Lions Club Hengelo tarafından, kente ve topluma uzun yıllar boyunca yaptığı katkılar nedeniyle Avni Kandemir’e takdim edildi.
Bu, basit bir onurlandırma değildir. Bu ödül, bir göç çocuğunun, yaşadığı topluma nasıl yön verdiğinin belgesidir. Bu ödül, sporla kurulan köprülerin, gönüllülükle inşa edilen bir geleceğin ve insanı merkeze alan bir hayat felsefesinin tescilidir.
Ve bu ödül, Avni Kandemir’in bu ünvana layık görülen ilk Türk kökenli kişi olması nedeniyle, ayrıca tarihî bir anlam taşımaktadır.
Avni Kandemir’in hikâyesi 1968 yılında başlar. Giresun’un İkisu köyünden, babasının yanına Hollanda’ya gelen bir ailenin küçük çocuğudur Avni. Henüz bir yaşındadır. O yıllarda kimse, bu çocuğun yıllar sonra Hollanda’nın en köklü spor ve toplum organizasyonlarından birinin mimarı olacağını, belediye başkanlarının, diplomatların ve ünlü teknik direktörlerin adını saygıyla anacağı bir figüre dönüşeceğini tahmin edemezdi.
Ama Avni, daha 13 yaşındayken mahalle merkezlerinde etkinlikler düzenlemeye, farklı mahallelerden çocukları bir araya getirmeye başladı. Futbol onun için yalnızca bir oyun değildi. Futbol, insanları tanıştıran, kaynaştıran ve yan yana getiren bir anahtardı.
1982 yılında Landmansweg’de düzenlediği küçük bir saha turnuvası, bugün Avrupa çapında bilinen AUNI Turnuvası’nın ilk adımı oldu. Bir yıl sonra kötü hava koşulları nedeniyle turnuva iptal edildi. Birçok kişi için bu, vazgeçme sebebiydi. Avni için ise yeni bir başlangıçtı. Turnuvayı kapalı spor salonuna taşıdı. 1983 ve 1984 yıllarında yapılan organizasyonlar öylesine ilgi gördü ki, artık bu iş gelenek hâline geldi.
Adı Avni’ydi ama Hollandalılar bu ismi telaffuz etmekte zorlanıyordu. O da adını Avni’yi andıran “AUNI” yaptı. Böylece ‘AUNI Turnuvası’ doğdu. Sembol olarak seçtiği eğlenceli kardan adam ise, bu organizasyonun ne kadar sıcak ve insani bir ruh taşıdığını simgeliyordu.
AUNI Turnuvası, Hollanda’nın en prestijli salon futbolu organizasyonlarından biri hâline gelmiş durumda. Dick Advocaat, Louis van Gaal, Frank de Boer, Guus Hiddink, Edgar Davids, Sjaak Swart, Erik ten Hag, Peter Bosz ve de Fenerbahçe Başkanı Ali Koç gibi futbol dünyasının dev isimleri bu hem bu turnuvayı onurlandırdılar ve hem de turnuva kitapçıklarına önsöz yazdılar.
Ama AUNI Turnuvası, yalnızca futbol oynanan bir gün değildir.
Bu organizasyon, ailelerin çocuklarıyla birlikte gönül rahatlığıyla geldiği, sabah girip akşam mutlu ayrıldığı, sporla birlikte kültürün, eğlencenin ve dayanışmanın yaşandığı büyük bir şenliktir. Tribünlerde sadece futbol meraklıları değil, anneler, babalar, büyükanneler, dedeler ve çocuklar vardır. Spor salonunun yanında kurulan stantlarda farklı kültürler kendini tanıtır. Dans gösterileri yapılır. Müzik çalar. Engelli sporcuların sahaya çıktığı gösteri maçlarıyla “spor herkes içindir” mesajı verilir.
AUNI Turnuvası’nda milliyet sorulmaz. Din sorulmaz. Kimlik sorulmaz. Sahaya çıkan herkes eşittir. Tribünde oturan herkes aynıdır. Futbol, burada insanların ortak dili olur. İşte bu nedenle AUNI, bir spor etkinliği değil, toplumu bir araya getiren bir sosyal bayramdır.
Avni Kandemir bu ruhu bir günle sınırlı bırakmadı. AUNI Dostluk, Kardeşlik ve Spor Vakfı’nı kurdu. Yıl boyunca çocuklar, gençler, yaşlılar ve ihtiyaç sahipleri için projeler geliştirdi. Amaç hep aynı kaldı: İnsanları bir araya getirmek.
Bu ruh, evin içine de taşındı. Oğlu Emre, daha çocuk yaşlarda turnuvanın içinde büyüdü. Tribünlerde koşturan bir çocukken, sahnenin arkasında emek veren bir gence dönüştü. Bugün Emre, Hengelo Belediyesi tarafından verilen Gençlik Onur Madalyası’nı alan ilk genç olarak, yaşadığı kente dokunan bir isim hâline geldi. Mahalle çocukları için şenlikler düzenliyor, gönüllü çalışmalarda yer alıyor, kimseyi dışlamadan herkesin elinden tutmaya çalışıyor. Emre’nin yaptığı şey, sadece babasının izinden yürümek değil. O, bu mirası kendi diliyle, kendi kuşağının ruhuyla yeniden üretiyor. Böylece AUNI yalnız bir organizasyon değil, kuşaktan kuşağa aktarılan bir vicdan ve sorumluluk zinciri hâline geliyor.
Ve şimdi, bütün bu kırk yılı aşan emeğin üzerine, Lions Club Hengelo, Avni Kandemir’i “Hengelo’nun 2026 Beyefendisi” ünvanına layık gördü.
Bu ödül, yalnızca bir kişiye verilmedi. Bu ödül, “Bu şehirde senin izlerin var” demektir. Bu ödül, “Sen bu topluma aitsin ve bu toplum da sana aittir” demektir. Bu ödül, göçle gelen bir çocuğun, bir kentin onur simgesi hâline gelişinin belgesidir.
Avni Kandemir’in sözleri her şeyi özetliyor: “Bu ödül sadece benim için değil. Gönüllülerimiz, katılımcılarımız, sponsorlarımız ve şehrimiz Hengelo için. Eşim Elif olmasaydı ve ailem arkamda durmasaydı, bunların hiçbiri olmazdı.”
Bugün Hengelo’da bir Türk çocuğunun adı, bu şehrin onur listesine yazılıyor. Bu sadece Avni Kandemir’in başarısı değildir. Bu, Hollanda’daki Türk toplumunun alın terinin, sabrının ve emeğinin de tescilidir.
Bir göç çocuğu, bir şehir beyefendisi oldu.
Ve bu hikâye, daha uzun yıllar anlatılacaktır.
**************************
YİNE GÜNAY, YİNE YENİ BİR ZİRVEYE ATAMA…
İtiraf edeyim: Günay Uslu hakkında bir haber daha yazmaya elim gitmedi. “Yeter artık” diyen okuyucuların sesini duyar gibiyim. Hatta kendi iç sesim de aynı şeyi söylüyor: “İlhan, gene mi Günay?”
Ama ne yapayım, kadın durmuyor. Kalemi elimden bırakmadan, hop yeni bir görev. Daha mürekkebi kurumadan, bir başka atama. Geçen yıl bir yıl içinde dört beş farklı yere atanmıştı. “Bu hızla giderse bir gün Başbakan da olur” diye latife etmiştim. Şimdi bakıyorum da, hükümet kurulamazsa gerçekten Günay’ı Başbakanlığa da çağırabilirler.
Elbette bunlar şaka. Ama her şakanın içinde az da olsa gerçek payı vardır.
Yeni yılın hemen başında gelen son haber şu: “Stedelijk Museum Amsterdam’ın Denetim Kurulu iki yeni üye ile güçlendiriliyor. Bu isimler Günay Uslu ve Ron Soonieus.”
Yani Günay Uslu artık yalnızca siyaset ve iş dünyasında değil, Hollanda’nın en prestijli kültür kurumlarından birinin daha, yönetiminde de söz sahibi.
Günay Uslu, Corendon’un CEO’su ve kurucu ortaklarından biri. 2022’den 2023 yılının sonuna kadar Kültür ve Medya’dan sorumlu Devlet Bakanı olarak görev yaptı.
Kültür bilimi ve Miras politikası üzerine doktora yaptı.
Öğretim görevlisi oldu, araştırmacı oldu, küratör oldu. Kültür alanında sayısız yönetim ve danışma görevinde bulundu. Halen, toplamda 15 kadar kurulun ya başında ya da Denetleme Kurulu’nda.
Yani Stedelijk Museum, vitrin süsü bir isim almıyor. İşin mutfağını bilen, kültürü hem akademik hem yönetsel hem de pratik yönüyle tanıyan bir ismi bünyesine katıyor.
Ben yine yazmaktan çekindim ama haber kendini yazdırdı.
Okuyucu kızsa da, ben yine de not düşeyim dedim: Günay Uslu, bu ülkede “Türk kökenli bir kadın” denildiğinde, akla gelen sıradan bir başarı hikayesi değildir.
Hollanda’nın en üst katlarında artık kalıcı bir isimdir.
Ve galiba biz daha çooooook “yine Günay” haberi yazacağız.
SON GÖREV YERİ
Stedelijk Museum Amsterdam, yalnızca Hollanda’nın değil, Avrupa’nın ve hatta dünyanın en saygın modern sanat müzelerinden biridir.
Van Gogh’tan Mondrian’a, Picasso’dan Warhol’a uzanan koleksiyonuyla çağdaş sanatın hafızası sayılır. Amsterdam’ın kültürel vitrininin en parlak parçalarından biridir. Yılda yüzbinlerce ziyaretçiyi ağırlar, sergileri dünya basınında yankı bulur, sanatsal yönelimler üzerinde etkisi vardır.
Böylesi bir kurumun Denetim Kurulu’na girmek, sıradan bir “kültür görevi” değildir.
Bu, Hollanda’nın kültürel kalbinin tam merkezinde, söz sahibi olmak anlamına gelir.
İşte Günay Uslu artık bu merkezin içindedir. Bu da onun sadece başarılı bir yönetici ya da eski bir devlet görevlisi değil, Hollanda kültür dünyasında kalıcı bir aktör olarak kabul edildiğinin açık göstergesidir.
**************
IN NEDERLAND WERDEN GÜNAY USLU TOT
“DAME VAN HET JAAR 2026” EN AVNİ KANDEMİR TOT “HEER VAN HET JAAR” GEKOZEN
Terwijl Avni Kandemir met de zaalvoetbaltoernooien en feesten die hij al veertig jaar organiseert en waaraan bekende namen deelnemen, werd uitgeroepen tot Heer van het Jaar, werd Günay Uslu, na de vijf benoemingen van vorig jaar, aan het begin van dit jaar opnieuw met een hoge functie onderscheiden en daarmee Dame van het Jaar.
Beste lezers,
Vandaag laat ik u twee berichten na elkaar lezen waarvan u misschien zult zeggen: “Alweer zij?” Ik kan heel goed inschatten waar die reactie vandaan komt. Soms stel ik mezelf dezelfde vraag. Want beide namen zijn mensen over wie ik tot nu toe herhaaldelijk met waardering heb geschreven en bij elk succes met trots heb bericht. Op een gegeven moment begint men te aarzelen, zowel om de lezer niet te vermoeien als om niet het gevoel te wekken dat het steeds “dezelfde namen” zijn.
Precies daarom schrijf ik sommige jaren bewust niet over het AUNI Voetbaltoernooi dat Avni Kandemir elk jaar organiseert.
Deze organisatie, die al veertig jaar ononderbroken doorgaat, is uitgegroeid tot een vertrouwde traditie binnen de Turkse gemeenschap in Nederland. Elk jaar betreden honderden jongeren het veld, de zalen lopen vol en er hangt een feestelijke sfeer in de stad. In de loop der jaren heb ik dit toernooi vele malen beschreven en gepubliceerd.
Maar soms kies ik ervoor te zwijgen.
De reden is eenvoudig en oprecht: een groot deel van mijn lezers benadert een sportevenement waarin teams, namen en wedstrijden voorkomen die hun eigen omgeving niet direct raken, niet elk jaar met dezelfde belangstelling. Het gevoel kan ontstaan van “elk jaar hetzelfde toernooi, dezelfde foto’s, dezelfde zinnen”. Hoe groot mijn respect voor de inzet van Avni Kandemir ook is, mijn verantwoordelijkheid tegenover de lezer doet mij soms een stap terugzetten. Dat deed ik ook dit jaar. Het toernooi vond plaats, het verliep succesvol en ik schreef er niet over.
Totdat dit bericht kwam:
Avni Kandemir is in Nederland gekozen tot “Heer van het Jaar 2026”.
Op dat moment was dit niet langer alleen een kwestie van een voetbaltoernooi.
Dit werd het symbool van veertig jaar stille inzet, van een menselijke levensweg, van hoe een kind van migranten richting geeft aan de samenleving waarin hij leeft. Dit was geen “jaarlijkse organisatie” meer, maar de bekroning van een leven. En op dit punt zou zwijgen geen bescheidenheid zijn, maar onrecht.
Voor Günay Uslu ervaar ik al langere tijd een vergelijkbare innerlijke terughoudendheid.
Haar naam komt bij elke nieuwe functie en bij elke nieuwe benoeming opnieuw naar voren. Na verloop van tijd begint men onwillekeurig te aarzelen om weer “alweer Günay” te schrijven. De lezer kan immers terecht denken: “Zijn er in dit land geen andere succesvolle Turken?”
Maar wat kunnen we doen, Günay Uslu staat niet stil.
Haar reis van politiek naar cultuur en van academie naar bestuur heeft haar nu ook naar het toezichthoudende niveau van een van de meest prestigieuze kunstinstellingen van Nederland gebracht, het Stedelijk Museum. Zij is niet langer alleen een succesvolle vrouw met Turkse wortels, maar een blijvende naam op de hoogste niveaus van dit land. Deze werkelijkheid staat er met al haar gewicht, of men er nu over schrijft of niet.
Wanneer wij vandaag deze twee berichten na elkaar publiceren, vertellen wij in feite één verhaal.
De één via sport, de ander via cultuur, de één in sporthallen, de ander in bestuurskamers.
Maar beiden bewandelen dezelfde weg: die lange en stille weg van een generatie die met migratie kwam en dit land niet alleen leerde kennen, maar er ook richting aan gaf.
Vandaag werd in Nederland Avni Kandemir tot Heer van het Jaar 2026 gekozen.
En de dame van dit verhaal is opnieuw Günay Uslu, die weer een nieuwe top heeft bereikt.
*************************
… en dat zijn die twee verhalen.
EEN MIGRANTENKIND WORDT “HEER VAN HET JAAR 2026”: AVNİ KANDEMİR EN EEN VEERTIGJARIGE WANDELING VAN MENSELIJKHEID
Deze onderscheiding is geen eenvoudige eerbetuiging. Zij is het document van hoe een migrantenkind richting gaf aan de samenleving waarin hij opgroeide.
Aan de door hem georganiseerde voetbaltoernooien namen grootheden uit de voetbalwereld deel, zoals Dick Advocaat, Louis van Gaal, Frank de Boer, Guus Hiddink, Edgar Davids, Sjaak Swart, Erik ten Hag, Peter Bosz en ook de voormalige voorzitter van Fenerbahçe, Ali Koç.
In de stad Hengelo werd de titel “Heer van het Jaar 2026” dit jaar niet toegekend aan een gewone naam, maar aan een buitengewoon leven. Deze betekenisvolle onderscheiding werd door Lions Club Hengelo uitgereikt aan Avni Kandemir, vanwege zijn jarenlange inzet voor de stad en haar inwoners.
Links Ludan Schmid, Heer van het Jaar 2023, in het midden Avni Kandemir, Heer van het Jaar 2026, rechts Melvin de Boer, Heer van het Jaar 2024.
Dit is geen simpele huldiging. Deze prijs is het bewijs van hoe een migrantenkind zijn omgeving wist te vormen. Zij is de erkenning van bruggen die met sport zijn gebouwd, van een toekomst die met vrijwilligerswerk werd opgebouwd en van een levensfilosofie waarin de mens centraal staat. En deze onderscheiding draagt een extra historische betekenis, omdat Avni Kandemir de eerste persoon van Turkse afkomst is die deze titel ontvangt.
Het verhaal van Avni Kandemir begint in 1968. Hij is het kleine kind van een gezin dat vanuit het dorp İkisu in Giresun naar Nederland kwam om zich bij de vader te voegen. Avni is dan nog geen jaar oud. Niemand kon toen vermoeden dat dit kind jaren later de grondlegger zou worden van een van de meest gevestigde sportieve en maatschappelijke organisaties van Nederland, een figuur wiens naam met respect zou worden uitgesproken door burgemeesters, diplomaten en beroemde trainers.
Maar al op dertienjarige leeftijd begon Avni activiteiten te organiseren in buurthuizen en bracht hij kinderen uit verschillende wijken samen. Voetbal was voor hem nooit alleen een spel. Het was een sleutel die mensen met elkaar in contact bracht, die verbond en naast elkaar liet staan.
In 1982 organiseerde hij aan de Landmansweg een klein veldtoernooi. Dat werd de eerste stap van wat vandaag bekendstaat als het AUNI Toernooi, inmiddels in heel Europa een begrip. Een jaar later moest het toernooi door slecht weer worden afgelast. Voor velen zou dat een reden zijn geweest om op te geven. Voor Avni betekende het juist een nieuw begin. Hij verplaatste het toernooi naar een sporthal. De edities van 1983 en 1984 kregen zo veel belangstelling dat het initiatief een vaste traditie werd.
Zijn naam was Avni, maar voor veel Nederlanders lastig uit te spreken. Hij koos daarom voor de naam AUNI, die aan Avni deed denken. Zo werd het AUNI Toernooi geboren. Het speelse sneeuwpopje dat hij als symbool koos, weerspiegelde de warme en menselijke geest van deze organisatie.
Het AUNI Toernooi groeide uit tot een van de meest prestigieuze zaalvoetbaltoernooien van Nederland. Grootheden als Dick Advocaat, Louis van Gaal, Frank de Boer, Guus Hiddink, Edgar Davids, Sjaak Swart, Erik ten Hag, Peter Bosz en ook Ali Koç eerden dit toernooi met hun aanwezigheid en schreven voorwoorden voor de toernooiboekjes.
Maar het AUNI Toernooi is niet slechts een dag waarop voetbal wordt gespeeld.
Het is een groot feest waar gezinnen met hun kinderen met een gerust hart naartoe komen, waar men ’s ochtends binnenstapt en ’s avonds met een glimlach vertrekt, waar naast sport ook cultuur, plezier en solidariteit worden beleefd. Op de tribunes zitten niet alleen voetballiefhebbers, maar ook moeders, vaders, grootouders en kinderen. In de stands naast de sporthal presenteren verschillende culturen zich. Er zijn dansvoorstellingen. Er klinkt muziek. Met demonstratiewedstrijden van sporters met een beperking wordt de boodschap gegeven dat sport er is voor iedereen.
Bij het AUNI Toernooi wordt niet gevraagd naar nationaliteit, niet naar religie en niet naar identiteit. Iedereen op het veld is gelijk. Iedereen op de tribune is hetzelfde. Voetbal wordt hier de gezamenlijke taal. Daarom is AUNI geen sportevenement, maar een sociaal feest dat mensen samenbrengt.
Avni Kandemir beperkte deze geest niet tot één dag. Hij richtte de Stichting AUNI Vriendschap, Broederschap en Sport op. Het hele jaar door ontwikkelde hij projecten voor kinderen, jongeren, ouderen en mensen in nood. Het doel bleef altijd hetzelfde: mensen bij elkaar brengen.
Die geest werd ook in huis doorgegeven. Zijn zoon Emre groeide van jongs af aan op binnen het toernooi. Van een kind dat door de tribunes rende, werd hij een jongeman die achter de schermen meewerkte. Vandaag is Emre de eerste jongere die de Jeugd Erepenning van de gemeente Hengelo ontving. Hij organiseert feesten voor buurtkinderen, neemt deel aan vrijwilligerswerk en probeert iedereen bij de hand te nemen zonder iemand uit te sluiten. Wat Emre doet, is niet enkel in de voetsporen van zijn vader treden. Hij geeft deze erfenis opnieuw vorm in zijn eigen taal en met de geest van zijn generatie. Zo wordt AUNI niet alleen een organisatie, maar een keten van geweten en verantwoordelijkheid die van generatie op generatie wordt doorgegeven.
En nu, na meer dan veertig jaar inzet, heeft Lions Club Hengelo Avni Kandemir benoemd tot “Heer van Hengelo 2026”.
Deze onderscheiding is niet alleen voor één persoon. Zij betekent: in deze stad staan jouw sporen. Zij betekent: jij hoort bij deze samenleving en deze samenleving hoort bij jou. Zij is het document van hoe een kind dat met migratie kwam, uitgroeide tot het ereteken van een stad.
De woorden van Avni Kandemir vatten alles samen: “Deze prijs is niet alleen voor mij. Zij is voor onze vrijwilligers, onze deelnemers, onze sponsoren en voor onze stad Hengelo. Zonder mijn vrouw Elif en zonder de steun van mijn familie was niets hiervan mogelijk geweest.”
Vandaag wordt in Hengelo de naam van een Turks kind bijgeschreven in de erelijst van deze stad. Dat is niet alleen het succes van Avni Kandemir. Het is ook de erkenning van het zweet, het geduld en de inzet van de Turkse gemeenschap in Nederland.
Een migrantenkind werd een heer van de stad.
En dit verhaal zal nog vele jaren worden verteld.
***************
WEER GÜNAY, WEER EEN NIEUWE TOPFUNCTIE…
Ik geef het eerlijk toe: ik had eigenlijk geen zin meer om nóg een artikel over Günay Uslu te schrijven.
Ik hoor de lezers al zeggen: “Nu is het wel genoeg.” Zelf hoor ik die stem ook in mij: “İlhan, alweer Günay?”
Maar wat moet ik doen, deze vrouw staat niet stil.
Nog voordat ik mijn pen neerleg, hop, weer een nieuwe functie.
De inkt is nog niet droog of daar is alweer een benoeming. Vorig jaar werd ze binnen één jaar vier of vijf keer ergens aangesteld.
Ik grapte toen: “Als dit zo doorgaat, wordt ze op een dag nog premier.”
En nu denk ik: als er geen regering gevormd kan worden, roepen ze Günay misschien echt nog wel naar het Torentje.
Natuurlijk is dit een grap.
Maar in elke grap zit een kern van waarheid.
Het laatste nieuws, dat direct aan het begin van het nieuwe jaar kwam, luidt als volgt: “De Raad van Toezicht van het Stedelijk Museum Amsterdam wordt versterkt met twee nieuwe leden. Dat zijn Günay Uslu en Ron Soonieus.”
Met andere woorden: Günay Uslu heeft nu niet alleen in de politiek en het bedrijfsleven een stem, maar ook binnen een van de meest prestigieuze culturele instellingen van Nederland.
Günay Uslu is CEO en medeoprichter van Corendon.
Van 2022 tot eind 2023 was zij staatssecretaris voor Cultuur en Media.
Zij promoveerde op cultuurwetenschap en erfgoedbeleid.
Ze was docent, onderzoeker en curator.
In de culturele sector vervulde zij talloze bestuurs- en adviesfuncties.
Op dit moment is zij betrokken bij ongeveer vijftien raden en besturen, als voorzitter of als lid van een toezichthoudend orgaan.
Het Stedelijk Museum haalt dus geen naam binnen voor de etalage.
Het haalt iemand binnen die het vak van binnenuit kent, die cultuur begrijpt in academische zin, in bestuurlijke zin en in de praktijk.
Ik aarzelde weer om te schrijven, maar het nieuws schreef zichzelf.
Ook al worden sommige lezers misschien moe van “alweer Günay”, toch wil ik het noteren:
Günay Uslu is in dit land geen doorsnee succesverhaal van “een vrouw met Turkse roots”.
Zij is inmiddels een blijvende naam op de hoogste niveaus van Nederland.
En waarschijnlijk gaan wij nog heeeeeel vaak “weer Günay” schrijven.
HAAR NIEUWSTE BESTEMMING
Het Stedelijk Museum Amsterdam behoort niet alleen tot de belangrijkste musea van Nederland, maar ook van Europa en zelfs van de wereld.
Met een collectie die loopt van Van Gogh tot Mondriaan en van Picasso tot Warhol geldt het als het geheugen van de moderne kunst.
Het is een van de meest glanzende vitrines van de culturele wereld van Amsterdam.
Jaarlijks ontvangt het honderdduizenden bezoekers, de tentoonstellingen halen de internationale pers en het museum heeft invloed op artistieke ontwikkelingen.
Toetreden tot de Raad van Toezicht van zo’n instelling is geen gewone “culturele functie”.
Het betekent meebeslissen in het hart van het culturele leven van Nederland.
En precies daar bevindt Günay Uslu zich nu.
Dat is het duidelijke bewijs dat zij niet alleen wordt gezien als een succesvolle bestuurder of een voormalige bewindspersoon, maar als een blijvende speler in de culturele wereld van Nederland.
