Gambiya’da üniformasız öğrenciler okullara alınmıyor. Corendon firması, Türkiye, Hollanda ve Curaçao’daki otellerinde kullanılmayan üniformaları Gambiyalı öğrenciler için topluyor ve giyilir hale getirerek gönderiyor.

Corendon’un böylesi anlamlı yardım kampanyasının tüm dünyada örnek teşkil etmesi bekleniyor.

(Haberin Hollandacasını en altta bulacaksınız.
De Nederlandse versie van dit artikel vindt u onderaan)

İlhan KARAÇAY’ın haberi:

Avrupa’da bir otelin deposunda, “artık bize yakışmıyor” denilerek rafa kaldırılan bir ceket, Gambiya’da bir çocuğun hayatını değiştiriyor.

Biz çoğu zaman fark etmiyoruz. Bir gömlek eskidiğinde, bir ceket modası geçtiğinde, bir üniforma yenisiyle değiştirildiğinde mesele bizim için bitiyor. Oysa dünyanın başka bir köşesinde, o kıyafet bir çocuğun okula girip giremeyeceğini belirliyor.

Afrika’nın batısında Senegal’in içine girip kaybolmuş gibi olan Gambiya haritası ve çocuklar…

Evet, yanlış okumadınız.

Gambiya’nın birçok bölgesinde okula gidebilmek için üniforma giymek şart.
Üniforman yoksa kapıdan içeri adım atamıyorsun. Yani yoksulluk, sadece açlıkla değil, eğitim kapısında da karşına çıkıyor. Çocuk var ama öğrenci olamıyor. Heves var ama umut kapıda kalıyor.

İşte tam bu noktada, Avrupa’daki bir otel odasında asılı duran bir ceket, Afrika’da bir sınıfın anahtarı hâline geliyor.

Bu hikâyenin arkasında, Hollanda merkezli Corendon Hotels & Resorts grubunun başlattığı örnek bir girişim var. Corendon Foundation’un Başkanı ve aynı zamanda Türkiye Cumhuriyeti’nin Hollanda’daki Fahri Konsolosu olan Titus F. P. Kramer, geçtiğimiz yıl bu projeyi başlatan hayırsever Corendon’cuları överken, meseleyi bir yardım faaliyeti olarak değil, bir vicdan sorumluluğu olarak ele aldı.

Kramer’in sözleri, aslında bütün bu çalışmanın ruhunu özetliyor: “Gambiya’nın birçok bölgesinde çocuklar üniforma olmadan okula gidemiyor. Artık kullanılmayan ama hâlâ giyilebilir durumdaki otel üniformalarını bağışlayarak, çocukların eğitime erişmesine ve dolayısıyla daha iyi bir geleceğe sahip olmasına yardımcı olunuyor.”

Bu bakış açısı, otelcilik sektöründe alışılmışın dışında bir kapı aralıyor. Çünkü burada bağışlanan şey yalnızca bir kıyafet değil. Burada bir çocuğun kaderine dokunuluyor.

Projenin sahadaki mimarlarından biri ise Corendon Hotels & Resorts’un İnsan Kaynakları yöneticisi Cindy Kasanmoeseni. Onun ifadesiyle, “Otelcilikte üniforma günlük hayatın parçasıdır. Gambiya’da ise bir üniforma, okula gidip gidememek arasındaki farktır.”

Kasanmoeseni’nin öncülüğünde yürütülen çalışma, sadece “kullanmadığımızı gönderelim” basitliğinde değil. Üniformalar, Gambiya’ya ulaştıktan sonra yerel terzihanelerde elden geçiriliyor. Logolar kapatılıyor, düğmeler değiştiriliyor, küçük onarımlar yapılıyor. Böylece hem kıyafetler yeniden hayat buluyor hem de yerel kadınlar üretim sürecine katılıyor, emek kazanıyor, ayakta duruyor.
Sonra o ceket, o pantolon, o gömlek, bir çocuğun omuzlarına geçiyor.
Ve bir anda bir şey değişiyor.
Dün kapıdan çevrilen çocuk, bugün sınıfta. Defteri var. Kalemi var. Üniforması var.
Yani artık “öğrenci”.

Fotoğraflara baktığınızda bunu açıkça görüyorsunuz. Bir otel çalışanının yıllarca giydiği ceket, Afrika’da bir gencin omzunda gururla duruyor. Bir terzinin makinesinde yeniden biçimlenen kumaş, bir çocuğun geleceğine dikiliyor.

Bu sadece yardım değil. Bu, onur kazandırmak.
Çünkü çocuk, kendisine “eski kıyafet” verilmiş gibi hissetmiyor. Aksine, “Ben de okullu oldum” diyor. “Ben de varım” diyor.
Bu proje, bize şunu hatırlatıyor: “Dünya, sadece para göndererek değişmiyor. Bazen bir gömlekle, bazen bir ceketle, bazen de bir düğmeyle değişiyor.”

Bir düğme düşünün.
Bizim için önemsiz. Ama o düğme tamamlandığında bir çocuk okula girebiliyor.
Corendon’un bu girişimi, aynı zamanda bütün otelcilik sektörüne güçlü bir çağrı niteliği taşıyor.
Bir otel, bir tatil köyü, bir işletme olarak ne yapabilirsiniz?

Kullanılmayan üniformalarınızı çöpe atmak yerine, bir çocuğun hayatına gönderebilirsiniz. Polo tişörtler, gömlekler, bluzlar, pantolonlar, etekler, ceketler. Markanızın vitrininde artık yer bulamayan ama bir çocuğun hayatında başköşe olacak kıyafetler.

Bununla da sınırlı değil.
Çocuk kıyafetleri, oyuncaklar, kadın iç çamaşırları, okul malzemeleri, İngilizce kitaplar, defterler, kalemler, dikiş makineleri.
Bunların her biri, bir insanın hayatında gerçek bir fark yaratıyor.
Üstelik bu iş, “uzaktan seyredilen bir iyilik” değil. Lojistiği var, emeği var, sahada karşılığı var. Üniforma, depodan çıkıyor, bavula giriyor, uçakla gidiyor, terzinin masasına düşüyor, sonra bir çocuğun omzuna konuyor.

Bu bir yolculuk.
Bir otel üniformasının, bir sınıfa uzanan yolculuğu.
Ve bu yolculuk, bize şunu söylüyor: “İnsanlık hâlâ nefes alıyor.”

Dünyada hâlâ “Bana artık lazım değil ama sana hayat olabilir” diyebilen insanlar var.
Bugün belki bir ceketle başlıyor bu hikâye. Yarın bir defterle, bir kalemle, bir kitapla devam ediyor.
Ama her seferinde aynı kapıyı açıyor.
Eğitim kapısını.
Ve o kapı açıldığında, sadece bir sınıf değil, bir gelecek aydınlanıyor.

Belki de evimizde, dolabımızda, bir köşede duran ve “bir gün lazım olur” diye sakladığımız nice eşya vardır. Oysa bazı şeyler vardır ki, bize artık yük, başkasına ise hayattır. Bu hikâye, bize sadece Gambiya’daki çocukları değil, kendi hayatlarımızdaki fazlalıkları da yeniden düşünmeyi öğretiyor. Çünkü bazen vermek, sadece vermek değildir. Bazen vermek, bir çocuğun dünyaya tutunmasına izin vermektir.

                           *****************

VAN EEN HOTELUNIFORM NAAR DE TOEKOMST VAN EEN KIND İN GAMBİA…

In Gambia worden leerlingen zonder uniform niet tot school toegelaten. Het bedrijf Corendon verzamelt ongebruikte uniformen uit zijn hotels in Turkije, Nederland en Curaçao, maakt ze weer draagbaar en stuurt ze naar scholieren in Gambia.

Van deze betekenisvolle hulpactie van Corendon wordt verwacht dat zij wereldwijd als voorbeeld zal dienen.

Bericht van İlhan KARAÇAY:

In een hotelmagazijn in Europa ligt een jasje dat “niet meer bij ons past” terzijde geschoven. In Gambia verandert datzelfde jasje het leven van een kind.

Meestal staan wij daar niet bij stil. Een overhemd is versleten, een jasje uit de mode, een uniform vervangen door een nieuw exemplaar en voor ons is het verhaal voorbij. Maar ergens anders in de wereld bepaalt juist dat kledingstuk of een kind wel of niet naar school mag.

In West-Afrika lijkt Gambia bijna te verdwijnen binnen de grenzen van Senegal, met op de voorgrond spelende kinderen…

Ja, u leest het goed.

In grote delen van Gambia is het dragen van een uniform verplicht om onderwijs te mogen volgen. Heb je geen uniform, dan kom je de school niet binnen. Armoede toont zich daar dus niet alleen in honger, maar ook aan de schoolpoort. Er zijn kinderen, maar geen leerlingen. Er is verlangen, maar de hoop blijft buiten staan.

Precies op dat punt wordt een jasje dat in een Europese hotelkamer aan een hanger hing, de sleutel tot een klaslokaal in Afrika.

Achter dit verhaal schuilt een voorbeeldig initiatief van het in Nederland gevestigde Corendon Hotels & Resorts. Titus F. P. Kramer, voorzitter van de Corendon Foundation en tevens ereconsul van de Republiek Turkije in Nederland, prees vorig jaar de betrokken Corendon-medewerkers die dit project op gang brachten en benaderde het niet als een gewone hulpactie, maar als een gewetenskwestie.

Zijn woorden vatten de geest van dit hele project samen: “In veel delen van Gambia kunnen kinderen zonder uniform niet naar school. Door hoteluniformen te doneren die niet meer worden gebruikt maar nog draagbaar zijn, helpen we kinderen toegang te krijgen tot onderwijs en daarmee tot een betere toekomst.”

Deze visie opent een ongebruikelijke deur binnen de hotelsector. Want wat hier wordt geschonken is niet zomaar kleding. Hier wordt het lot van een kind aangeraakt.

Een van de drijvende krachten in het veld is Cindy Kasanmoeseni, HR-manager van Corendon Hotels & Resorts. In haar woorden: “In de hospitality zijn uniformen onderdeel van het dagelijks werk. In Gambia betekent een uniform het verschil tussen wel of niet naar school gaan.”

Het project dat onder haar leiding wordt uitgevoerd, is allesbehalve een simpele “wat we niet meer gebruiken, sturen we op”. Zodra de uniformen Gambia bereiken, worden ze in lokale naaiateliers bewerkt. Logo’s worden afgedekt, knopen vervangen en kleine reparaties uitgevoerd. Zo krijgen de kledingstukken een nieuw leven en nemen lokale vrouwen deel aan het productieproces, verdienen zij inkomen en bouwen zij aan hun zelfstandigheid.

Daarna belandt dat jasje, die broek, dat overhemd op de schouders van een kind.

En ineens verandert er iets.
Het kind dat gisteren nog werd geweigerd, zit vandaag in de klas. Het heeft een schrift, een pen en een uniform.
Het is nu een “leerling”.

Wie de foto’s ziet, begrijpt het meteen. Het jasje dat jarenlang door een hotelmedewerker werd gedragen, rust nu trots op de schouders van een Afrikaanse jongere. De stof die onder de naaimachine opnieuw vorm kreeg, wordt genaaid aan de toekomst van een kind.

Dit is niet alleen hulp. Dit geeft waardigheid.
Want het kind voelt zich niet iemand die “oude kleren” krijgt. Integendeel. Het zegt: “Ik hoor erbij.” “Ik ben er ook.”

Dit project herinnert ons aan iets essentieels: “De wereld verandert niet alleen door geld te sturen. Soms verandert zij door een overhemd, soms door een jasje, soms door een knoop.”

Denk aan een knoop.
Voor ons is die onbeduidend. Maar wanneer die knoop wordt vastgezet, kan een kind naar school.

Het initiatief van Corendon vormt tegelijk een krachtige oproep aan de hele hotelsector.
Wat kunt u doen als hotel, resort of onderneming?

In plaats van ongebruikte uniformen weg te gooien, kunt u ze naar het leven van een kind sturen. Polo’s, overhemden, blouses, broeken, rokken en jasjes. Kledingstukken die niet langer passen bij uw merkuitstraling, maar die in het leven van een kind een hoofdrol kunnen spelen.

En het blijft daar niet bij.
Kinderkleding, speelgoed, damesondergoed, schoolmateriaal, Engelstalige boeken, schriften, pennen en naaimachines.

Elk van deze dingen maakt een werkelijk verschil in het leven van een mens.

Bovendien is dit geen “liefdadigheid op afstand”. Het heeft logistiek, inzet en tastbare resultaten. Het uniform verlaat het magazijn, gaat in een koffer, vliegt mee, belandt op de tafel van een kleermaker en komt uiteindelijk op de schouders van een kind terecht.

Het is een reis.
De reis van een hoteluniform naar een klaslokaal.
En die reis vertelt ons dit: “De menselijkheid ademt nog.”

Er zijn nog steeds mensen in de wereld die kunnen zeggen: “Wat ik niet meer nodig heb, kan jouw leven zijn.”

Vandaag begint dit verhaal misschien met een jasje. Morgen met een schrift, een pen of een boek.
Maar telkens opent het dezelfde deur.
De deur van het onderwijs.

En wanneer die deur opengaat, verlicht zij niet alleen een klaslokaal, maar een hele toekomst.

Misschien liggen er bij ons thuis, in een kast of in een hoek, allerlei dingen die we bewaren “voor het geval dat”. Toch zijn er zaken die voor ons slechts last zijn, maar voor een ander leven betekenen. Dit verhaal nodigt ons uit niet alleen aan de kinderen in Gambia te denken, maar ook onze eigen overvloed opnieuw te overwegen. Want soms is geven meer dan geven. Soms is geven iemand toestaan zich vast te klampen aan het leven.